Hokjes? Wat nou hokjes...!?

Afgelopen dinsdag 31 mei 2016 was een buitengewoon spannende dag. Twee maanden lang stond deze afspraak in mijn geheugen gegrift; in mijn agenda zetten was dan ook volstrekt overbodig. Ik wist het gewoon: 31 mei 2016, 10.00 uur in Woerden, bij Psycho Informa Instellingen, daar moest het voor mij gebeuren: in een sessie van twee uur zou door - in dit geval - een psychologe worden vastgesteld of mijn overtuiging tot het andere geslacht te horen, hout snijdt. Er is helaas slechts een handjevol psychologen in Nederland die deze gesprekken mag voeren; vandaar de betrekkelijk lange wachttijd van twee maanden. Het effect was dat ik al weken van tevoren dit gesprek met mezelf aan het voeren was, bijvoorbeeld als ik wakker lag in bed (wat de laatste tijd helaas weer te vaak gebeurt, maar dat terzijde). Mijn levensverhaal heb ik trouwens al meerdere keren verteld aan vrienden, familie en collega's. En verder heb ik dit relaas beschreven in mijn blog, dus wat kon mij gebeuren. Desondanks was ik best nerveus toen ik die dinsdag in de auto stapte om mij richting Woerden te begeven. Omdat ik niet het risico wilde lopen te laat te komen (bijvoorbeeld door een file op de A12) ging ik ruimschoots op tijd weg. Gelukkig was het betrekkelijk rustig op de weg met als resultaat dat ik een half uur te vroeg op de plek van bestemming arriveerde. Ik besloot een kwartiertje in de auto tot rust te komen door naar de radio te luisteren. Dat bleek helaas niet te werken; ik kon mij niet echt ontspannen, ik wilde dat gesprek voeren! Om 9:45 uur hield ik het niet meer en begaf ik mij naar de ingang van het gebouwtje waar een gezondheidscentrum was gehuisvest, waaronder 'Psycho Informa Instellingen'. Ik meldde mij netjes bij het receptie, waar men inderdaad van mijn komst op de hoogte was. Dat was in ieder geval geruststellend. Ik nam plaats in de wachtkamer en wachtte tot ik zou worden opgeroepen. Het werd 10.00 uur, 10.10 uur, 10.20 uur en ik werd er niet bepaald rustiger van. Om 10.25 uur ging ik toch maar informeren bij de receptie of het nog goed zou komen met mijn afspraak. De mevrouw van de receptie liet mij desgevraagd weten dat de Tanja van Hengel, de psychologe met wie ik afspraak had, altijd uitliep. Toch liep zij naar de spreekkamer om poolshoogte te nemen. Bijna klaar... En inderdaad, iets over half elf werd ik opgehaald door Tanja van Hengel. Zij excuseerde zich voor de vertraging. Zowel zijzelf als haar cliënten hadden vastgezeten in de file. Ik was de vertraging allang vergeten en was blij dat ik aan de beurt was. Tanja legde kort uit dat aan de hand van een vast protocol wordt vastgesteld of ik in aanmerking kom voor wat men noemt 'een deskundigen verklaring transgender', een verklaring als bedoeld in artikel 28a van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek, waarvan akte. Het protocol is overigens ook uitdrukkelijk bedoeld om de kandidaat te informeren over de consequenties van deze stap.
Na registratie van de noodzakelijke persoonlijke gegevens in het systeem, was de eerste vraag (en voor de hand liggende vraag) wanneer ik voor het eerst had gemerkt dat ik mogelijk in het verkeerde lichaam huisde. Als jongetje van 5 jaar oud had ik al in de gaten dat ik anders was dan andere jongetjes, waaronder mijn één jaar oudere broer. En al vertellende over mijn zoektocht tot nu toe (ik zal jullie de details besparen) herbeleefde ik als het ware alle pijnlijke momenten en worstelingen die ik als 'transgender avant la lettre' heb doorgemaakt. Het woord 'transgender' bestond in die tijd immers nog niet. En let wel, voor de jongere lezers,  ik ben van vóór het internet tijdperk. Mijn enige bron van informatie toentertijd was de openbare bibliotheek. Google bestond no niet! Het enige dat ik met zekerheid wist, was dat er iets niet klopte bij mij, dat ik continu werd geteisterd door gevoelens van onrust en ongemak, domweg omdat ik niet gelukkig was met wie ik was. En ondanks het feit dat ik dit verhaal al vele malen heb verteld aan verschillende mensen, hield ik het tegenover Tanja op diverse momenten niet droog; blijkbaar toch nog de nodige onverwerkte emoties. Maar eind goed al goed: ik heb de sessie goed doorstaan met als resultaat dat ik die verklaring in tweevoud heb ontvangen: één om af te geven in het gemeente waar ik ben geboren, opdat mijn voornaam en geslacht kan worden gewijzigd op mijn geboorteakte (en in de Basisregistratie Personen) en één voor de eigen administratie, bijvoorbeeld om in te lijsten, aldus Tanja al grappend. Dat laatste heb ik overigens bij thuiskomst direct gedaan ;-) Eindelijk erkenning door een deskundige, wat voelde dat goed!!! En zo liep ik als een gelukkig mens, néé, als een gelukkige vrouw, terug naar mijn auto, waar ik werd overmand door emoties. Het eerste kwartier heb ik zitten huilen in de auto en eenmaal thuis heb ik die dinsdag meerdere keren de sluizen niet kunnen dichthouden. En nu ik dit nu opschrijf, biggelen wederom de tranen over mijn wangen. Aan een lange, moeizame en bij tijd en wijle pijnlijke zoektocht is na 50 (!) jaar dan eindelijk een einde gekomen. Natuurlijk zijn er nog dingen die ik moet regelen, maar dit kunnen ze mij niet meer afnemen. 31 mei 2016 zal voor mij de boeken ingaan als mijn D-day. 31 mei zal nooit meer dezelfde zijn ;-)

