Hokjes? Wat nou hokjes...!?

Ik zat zo'n drie weken geleden niet lekker in mijn vel. Dat hebben jullie kunnen lezen in mijn blogpost "Ik ben niet gek, ik ben een vulkaan". Nu ik er weer bovenop aan het klauteren ben, is het de hoogste tijd om met de voeten op tafel te analyseren wat er nu exact is voorgevallen dat mij in die diepte heeft doen storten. Ik heb dat nu - na gesprekken met anderen - duidelijker op mijn netvlies en wil dat graag met jullie delen. Het volgende overkwam mij drie weken geleden: ik was aan het winkelen in het Stadshart in Zoetermeer, toen mij een mede transgender tegemoet kwam lopen. Ik liep helemaal rechts en zij liep vanuit mijn perspectief helemaal links, waardoor zij mij niet zag. En terwijl ik haar volgde tot zij bij de Sting naar binnen ging, werd ik uit het veld geslagen door twee observaties. Op de  eerste plaats zag ik voor het eerst heel duidelijk de reacties van andere mensen op een transgender en dan niet in haar gezicht, maar achter haar rug. Ik zag mensen elkaar aanstoten, wijzen en lachen. Dat deed mijn hart ineen krimpen, omdat ik mij ter plekke realiseerde dat dit dus ook achter mijn rug gebeurt. Dat had ik mij tot dat moment eigenlijk onvoldoende gerealiseerd. Een beetje naïef wellicht, maar toch... Op de tweede plaats betrapte ik mij erop dat ik deze persoon ook wel een beetje een vreemde verschijning vond, half man, half vrouw. En die constatering was veel schokkender en ingrijpender dan de eerste observatie. Ik zag iemand die in wezen op mij leek en ik wees haar als het ware af. Dat sloeg in als een bom. Ik was zo geschrokken van mijn eigen reactie, dat ik direct naar huis ben gegaan. Een kennis op Facebook stuurde mij vervolgens een citaat van een genderdysforische vriendin van hem: "Every time when you look in the mirror and you see a person who is completely different from the person in your head, it drains your energy." Een voltreffer! Het beeld dat ik van mezelf heb, wijkt af van mijn spiegelbeeld, dan wel van iemand die dat spiegelbeeld representeert. Dat was precies de reden dat ik de gelijkenis met de persoon in het winkelcentrum niet zag of niet wilde zien, terwijl die er wel degelijk was. Uiteindelijk ben ik ook gewoon iemand geboren in het lijf van een man met het gevoelsleven van een vrouw, die met kunst- en vliegwerk er het beste van probeert te maken, man en vrouw, man noch vrouw. In mijn hoofd echter beschouw ik mezelf als een eenheid, een ondeelbare, harmonische eenheid. Maar als ik dan in de spiegel kijk of geconfronteerd word met iemand die als het ware model staat voor dat spiegelbeeld, dan wil of kan ik die persoon niet oprecht in de ogen kijken. Ik schiet dan in de ontkenning. Maar wie houd ik voor de gek? Ik ben geen biologische vrouw en zal dat ook nooit worden. Toegegeven, het lakken van mijn nagels, het gebruik van make-up of het dragen van bijvoorbeeld rokken voelt goed en het past gevoelsmatig bij mij, maar ben ik uiteindelijk niet gewoon een 'man in een rok'? Enfin, ik kwam terecht in een existentiële crisis. Na verloop van tijd kwam ik tot de slotsom dat er principe twee wegen zijn om uit deze impasse te geraken: ofwel mijn zelfbeeld aanpassen aan mijn spiegelbeeld, ofwel mijn spiegelbeeld aanpassen aan mijn zelfbeeld. De laatste optie is de meest verregaande stap en impliceert uiteindelijk een gang naar de genderkliniek in Amsterdam en een geslachtsveranderende operatie, mocht ik daar überhaupt voor in aanmerking komen. Daar ben ik (nog) niet aan toe. De eerste optie - mijn zelfbeeld aanpassen aan mijn spiegelbeeld -  betekent nuchter en in alle eerlijkheid vaststellen wie ik ben en tevreden zijn met wie ik ben en wat ik heb bereikt, al weet ik dat ik nog niet ben waar ik zijn wil. Ik houd mij vast aan een zeer toepasselijke affiche van Loesje van een paar jaar geleden: "Transgender, niet omdat ik anders wil zijn, maar omdat ik mezelf wil zijn." Ik hoop dat ik ooit mentaal net zo sterk ben als mijn lotgenoot in het winkelcentrum (die zich ogenschijnlijk niets aantrekt van wat anderen denken en vinden), zodat ook ik in de nabije toekomst mezelf kan zijn.

Mirror, mirror on the wall...