Hokjes? Wat nou hokjes...!?

30 juni 2017 was het dan eindelijk zover. Na een serie gesprekken met de psycholoog had ik groen licht gekregen van het genderteam van VUmc om te starten met de hormoonbehandeling. Ik was weliswaar al anderhalf jaar aan de anti-conceptiepil via mijn huisarts, maar nu kreeg ik ook eindelijk 'cyproteronacetaat' (leuk woord voor galgje) om dat vermaledijde testosteron onschadelijk te maken. Maar voor je daadwerkelijk start, worden eerst vier buisjes bloed afgenomen (ik wist niet eens dat ik zoveel bloed had ;-) ) om een nulmeting te hebben. Allerlei stoffen in je bloed worden gemeten, variërend van gamma gt, kreatinine, glucose, hematocriet tot cholesterol en natuurlijk testosteron (mannelijk hormoon) en oestradiol (vrouwelijk hormoon). Na zo'n drie weken zouden de uitslagen zichtbaar zijn in mijn digitale medisch dossier. Toen ik de notificatie in mijn e-mailbox ontving, ben ik direct gaan kijken naar deze bloeduitslagen. Ik was natuurlijk vooral geïnteresseerd in de bloedwaarden van oestradiol en van testosteron. Bij de nulmeting bleek de waarde van oestradiol aan lage kant: minder dan 20 pmol/liter, waar deze waarde bij biologische vrouwen schommelt tussen de 184 en de 367 pmol/liter, ondanks het slikken van de anti-conceptiepil gedurende anderhalf jaar!? En desondanks hadden zich al lichamelijke veranderingen gemanifesteerd dankzij deze anti-conceptiepil (waaronder de vorming van borstklierweefsel) en dat stemde mij wel positief. Ik was meer verbaasd over de hoeveelheid testosteron in mijn bloed: 2,9 nmol/liter, waar deze normaliter schommelt tussen 0,8 en de 2,0 nmol/liter??? Ik was niet de enige die verbaasd was over deze hoge testosteronwaarde in mijn bloed. Ook mijn omgeving kon niet geloven dat ik een 'testosteronbom' was. Ik ben allesbehalve een macho, agressie is een woord dat in mijn vocabulaire niet voorkomt en qua spierontwikkeling ben ik een regelrecht ontwikkelingsland. Ik nam mij voor om opheldering te vragen aan mijn specialist bij de volgende afspraak, te weten 19 oktober 2017. Tijdens die afspraak werd ik eerst lichamelijk onderzocht, waarna ik haar vroeg of mijn dosis cyproteronacetaat niet moest worden verhoogd gezien de hoge testosteronwaarde in mijn bloed. Dit keer was het de endocrinoloog die verbaasd was en aangaf dat mijn testosteronwaarde voor een nulmeting juist aan de lage kant is. De normaalwaarde waar ik aan refereerde bleek die van biologische vrouwen te zijn en niet die van biologische mannen. Bij mannen ligt die waarde namelijk tussen 15 en 30 mol/liter! "Voor de wet - en dus ook voor het VUmc - ben je een vrouw en word je dus vergeleken met de waarden zoals die gelden voor (biologische) vrouwen." Tja, logisch natuurlijk. Met andere woorden, de waarde van 2,9 is weliswaar voor biologische vrouwen iets aan de hoge kant, maar voor een nulmeting best laag gezien het feit dat ik als man ben geboren. Kortom, waarschijnlijk heb ik altijd al weinig testosteron in mijn systeem gehad en ja, dat past inderdaad beter bij het beeld dat ik van mezelf heb. Eigenlijk ben ik dus altijd al een meisje geweest, niet alleen qua genderidentiteit, maar ook qua hormoonhuishouding ;-). Inmiddels slik ik ruim vier maanden cyproteronacetaat en is de bloedwaarde van testosteron verder gedaald naar 0,8 nmol/liter en daarmee zit ik aan de onderkant wat voor biologische vrouwen normaal is. Joehoe!