Liefs, Remke xxx

Mijn blog heeft als ondertitel weliswaar "Belevenissen van een transgender", maar na al die blogposts de afgelopen maanden, waarin vooral ikzelf centraal heb gestaan, wil ik het deze keer nu eens niet over mezelf hebben, maar over jullie. Ik heb de afgelopen maanden namelijk ontzettend veel steun gehad aan jullie. Ik durf zonder meer te stellen dat ik niet zo ver was gekomen als ik deze reis in mijn eentje had moeten afleggen. Ik ben deze reis jaren geleden begonnen en gedurende de reis, die overigens nog niet ten einde is, heb ik altijd een schare supporters langs de lijn gehad die mij door dik en dun hebben gesteund. Ik zou dolgraag al die mensen met naam en toenaam noemen, maar dan zou deze blogpost een ellenlange opsomming worden van namen en dat zou een beetje saai worden en als ik ergens niet van houd... En dan loop ik ook nog eens het risico dat ik sommige mensen zou vergeten; dat zou ik mezelf niet vergeven. Een aantal van jullie heb ik inmiddels in real live ontmoet, anderen ken ik alleen in de virtuele wereld. Hoe dan ook, al die mensen die mij onvoorwaardelijk hebben gesteund en die mij met raad en daad hebben bijgestaan, al die mensen wil ik langs deze weg bedanken voor het steentje dat zij hebben bijgedragen aan mijn ontwikkeling en aan mijn feitelijke coming out.

