Hokjes? Wat nou hokjes...!?

Het is een behoorlijke tijd stil geweest rond mijn persoontje, althans op deze blog. Ik ben de afgelopen weken erg druk geweest met het voorbereiden van mijn verhuizing van Zoetermeer naar Alphen aan den Rijn. Emotioneel best een grote stap, want ik heb meer dan 40 (!) jaar in Zoetermeer gewoond. En mijn beide kinderen wonen ook in Zoetermeer, al zal mijn dochter ook regelmatig bij mij wonen. Maar de woning die ik in het voorjaar bezichtigde, voelde direct zo goed dat ik wist dat ik hier wilde gaan wonen. Rationeel kan ik het niet onderbouwen, maar ik voelde dat dit huis voor mij was bestemd. En zo geschiedde.
Vrijdag 15 september jl. rond 9:15 uur kreeg ik bij de notaris de sleutels overhandigd door de voormalige eigenaar en stapte ik in mijn auto om mij richting Alphen aan den Rijn te begeven. Ik opende de deur van mijn nieuwe woning en stapte naar binnen. En terwijl ik maanden had uitgekeken naar dit moment, viel het mij - onverwacht - erg zwaar. De woning rook naar iemand anders en zag het er leeg heel anders uit dan toen de woning bezichtigde. Maar het was vooral het besef dat tot mij doordrong dat de scheiding nu echt definitief was, this was it! 1 november 2015 besloten we uit elkaar gegaan, maar tot en met donderdag 14 september woonden we gewoon samen, sterker, we sliepen nog samen (ja, wel geheel platonisch). Vooral het besef dat het nu definitief over was, dat er nu een einde was gekomen aan een tijdperk van 37 jaar, maakte dat ik moeite had om met plezier vooruit te kijken en mij aan te zetten tot de eerste klus, het witten van mijn toekomstige slaapkamer. Gelukkig kreeg ik zaterdag hulp van 3 vrienden van de mannelijke kunne bij het verhuizen en het klussen, waarmee het gevoel van melancholie plaats maakte voor enthousiasme. Langzaam zag ik de woning veranderen in de woning die ik in het voorjaar voor ogen had. En nu, twee weken later is de inrichting voor een groot deel klaar, op de gordijnen [vandaag besteld voor woon- en eetkamer] en de vele afwerkklusjes na. Ik voel mij er helemaal thuis en op mijn gemak, ook in de wijk. En wat (gelukkig) niet is veranderd: ook hier staren de mensen mij aan. Niks nieuws onder de zon... ;-)

Liefs, Remke xxx

Vrijdag 3 maart 2017 (voor de oplettende lezers, inderdaad 03-03) viel een enveloppe van onze advocaat op de deurmat met daarin de verwachte bevestiging van een ambtenaar van de burgerlijke stand van Zoetermeer dat het echtscheidingsconvenant, zoals vorige maand bekrachtigd door de rechter, is ingeschreven in het echtscheidingsregister en wel per 20-02 (hmm... ja sorry, ik heb iets met cijfers ;-) ). Daarmee is de echtscheiding wettelijk een feit. Slik... :(
Met het inschrijven van het document in het echtscheidingsregister heeft deze ambtenaar, die naar eer en geweten heeft gehandeld, onbewust maar wel formeel een streep gezet onder mijn relatie met L., een relatie die ruim 36 jaar heeft geduurd. En natuurlijk, als je samen een dergelijk traject ingaat, dan weet je dat dit het uiteindelijke resultaat zal zijn, maar toch... Als je het dan zwart-op-wit ziet staan, is het toch best wel confronterend en gingen mijn gedachten automatisch terug naar ons gedeeld verleden.
Niet dat ik met wrok omkijk naar de tijd die we samen hebben doorgebracht, integendeel. Ondanks de emotionele worsteling met mezelf, heb ik met L. mooie jaren beleefd. Eerst heel romantisch met ons tweetjes, later, na de geboorte van beide kinderen, gezellig met ons viertjes. De vele fotoboeken en herinneringen zijn het levende bewijs van deze periode van overwegend geluk en voorspoed. Natuurlijk, de laatste jaren waren best moeizaam, voor een belangrijk deel omdat het mij domweg niet langer lukte mijn gevoelens van vrouw-zijn te onderdrukken; ik kon het gewoon niet meer opbrengen. Ik realiseer mij terdege dat dit voor alle partijen een erg moeilijke periode is geweest, die nu wordt afgesloten met een echtscheiding, die zich gelukkig grotendeels in harmonie heeft voltrokken.
Dus ja, het is absoluut het einde van een tijdperk, maar tegelijkertijd is het een nieuw begin, zowel voor mijn ex die een nieuwe liefde heeft gevonden (wat ik haar natuurlijk van harte gun), maar ook voor mezelf. Ik sta aan het begin van een nieuwe fase, waarin ik eindelijk volledig mezelf kan zijn.