Liefs, Remke xxx

Het zal jullie niet zijn ontgaan dat ik mij de laatste tijd op het bloggersfront erg rustig heb gehouden. Deels vindt dat zijn oorzaak in de voorbereidingen van mijn verhuizing naar Alphen aan den Rijn, deels in de verhuizing zelf en alles wat daar bij komt kijken. Maar belangrijker is dat ik naar mijn gevoel de reis naar mezelf heb afgerond. Ik heb jullie de afgelopen jaren (vanaf begin 2014) deelgenoot gemaakt van de interne worsteling, de zoektocht naar mijn ware ik en de gevolgen daarvan voor mijn directe omgeving. Die worsteling en zoektocht zijn inmiddels afgerond. Ik heb mezelf gevonden: ik ga sinds 6 juni 2016 (0606) door het leven als Remke Charlotte Verdegem, geslacht vrouw, op basis van de 'transgenderverklaring', die ik 31 mei 2016 heb verkregen na een twee uur durend gesprek met een psycholoog. Daarmee is feitelijk een einde gekomen aan mijn queeste. Ik had van een professional de bevestiging dat ik inderdaad bij mijn geboorte het verkeerde lichaam heb gekregen van moeder natuur (en bedankt hè). Dat wist ik zelf natuurlijk al lang, maar het is fijn, en in dat geval ook noodzakelijk, dat een professional dat bevestigt.
In oktober 2016 had ik vervolgens mijn intake bij VUmc/genderkliniek, omdat ik de via mijn huisarts reeds gestarte hormoontherapie (vrouwelijke hormonen) wilde uitbreiden met anti-testosteron om af te komen van die vermaledijde mannelijke hormonen. Na 4 van de doorgaans 6-10 gesprekken met de pyscholoog was ook zij overtuigd van de diagnose 'genderdysforie' en mocht ik starten met de door VUmc nauw gemonitorde hormoontherapie.
Waar mijn worsteling met mezelf een happy end kende met de erkenning 'transgender' te zijn en met de wijziging voor de wet van mijn voornamen en geslacht, kende de worsteling met mijn directe omgeving een minder gelukkige afloop. De relatie met mijn partner heeft deze worsteling helaas niet overleefd. Heel verdrietig om na ruim 37 jaar lief en leed te hebben gedeeld, uit elkaar te moeten gaan, maar gelijktijdig - althans in ons geval - een onvermijdelijke uitkomst.
Tijdens deze worsteling en zoektocht heb ik heel veel steun van jullie mogen ontvangen en daar wil ik een ieder heel hartelijk voor bedanken. Het eindresultaat zou weliswaar niet anders zijn geweest, maar het voelde wel heel fijn om deze weg niet alleen af te leggen, maar met jullie als supporters langs de kant van de weg.
Natuurlijk zijn er nog wat open eindjes, zoals de afweging al dan niet logopedie en al niet niet een borstvergroting, maar dat zijn voor mij geen cruciale keuzes die de kern van mijn wezen raken.
Wat ik met deze blog - met daarin nog mijn oude naam  - ga doen weet ik nog weet. Wellicht neem ik er afscheid van en stop ik hier met bloggen, wellicht blijf ik hier gewoon melding maken van de wederwaardigheden waar ik als mens én transgender mee word geconfronteerd. En misschien ga ik op deze blog - op verzoek van velen- Indische gerechten uit de doeken doen.
Hoe dan ook, het ga jullie goed!