Zoals gezegd, het is helaas ondoenlijk om iedereen te noemen, ofschoon ik dat het liefst had gedaan. Desondanks wil ik een beperkt aantal mensen met naam en toenaam noemen, omdat die een heel speciale rol hebben gespeeld tot dusverre. Dat wil echter geenszins zeggen dat de bijdragen van de anderen, die ik hier niet noem, niet belangrijk zijn geweest. Integendeel, alle reacties en steunbetuigingen heb ik met liefde omarmd en hebben mij gesterkt in de af te leggen weg.
Ik zei 'naam en toenaam', maar uit privacy overwegingen noem ik alleen de voornaam van betrokkenen. Ik weet bijna zeker dat de betreffende personen zich wel in mijn beschrijving zal herkennen. En anders, wie de schoen past, trekke hem aan.
Om te beginnen wil ik Mariëlle noemen, die als katalysator heeft gewerkt. Mariëlle vroeg mij jaren geleden om mijn liefde voor nagellak uit de doeken te doen op haar nagellak blog. Door dat initiatief kwam mijn coming out in een stroomversnelling. Ik schreef de eerste blogs bij Mariëlle onder het pseudoniem Nagellakman, maar na een jaartje ben ik onder mijn eigen naam de columns gaan schrijven. En dat doe ik nog steeds met heel veel plezier. Ook Sonja mag niet onvermeld blijven. Ik beschouw Sonja als mijn soulmate, een geestverwante, een schat van een mens met een groot hart, die zelf ook de nodige bagage met zich meezeult, maar toch altijd weer voor anderen klaarstaat. Zowel Mariëlle als Sonja heb ik inmiddels in real live ontmoet.
Ook Myrna mag niet ontbreken. En ofschoon ik Myrna helaas nog nooit in real live heb ontmoet, hebben we vele persoonlijke gesprekken gevoerd via Whatsapp en via e-mail, hield zij mij regelmatig een spiegel voor en stimuleerde Myrna mij om vooral mijn eigen weg te vinden en te volgen. O ja, Myrna is ook mijn persoonlijke kledingcoach, die ik vanuit de paskamer bestook met foto's van kledingstukken. En niet te vergeten, een paar weken geleden praatte Myrna mij moed in om in mijn nieuwe lange rok de 'boze' buitenwereld te trotseren, en met succes ;)
Een andere belangrijke persoon is Pippi, een Indische dame van stand die ik leerde kennen via Twitter en via haar prachtig geschreven stukjes op haar blog. Pippi ontmoette ik tijdens mijn allereerste meet&greet met nagellak liefhebbers. We hadden afgesproken op Leiden Centraal en de klik was er direct (beiden Indo's ;) ). We hebben daarna elkaar regelmatig ontmoet en ik ben zelfs een keer bij haar thuis geweest om haar indrukwekkende verzameling nagellak (toentertijd tegen de 2000 (!) lakjes) met eigen ogen te aanschouwen.
En ja, zoals gezegd, verder zijn er vele tientallen personen die mij accepteren zoals ik ben en die mij regelmatig een hart onder de riem hebben gestoken (en nog steeds steken). En daarvoor wil ik iedereen hartelijk bedanken: jullie bijdrage aan mijn leven is van onschatbare waarde en niet in geld uit te drukken. Jullie allen wil ik langs deze blogpost in de bloemetjes zetten.... (wel paarse bloemen vanzelfsprekend; jullie kennen me inmiddels)

In the spotlight...

My blog is subtitled "Adventures of a transgender," but after all the blog posts in the recent months, which all had the focus mainly on me, this time I don't want to talk about myself, but about you guys. In the past few months I have had a lot of support by you all. I dare say that I had not come this far if I had to to it on myown. I started this journey years ago and during that journey, which still isn't finished, I have always had a crowd of supporters along the way who have been very supportive of me. I would love to mention all these people by name, but this blog post would become a very long list of names and that would be a bit boring as well. And then there would be the risk that I would forget some people; I would not forgive myself. Some of you I have already met in real live, others I only know in the virtual world. Anyway, all those people who have supported me unconditionally and that have assisted me, all those people I want to thank for their contribution to my growth and development and to my coming out.

As mentioned, it is unfortunately impossible to mention everyone, although I would prefer to have done that. Nevertheless, I want to mention a few people by name because they have played a very special role so far. However, this does not mean at all that the contributions of the others I don't mention here, have not been significant. All the reactions and expressions of support I have embraced with love and have strengthened me in the way to go.
I said, 'naming and shaming', but for privacy reasons I only mention the first name of those involved. I'm pretty sure the subjects will recognize themselves in my description. Otherwise, if the cap fits, you should wear it.
To begin, I want to mention Marielle, who has worked as a catalyst. Marielle has asked me years ago to reveal my love for nail polish on her nail polish blog. Through this initiative my coming out was rapidly accelerated. I wrote the first blogs at Marielles blog under the pseudonym Nagellakman (Nailpolish man), but after a year I started using my own name. And I still write my monthly columns with a lot of fun. Sonja should not go unmentioned. I consider Sonja as my soulmate, a like-minded, a very sweet lady with a big heart, who also has encountered a lot in her life, but who always is willing to help others. Both Marielle and Sonja I have met in real live.
Myrna also is a must. Although I unfortunately have never met Myrna in real live, we have had many personal conversations using Whatsapp and via e-mail. She regularly confronted me with myself and encouraged me to find my own path and follow it. Oh, not to forget, Myrna is also my personal clothes coach, who I send many pictures in the fitting room showing her garments. And very important, a few weeks ago Myrna encouraged me to go out in the street, wearing my new long skirt and successfully ;)
Another important person is Pippi, an Indonesian lady that I have met via Twitter and via her beautifully written posts on her personal blog. I have met Pippi in real live during my first Meet & Greet with nail polish lovers. We agreed to meet at Leiden Centraal and then there was a connection right away (both Indo's ;-) ). We still meet regularly and once I even visited her at home to see with my own eyes her impressive collection of nail polish (more than 2000 bottles (!) of nail polish) .
And yes, as said before, there are still dozens of people who accept me as I am and who frequently supported me (and still do). And all those lovely peopple I want to thank their your contribution to my life. Your contribution have been invaluable and can not be expressed in dollars or euros. I would like to put all of you all in the spotlight of this blog post and hand you these flowers .... (purple flowers of course, you know me by now)