Liefs, Remke xxx

Het ene moment lijken bepaalde zaken helemaal vast te zitten en is het onduidelijk wanneer er weer wat beweging in komt. Het volgende moment schieten diezelfde zaken als volleerde atleten uit de startblokken. Zo leek er in het afronden van mijn scheiding maar geen schot te zitten. De papieren waren door mijn aanstaande ex en door mijzelf op nota bene 5 (!) december 2016 getekend en via onze gezamenlijke advocaat aan de rechtbank Den Haag aangeboden, maar het was inmiddels bijna half februari en taal noch teken van de rechtbank. Totdat geheel onverwachts op dinsdag 14 februari 2017 (jazeker, op Valentijnsdag; ja, dat verzin je niet!) de echtscheidingspapieren op de deurmat ploften. Eindelijk! We kunnen nu de volgende stap zetten, te weten de akte van berusting (ja, ik heb het niet zelf bedacht hè  ;-) ) via onze advocaat aanbieden aan de ambtenaar van de burgerlijke stand in Zoetermeer, waarna deze bescheiden worden ingeschreven in het echtscheidingsregister. Daarmee is de echtscheiding een feit. Natuurlijk was het best even slikken toen die papieren tastbaar op de eettafel lagen, maar de realiteit is dat we nu in ieder geval de volgende stap in het proces kunnen zetten en dat is natuurlijk fijn, voor beiden.
Vervolgens had ik afgelopen donderdag mijn vierde gesprek met de psycholoog van het genderteam van het VUmc Amsterdam. De inschatting was dat we, nou ja we, de psycholoog vooral, ongeveer zes gesprekken nodig zou hebben om mij te leren kennen en om de diagnose 'genderdysforie' te kunnen vaststellen. Maar omdat ik zelf al zo ver was in mijn eigen proces (ik ging immers al als vrouw door het leven en ik had met de deskundigenverklaring in bezit reeds mijn voornamen én geslacht laten aanpassen in de Basisregistratie Personen, voordat ik mij had aangemeld bij het VUmc) was haar inschatting dat het wellicht iets sneller zou kunnen. En tot mijn aangename verrassing gaf mijn psycholoog in het vierde gesprek afgelopen donderdag aan dat zij zich in die vier gesprekkken een prima beeld heeft kunnen vormen over mij als om mijn dossier met een positief advies voor te leggen aan het genderteam. Zij zag geen enkele belemmering om mij toe te laten tot het behandeltraject, maar formeel gezien moet het genderteam die beslissing nemen. Maandag 6 maart aanstaande hoor ik de uitslag. Spannend!
Wat een week! De achtbaan die tijdelijk tot stilstand was gekomen (gelukkig niet in een looping) , stort zich nu weer vol overgave in de diepte en ik geniet ervan. Er gloort weer hoop en perspectief aan de einder. Niet alleen kan ik binnenkort woningen en appartementen bezichtigen, ik kan dan ook daadwerkelijk een bod uitbrengen in een poging om een eigen plekkie te bemachtigen. En daarnaast zal ik ergens in april of mei kunnen beginnen met de hormoonbehandeling (gemakshalve ervan uitgaand dat ik maandag 6 maart a.s. groen licht krijg). Het leven lacht mij weer toe.