Liefs, Remke xxx

Het ene moment lijken bepaalde zaken helemaal vast te zitten en is het onduidelijk wanneer er weer wat beweging in komt. Het volgende moment schieten diezelfde zaken als volleerde atleten uit de startblokken. Zo leek er in het afronden van mijn scheiding maar geen schot te zitten. De papieren waren door mijn aanstaande ex en door mijzelf op nota bene 5 (!) december 2016 getekend en via onze gezamenlijke advocaat aan de rechtbank Den Haag aangeboden, maar het was inmiddels bijna half februari en taal noch teken van de rechtbank. Totdat geheel onverwachts op dinsdag 14 februari 2017 (jazeker, op Valentijnsdag; ja, dat verzin je niet!) de echtscheidingspapieren op de deurmat ploften. Eindelijk! We kunnen nu de volgende stap zetten, te weten de akte van berusting (ja, ik heb het niet zelf bedacht hè  ;-) ) via onze advocaat aanbieden aan de ambtenaar van de burgerlijke stand in Zoetermeer, waarna deze bescheiden worden ingeschreven in het echtscheidingsregister. Daarmee is de echtscheiding een feit. Natuurlijk was het best even slikken toen die papieren tastbaar op de eettafel lagen, maar de realiteit is dat we nu in ieder geval de volgende stap in het proces kunnen zetten en dat is natuurlijk fijn, voor beiden.
Vervolgens had ik afgelopen donderdag mijn vierde gesprek met de psycholoog van het genderteam van het VUmc Amsterdam. De inschatting was dat we, nou ja we, de psycholoog vooral, ongeveer zes gesprekken nodig zou hebben om mij te leren kennen en om de diagnose 'genderdysforie' te kunnen vaststellen. Maar omdat ik zelf al zo ver was in mijn eigen proces (ik ging immers al als vrouw door het leven en ik had met de deskundigenverklaring in bezit reeds mijn voornamen én geslacht laten aanpassen in de Basisregistratie Personen, voordat ik mij had aangemeld bij het VUmc) was haar inschatting dat het wellicht iets sneller zou kunnen. En tot mijn aangename verrassing gaf mijn psycholoog in het vierde gesprek afgelopen donderdag aan dat zij zich in die vier gesprekkken een prima beeld heeft kunnen vormen over mij als om mijn dossier met een positief advies voor te leggen aan het genderteam. Zij zag geen enkele belemmering om mij toe te laten tot het behandeltraject, maar formeel gezien moet het genderteam die beslissing nemen. Maandag 6 maart aanstaande hoor ik de uitslag. Spannend!
Wat een week! De achtbaan die tijdelijk tot stilstand was gekomen (gelukkig niet in een looping) , stort zich nu weer vol overgave in de diepte en ik geniet ervan. Er gloort weer hoop en perspectief aan de einder. Niet alleen kan ik binnenkort woningen en appartementen bezichtigen, ik kan dan ook daadwerkelijk een bod uitbrengen in een poging om een eigen plekkie te bemachtigen. En daarnaast zal ik ergens in april of mei kunnen beginnen met de hormoonbehandeling (gemakshalve ervan uitgaand dat ik maandag 6 maart a.s. groen licht krijg). Het leven lacht mij weer toe.

Liefs, Remke xxx

Nee, was het maar waar! Ik ben inmiddels zo'n kleine anderhalf jaar aan de hormonen, waarvan het laatste jaar onder toezicht van mijn huisarts en de eerste zes maanden, nou ja, een beetje illegaal. Ik heb het hier over de anti-conceptiepil. Ik ben primair met de anti-conceptiepil begonnen om mijn gezichtsbeharing terug te dringen in combinatie met het laseren van mijn gezicht. Een prettige bijwerking van de pil was het groeien van mijn borsten. Daar moet je je overigens niet te veel van voorstellen. Ik heb het dan over een toename van circa 2 centimeter, maar het voelde erg fijn, vrouwelijk. En anders dan bij bodybuilders - waar het vooral spierweefsel is - groeide bij mij daadwerkelijk borstklierweefsel. De anti-conceptiepil bevat een redelijke dosis vrouwelijke hormonen, maar wat ik node mis is een remmer van mijn mannelijke hormonen, waarvan de productie tot op hoge leeftijd doorgaat helaas. Die remmers mag mijn huisarts echter niet voorschrijven en dat betekent een doorverwijzing naar het VUmc, zorgteam Genderdysforie, in Amsterdam. Dat is een traject dat ik eigenlijk had willen vermijden, omdat ik mezelf niet als ziek of als patiënt beschouw. Maar dat verandert heel snel zodra je een ziekenhuis binnenwandelt, want de eerste handeling die je moet verrichten is het aanvragen van een patiëntenpasje. En daarmee ben ik sinds 19 oktober 2016 officieel een 'patiënt' bij het VUmc. Ja, er zijn ergere dingen, ik weet het.