Eh, nee hoor, ik beschouw mijzelf niet als psychisch gestoord of gek, al zullen sommige mensen daar anders over denken. Nee, het gevoel een 'vulkaan' te zijn heeft er vooral mee te maken dat het mij steeds zwaarder valt om mijn ware gevoelens te verbergen en mij aan te blijven passen aan de verwachtingen van mijn (sociale) omgeving. De Engelsen hebben daar zo'n prachtige uitdrukking voor, te weten "keeping up appearances". Ik heb mij daar heel lang naar weten te voegen, met de nodige ups and downs. Voor de goede vrede heb ik mij vele jaren aangepast aan het 'stereotiepe' beeld dat mensen hebben van een man, een vader, een hoofd van het gezin dat ik geacht werd te zijn. De laatste jaren ben ik bezig dat juk van mij af te gooien en mijn ware ik te vinden, een zoektocht naar de 'ik' die ik jaren heb onderdrukt. Vanzelfsprekend probeer ik daarbij rekening te houden met de gevoelens van mijn directe omgeving en met name met hen die mij zeer lief zijn. Ik doe verwoede pogingen hen uit te nodigen mij te vergezellen op de zoektocht naar wie ik daadwerkelijk ben en mij vooral niet alleen die moeilijke weg te laten afleggen: ik heb hun steun immers heel hard nodig. Echter het tempo, waarmee ik die weg afleg verschilt substantieel van het tempo van mijn geliefden. Ik probeer echt om op de rem te trappen en daar komt het gevoel vandaan een vulkaan te zijn: het borrelt enorm aan de binnenkant van mijn lijf, nou ja mijn lijf, het lijf waar ik het mee moet doen. De emoties gieren door mijn lijf en het kost mij steeds meer moeite mijn werkelijke gevoelens te onderdrukken. Sterker, er zijn inmiddels flinke bressen ontstaan in mijn verdedigingsmechanismen. Het lukt mij gewoon niet meer om te doen of er niet veel aan de hand is en dat dit slechts een binnenbrandje is. Aan de binnenkant loopt de temperatuur alsmaar op. Het is niet langer de vraag of de vulkaan tot uitbarsting komt, maar vooral wanneer. En ik heb werkelijk geen idee wat de verwoestende kracht zal zijn van die uitbarsting en wat er nog overeind zal staan als het stof is opgetrokken en het lava is gestold...

"I 'm not crazy, I 'm a volcano..."

Uh, no, I do not consider myself mentally disturbed or crazy, even though some people will think otherwise. No, the feeling being a 'volcano' has to do that it is increasingly difficult for me to hide my true feelings and to continue to adapt myself to the expectations of my (social) environment. In English there is a great expression, namely "keeping up appearances". For a long time I was able to adjust, denying myself, with ups and downs. For keeping the peace, I have played a role for many years to conform to the 'stereotype' image that people have of a husband, a father, a head of the family that I was supposed to be. In the last few years I am struggling to move away from that stereotype and to look for the true me, a quest for the 'real me' that I have suppressed for so many years. Obviously I am trying to take into account the feelings of the people in my immediate environment and especially with those who are very dear to me. I am desperately attempting to invite them to accompany me on the search for who I really am. I do need their support urgently. However, the speed with which I am travelling that road is substantially different from the speed of my beloved. I really try to put the brakes on and that causes the feeling of being a volcano: the huge bubbles inside of my body, well my body?, the body that I have been given. The emotions do their best to reach the surface and it takes me more and more effort to suppress my true feelings. There are already considerable gaps in my defense system. I can't go on pretending there is not much going on and that this is only a small fire. Inside, the temperature is rising at an alarming rate. It is no longer a question whether the eruption will start, but when it will take place. And I have absolutely no idea what the devastating effect will be of this eruption and what will be left standing when the dust settles and the lava has solidified...

