Hokjes? Wat nou hokjes...!?

In mijn emotionele blogpost "Met pijn in mijn hart..." van 28 november 2015 heb ik jullie reeds verteld dat mijn vrouw en ik zondag 1 november 2015 hebben besloten om na 35 jaar (!) uit elkaar te gaan. Mijn aanstaande ex - voor het gemak noem ik haar L - kan zich niet verenigen met mijn verregaande transformatie en ik, ja ik  kan en wil niet meer terug de kast in om van daaruit mijn oude dubbelleven weer op te pakken. Dat stadium is wat mij betreft een gepasseerd station. Onz wederzijdse gevoelens van liefde blijken niet in staat deze breuk te lijmen. L en ik hebben in de dagen daarna afgesproken om elkaar de ruimte te geven om onze nieuwe levens vorm te geven. Vooral voor mij is dat belangrijk, omdat ik heel graag de ontwikkeling die ik heb ingezet, wil voortzetten. Voor mijn gevoel kom ik steeds dichter bij de kern van wie ik ben. En dat voelt heel fijn. En tegelijkertijd ben ik verdrietig om wat komen gaat. Het voelt heel dubbel! L en ik liggen sinds 1 november 2015 in scheiding, zoals dat heet (wat een rare uitdrukking is dat eigenlijk) en dat gaat gepaard met de nodige emoties, waaronder verdriet, boosheid en pijn. Het is vergelijkbaar met het proces van rouwverwerking, nadat een dierbare is overleden. Tegelijkertijd ga ik mij als mens steeds prettiger voelen nu ik meer dan voorheen mijn eigen leven kan leiden en ik mij niet langer gedwongen voel het leven van een ander te leiden. Begrijp mij niet verkeerd, ik vond die Remco geen onaardige jongen, sterker, hij had best wel zachte, vrouwelijke trekjes, maar het was simpelweg niet mijn leven! Met de geboorte van Remke neem ik langzaam afstand van deze Remco en ook dat is een proces van afscheid nemen, dat gepaard gaat met verdriet. Waar ik sinds enige maanden dacht gebroken te hebben met mijn dubbelleven, krijg ik er nu een dubbel gevoel voor terug. Wat liggen geluk en verdriet toch dicht bij elkaar!

Liefs, Remke xxx

Mijn vorige blogpost "Ik ben niet gek, ik ben een vulkaan" heeft voor de nodige reacties gezorgd op Twitter, Facebook en Instagram. Veel lezers/lezeressen van mijn blog leefden met mij mee, maakten zich zorgen over mij en informeerden naar mijn gemoedstoestand. Dat heb ik zeer gewaardeerd: het leven van een transgender gaat niet over rozen. Maar laten we eerlijk zijn, wiens leven gaat nu wel over rozen? Met andere woorden, we hebben allemaal bij tijd en wijle een schouder nodig om uit te huilen, een aai over de bol, een steuntje in de rug of gewoon een complimentje. De afgelopen dagen hebben mij dat weer doen beseffen. Niet alleen dat het fijn is om door anderen gesteund te worden, maar ook door anderen tot steun te zijn. En juist deze week dat ik zelf wat in de put zat, plofte een brief op de deurmat. De brief was in zoverre anoniem dat ik niet precies weet wie er achter de brief zit. Maar gelukkig is wel duidelijk welke organisatie erachter zit, namelijk Cotton & Scents in Nijmegen.

een schattig armbandje in - hoe kan het ook anders - mijn favoriete kleur paars. De brief, die ga ik zorgvuldig bewaren (ik heb hem al gescand en digitaal opgeslagen) en tevoorschijn halen iedere keer als ik een dipje heb. En dat paarse armbandje? Die ga ik dragen als spreekwoordelijke knoop in de zakdoek, zodat ik dagelijks word herinnerd aan het feit dat geluk in kleine dingen zit en dat ook ik aan de hand van 'kleine gebaren' kan bijdragen aan het geluk van anderen.

To hearten me...

My previous blog post "I'm not crazy, I'm a volcano" has initiated the necessary responses on Twitter, Facebook and Instagram. Many followers of my blog sympathized with me, worried about me and inquired about my state of mind. I have very much appreciated your reactions: the life of a transgender is not about roses. But let's face it, whose life it's about roses? In other words, we all need a shoulder at times to cry, a pat on the head, a helping hand or just a compliment. The past few days have made me realize it again. Not only that it's fine to be supported by others, but also to support others. And just this week while I was in the pit, a letter was plopped on the doormat. The letter was anonymous to the extent that I do not know exactly who is behind the letter is. But fortunately it is clear which organization is behind it, namely Cotton & amp; Scents in Nijmegen .