Liefs, Remke xxx

Er is inmiddels een jaar verstreken sinds mijn vrouw en ik zondag 1 november 2015 hebben besloten uit elkaar te gaan, omdat we tot de conclusie waren gekomen dat we elkaar op deze manier niet gelukkig zouden maken. Het was een emotioneel en moeilijk besluit, maar we zagen beiden in dat op deze manier doorgaan alleen verliezers zou opleveren. We zijn nu een jaar verder en er is veel gebeurd. De echtscheiding is overigens nog niet afgerond; sterker, het echtscheidingsconvenant is nog niet eens klaar. Uit elkaar gaan is, met name als er geen sprake is van ruzie, een ingewikkeld proces gebleken en omvat veel meer dan alleen het regelen van de financiën, het splitsen van de inboedel en het regelen van huisvesting. Het is tevens een proces van rouwen en afscheid nemen. Dat verklaart wellicht dat we nog gewoon onder hetzelfde dak wonen en hetzelfde bed delen. Het geeft ook aan hoezeer we nog op elkaar zijn gesteld, al is onze relatie natuurlijk wel een andere geworden, meer één van twee vriendinnen.
Zoals gezegd, we hebben niet stilgezeten de afgelopen 12 maanden. Mijn aanstaande ex heeft begin 2016 een nieuwe vriend leren kennen, waarmee zij haar verdere leven wil delen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik dat in het begin best heel moeilijk vond, maar gelijktijdig gun ik mijn aanstaande ex alle geluk van de wereld. Ik zie ook dat zij nu een stuk gelukkiger is dan een jaar geleden en daar kan ik - ondanks alles - toch ook van genieten. En die afspraak hebben we een jaar geleden ook gemaakt: we zouden elkaar de ruimte geven om ieders leven opnieuw of verder vorm te geven. Mijn aanstaande ex is actief - zonder dat ik dat wist - op zoek gegaan naar een andere partner en ik heb de ruimte genomen door als vrouw verder te leven en een andere, passende voornaam te kiezen. Via een 'prijsvraag' op Facebook en Instagram kwam een vriendin met de naam 'Remke' op de proppen. Dat was begin december. Ik was direct enthousiast, maar heb wel even de tijd genomen om daar goed over na te denken. Op 5 december, de geboortedag van mijn moeder, heb ik de knoop doorgehakt en heb ik besloten voortaan als Remke door het leven te gaan. Ik wilde echter dat die naam ook formeel zou worden geregistreerd. Het is sinds 1 juli 2014 voor transgenders mogelijk om geslacht én voornaam/voornamen te wijzigen in de Basisregistratie Personen (BRP) door overlegging van een zogenoemde deskundigenverklaring transgender. Die verklaring wordt afgegeven door een beperkt aantal mensen in Nederland die daartoe zijn bevoegd en gecertificeerd. Die hobbel heb ik 31 mei van dit jaar genomen. Na een twee uur durend gesprek met een psychologe had ik die deskundigenverklaring 'in the pocket'. En met die verklaring heb ik 6 juni 2016 (jazeker 0606 ;-) ) mijn geslacht en mijn voornamen laten wijzigen op mijn geboorteakte. Vanaf die datum ga ik officieel als Remke Charlotte Verdegem, geslacht 'vrouw' door het leven. Charlotte is overigens de tweede naam van mijn - te vroeg - overleden moeder.
En tenslotte heb ik in de zomer van 2016 mijn huisarts verzocht om mij door te verwijzen naar het genderteam van het VUmc in Amsterdam, omdat ik wil stoppen met de anti-conceptierpil (die alleen zorgt voor een verhoging van de hormoonspiegel oestrogeen) en wil starten met de hormoontherapie bij het genderteam van het VUmc, waarbij dan niet alleen vrouwelijke hormonen worden toegediend, maar tevens de mannelijke hormonen worden geblokkeerd. Mijn eerste afspraak was 19 oktober 2016 bij de endocrinoloog.
2016 was al met al een heel hectisch jaar en 2017 belooft niet minder hectisch te worden.

