Hokjes? Wat nou hokjes...!?

Onze dochter heeft in juni van dit jaar haar periode op de basisschool afgesloten en is deze week officieel van start gegaan als 'brugpieper'. Zij heeft gekozen voor mijn oude middelbare school (excellent choice!) met een zogenoemd "opdracht-uren of Dalton systeem", waar ik - lang geleden -met veel plezier mijn VWO dilpoma heb behaald. Daarmee zitten onze beide kinderen op de middelbare school en ligt het tijdperk van de 'basisschool' definitief achter ons. De overgang voor dochterlief zal groot zijn: van oudste groeper op de basisschool naar jongste groeper op 'de middelbare'. Een grote scholengemeenschap met meer dan 1.200 leerlingen, meer vakken, verschillende docenten, meer huiswerk, iedere 50 minuten wisselen van lokaal, zelfstandig werken aan opdrachten, etc. etc. Heel veel veranderingen in een korte tijd, parallel aan de veranderingen die zich voltrekken in het lichaam (en de geest niet te vergeten) van een 12-jarig meisje. Ik ben heel benieuwd hoe zich dat allemaal dit schooljaar gaat ontwikkelen en wat wij daar als ouders van zullen meekrijgen. We hebben natuurlijk de nodige ervaring met onze puberzoon (daar heb ik al het nodige over getwitterd), maar ieder kind is uniek en dochterlief zal ons ongetwijfeld op haar geheel eigen wijze verrassen ;-)  Puberzoon in 5-HAVO en dochterlief in de brugklas... ! Ja, 2011 zal in alle opzichten een spannend jaar worden! Wordt vervolgd.

In Filosofie Magazine, nr 02-2010 staat een heel aardig artkel over de wijze waarop technologie interacteert met ons cognitieve systeem. Ik werd eigenlijk getriggerd door de titel van het artikel "Ik twitter, dus ik besta (niet)". Ik dacht in eerste instantie, nee hè, niet weer zo'n twitterscepticus. Dat bleek de schrijver achteraf overigens wel te zijn ("... voortdurende stroom berichtjes op je mobiel, waarvan de meeste vooral blabla zijn."), maar dat is niet de essentie van het artikel. De uitdaging zit volgens de schrijver, de filosoof en technologiewatcher Jos de Mul, in het zinvol integreren van nieuwe technologieën in onze cognitieve structuur. Jos trekt een analogie met de uitvinding van het schrift, bedoeld om de 'neolithische' information overload waaraan onze voorouders werden bloogesteld, te beheersen (door middel van een vorm van extern geheugen, te weten het schrift!). Maar de introductie van het schrift vereiste tevens de ontwikkeling van nieuwe vaardigheden, zoals lezen en schrijven. Een meer hedendaags voorbeeld is de inzet van stemwijzers, expertsystemen waarin niet alleen informatie over politieke partijen ligt opgeslagen, maar die ook een beslismodule bevatten. "De opgave is nu dergelijke expertsystemen op een zinvolle wijze te integreren in onze cognitieve structuur. Eenvoudiger gezeg": hoe zorg je dat de stemwijzer jou helpt te stemmen en dat hij niet voor je stemt?" Hoe houd je zicht op dat deel van je cognitieve vermogens dat je hebt gedelegeerd? Het volledige artikel, dat de moeite waard is, is te vinden in Filosofie Magazine, jaargang 19, 02-2010, pagina 13-16.

Vaak gaan collega's er vanuit dat ik als ICT'er, werkzaam op de afdeling Digitale Duurzaamheid, alles weet van computers, van bits en bytes en van internet. De keren dat ik ben gebeld door iemand die problemen had met zijn of haar pc, met de printer of gewoon met het gebruik van Word of Excel zijn ontelbaar. De verwachting van de directe collega's is dan ook dat ik zonder problemen door de 23 archiefdingen zal rollen. Feit is inderdaad dat ik heel veel zaken in digitale vorm doe, zoals bankieren, kranten lezen op mijn iPhone, informatie zoeken op Wikipedia, twitteren, chatten, skypen, aan- en verkoop via Marktplaats, etc. etc. Ik kan me een leven zonder internet echt niet meer voostellen. Als thuis de internetverbinding er onverhoopt uit ligt, ben ik blij via de internetverbinding van mijn iPhone nog met de buitenwereld in contact te staan. Ik zit heel vaak met mijn laptop op schoot en/of mijn iPhone in de hand.
Dat gezegd hebbende moet ik wel toegeven dat ik een zogenoemde 'digital immigrant' ben:  iemand die vanuit een analoge wereld pas later in de digitale wereld is gestapt. Dit in tegenstelling tot de 'digital native', de generatie geboren na 1980. Zij hebben ICT met de paplepel ingegoten gekregen, doen alles met computer, spelcomputer en mobieltje. Ik zie het aan mijn puberzoon van 17  die inderdaad nooit handleidingen leest, intuïtief aanvoelt hoe iets werkt en gewoon maar probeert hoe iets werkt. Ik ben nog van de generatie die de handleiding doorleest vooraleer op knopjes te drukken.
Kortom, ik ben een digitale immigrant die echt moeite zal moeten doen om de 23-archiefdingen succesvol te doorlopen. Maar ik ben leergierig en heb er erg veel zin in... ;-)