Er is inmiddels een jaar verstreken sinds mijn vrouw en ik zondag 1 november 2015 hebben besloten uit elkaar te gaan, omdat we tot de conclusie waren gekomen dat we elkaar op deze manier niet gelukkig zouden maken. Het was een emotioneel en moeilijk besluit, maar we zagen beiden in dat op deze manier doorgaan alleen verliezers zou opleveren. We zijn nu een jaar verder en er is veel gebeurd. De echtscheiding is overigens nog niet afgerond; sterker, het echtscheidingsconvenant is nog niet eens klaar. Uit elkaar gaan is, met name als er geen sprake is van ruzie, een ingewikkeld proces gebleken en omvat veel meer dan alleen het regelen van de financiën, het splitsen van de inboedel en het regelen van huisvesting. Het is tevens een proces van rouwen en afscheid nemen. Dat verklaart wellicht dat we nog gewoon onder hetzelfde dak wonen en hetzelfde bed delen. Het geeft ook aan hoezeer we nog op elkaar zijn gesteld, al is onze relatie natuurlijk wel een andere geworden, meer één van twee vriendinnen.
Zoals gezegd, we hebben niet stilgezeten de afgelopen 12 maanden. Mijn aanstaande ex heeft begin 2016 een nieuwe vriend leren kennen, waarmee zij haar verdere leven wil delen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik dat in het begin best heel moeilijk vond, maar gelijktijdig gun ik mijn aanstaande ex alle geluk van de wereld. Ik zie ook dat zij nu een stuk gelukkiger is dan een jaar geleden en daar kan ik - ondanks alles - toch ook van genieten. En die afspraak hebben we een jaar geleden ook gemaakt: we zouden elkaar de ruimte geven om ieders leven opnieuw of verder vorm te geven. Mijn aanstaande ex is actief - zonder dat ik dat wist - op zoek gegaan naar een andere partner en ik heb de ruimte genomen door als vrouw verder te leven en een andere, passende voornaam te kiezen. Via een 'prijsvraag' op Facebook en Instagram kwam een vriendin met de naam 'Remke' op de proppen. Dat was begin december. Ik was direct enthousiast, maar heb wel even de tijd genomen om daar goed over na te denken. Op 5 december, de geboortedag van mijn moeder, heb ik de knoop doorgehakt en heb ik besloten voortaan als Remke door het leven te gaan. Ik wilde echter dat die naam ook formeel zou worden geregistreerd. Het is sinds 1 juli 2014 voor transgenders mogelijk om geslacht én voornaam/voornamen te wijzigen in de Basisregistratie Personen (BRP) door overlegging van een zogenoemde deskundigenverklaring transgender. Die verklaring wordt afgegeven door een beperkt aantal mensen in Nederland die daartoe zijn bevoegd en gecertificeerd. Die hobbel heb ik 31 mei van dit jaar genomen. Na een twee uur durend gesprek met een psychologe had ik die deskundigenverklaring 'in the pocket'. En met die verklaring heb ik 6 juni 2016 (jazeker 0606 ;-) ) mijn geslacht en mijn voornamen laten wijzigen op mijn geboorteakte. Vanaf die datum ga ik officieel als Remke Charlotte Verdegem, geslacht 'vrouw' door het leven. Charlotte is overigens de tweede naam van mijn - te vroeg - overleden moeder.
En tenslotte heb ik in de zomer van 2016 mijn huisarts verzocht om mij door te verwijzen naar het genderteam van het VUmc in Amsterdam, omdat ik wil stoppen met de anti-conceptierpil (die alleen zorgt voor een verhoging van de hormoonspiegel oestrogeen) en wil starten met de hormoontherapie bij het genderteam van het VUmc, waarbij dan niet alleen vrouwelijke hormonen worden toegediend, maar tevens de mannelijke hormonen worden geblokkeerd. Mijn eerste afspraak was 19 oktober 2016 bij de endocrinoloog.
2016 was al met al een heel hectisch jaar en 2017 belooft niet minder hectisch te worden.

Liefs, Remke xxx