Liefs, Remke xxx

Zoals jullie eerder hebben kunnen lezen, lig ik - zoals dat heet - in scheiding. Mijn aanstaande ex kan zich niet verenigen met mijn transformatie en ik kan/wil niet meer de kast in. Ik vind dat heel jammer en verdrietig, maar ik begrijp haar wel. Ik verwijt haar dan ook niets. Het is immers een gecompliceerde situatie, waar een compromis niet mogelijk is. We hebben zondag 1 november 2015 lang en uitgebreid met elkaar gesproken over de ontstane situatie met 'het voornemen tot echtscheiding' als onvermijdelijke uitkomst. In dat gesprek hebben mijn aanstaande ex en ik afgesproken om elkaar de ruimte te geven om ons leven opnieuw vorm te geven. Voor mij betekende die afspraak het voortzetten van de zoektocht naar mezelf en voor mijn aanstaande ex betekende die afspraak - naar nu blijkt - het op zoek gaan naar een nieuwe levenspartner. Zij had mij al eerder aangegeven geen type te zijn om alleen door het leven te gaan. Ik hield er dus serieus rekening mee dat mijn aanstaande ex (een hele leuke en lieve vrouw) op termijn (ik dacht over een paar jaar) met een nieuwe man op de proppen zou komen. Ik zag daar best een beetje tegenop. We hebben immers meer dan 35 jaar lied en leed gedeeld. Ik was dan ook hogelijk verbaast toen mijn aanstaande ex mij twee weken geleden vertelde dat zij via internet een nieuwe vriend heeft leren kennen. Die boodschap kwam hard aan. Begrijp me goed, ik ben heel blij voor mijn aanstaande ex. Ik zag dat zij weer plezier in het leven kreeg en dat het geluk haar - na een lange en heel moeizame periode - weer toelachte. Tegelijkertijd voelde ik me verdrietig, omdat ik mij terdege realiseerde dat iemand, van wie ik nog steeds hield, nu voor een ander heeft gekozen. Een paar dagen later was ik onbedoeld getuige van een gebeurtenis bij ons in de straat, waarbij ik zag dat een voor mij wildvreemde man uit een auto stapte en mijn aanstaande ex, die de hond uitliet, zoende. En ja, dat deed pijn, nee, het doet pijn...

Liefs, Remke xxx

In mijn emotionele blogpost "Met pijn in mijn hart..." van 28 november 2015 heb ik jullie reeds verteld dat mijn vrouw en ik zondag 1 november 2015 hebben besloten om na 35 jaar (!) uit elkaar te gaan. Mijn aanstaande ex - voor het gemak noem ik haar L - kan zich niet verenigen met mijn verregaande transformatie en ik, ja ik  kan en wil niet meer terug de kast in om van daaruit mijn oude dubbelleven weer op te pakken. Dat stadium is wat mij betreft een gepasseerd station. Onz wederzijdse gevoelens van liefde blijken niet in staat deze breuk te lijmen. L en ik hebben in de dagen daarna afgesproken om elkaar de ruimte te geven om onze nieuwe levens vorm te geven. Vooral voor mij is dat belangrijk, omdat ik heel graag de ontwikkeling die ik heb ingezet, wil voortzetten. Voor mijn gevoel kom ik steeds dichter bij de kern van wie ik ben. En dat voelt heel fijn. En tegelijkertijd ben ik verdrietig om wat komen gaat. Het voelt heel dubbel! L en ik liggen sinds 1 november 2015 in scheiding, zoals dat heet (wat een rare uitdrukking is dat eigenlijk) en dat gaat gepaard met de nodige emoties, waaronder verdriet, boosheid en pijn. Het is vergelijkbaar met het proces van rouwverwerking, nadat een dierbare is overleden. Tegelijkertijd ga ik mij als mens steeds prettiger voelen nu ik meer dan voorheen mijn eigen leven kan leiden en ik mij niet langer gedwongen voel het leven van een ander te leiden. Begrijp mij niet verkeerd, ik vond die Remco geen onaardige jongen, sterker, hij had best wel zachte, vrouwelijke trekjes, maar het was simpelweg niet mijn leven! Met de geboorte van Remke neem ik langzaam afstand van deze Remco en ook dat is een proces van afscheid nemen, dat gepaard gaat met verdriet. Waar ik sinds enige maanden dacht gebroken te hebben met mijn dubbelleven, krijg ik er nu een dubbel gevoel voor terug. Wat liggen geluk en verdriet toch dicht bij elkaar!

Liefs, Remke xxx