De vakantieperiode is weer aangebroken en veel mensen trekken erop uit. De meeste mensen die ik ken, houden van het maken van (verre) reizen en van (al dan niet luxe) vakanties als een onmisbare onderbreking van de dagelijkse sleur. Lekker naar zon, zee en strand, heerlijk relaxen in een hangmat onder een zachtjes wuivende palmboom, genietend van de welverdiende vakantie. Het leuke van het maken van een (verre) reis of het met vakantie zijn - ook in eigen land - is wat mij betreft het weer thuiskomen: home sweet home. Hoe geweldig die verre reis of die vakantie ook is, er komt een moment dat je terugverlangt naar je eigen huis, je eigen bed, je eigen douche en wc en de dierbaren die je achter hebt gelaten.
Ik ben vele jaren geleden als klein jongetje van 5 jaar op reis gegaan, een reis op zoek naar... ja naar antwoorden eigenlijk. Ik wist namelijk al op heel jonge leeftijd dat met mij iets aan de hand was; er klopte iets niet. Ik vond 'meisjesdingen' eigenlijk veel leuker dan typische 'jongensdingen' en ook meisjeskleren hadden een veel grotere aantrekkingskracht op mij dan die saaie jongenskleren. En in mijn dromen was ik ook heel vaak een meisje. Tegelijkertijd was ik mij er zeer van bewust dat wat ik voelde en wilde, sterk zou worden afgekeurd door mijn omgeving. De gevoelens bleven echter en ik voelde mij bij tijd en wijle verloren, eenzaam, in de war, verdrietig en gedwongen een leven te leiden, waarvan ik het gevoel had dat het niet mijn leven was. Op een gegeven moment was ik zo ongelukkig dat ik met de gedachte speelde om 'eruit' te stappen om zo de gemoedsrust te vinden die ik zo ontbeerde. Gelukkig is het zover niet gekomen. Ik ging op zoek naar antwoorden. Ik had zoveel vragen en zo weinig antwoorden, antwoorden op de vragen die maar door mijn hoofd bleven spoken. Vragen die ik aan niemand durfde te stellen, niet aan mijn ouders, niet aan vriendjes of vriendinnetjes, niet aan leerkrachten op school. En ofschoon die jarenlange zoektocht uiteindelijk wel een aantal antwoorden heeft opgeleverd, hebben die antwoorden mij niet de rust gebracht, waarop ik had gehoopt. Sommige antwoorden riepen op hun beurt weer nieuwe vragen op, met als gevolg dat ik na al die jaren nog steeds op reis ben. Daar komt bij dat ik af en toe helemaal niet zat te wachten op het antwoord op sommige vragen, omdat die antwoorden mij vervulden met angst voor de toekomst; van sommige antwoorden kan of wil ik de consequenties niet overzien. En zo gaat mijn queeste door, terwijl ik het reizen eigenlijk beu ben geworden. Ik ben te moe om verder te zoeken naar antwoorden en die antwoorden te duiden! Ik wil niet langer op reis en zoeken naar antwoorden; ik wil gewoon naar huis, rust, lekker slapen in mijn eigen bed, omringd door de mensen van wie ik houd! Ik wil naar huis...

Traveling

The holiday season has begun and many people have their holiday planned . Most people I know, love to make (distant) trips and have (sometimes luxury) holidays as an essential break from their daily grind. Enjoying the sun, the sea and the beach, relaxing in a hammock under a palm tree swaying gently, enjoying the well-deserved holiday. The fun of making a (distant) journey or being on a holiday for me is to come home again: home sweet home. How wonderful that distant trip or vacation may be, there comes a time when you long for your own home, your own bed, your own shower and your own toilet and to be with the loved ones you have left behind. Many years ago as a little boy of five I started a journey, a journey in search for... yes for answers actually. Because I knew at a very young age that there was something 'wrong' with me. I liked "girly things" much more that typical boys stuff and girls' clothes had a much greater attraction on me than the boring clothes boys are wearing. And in my dreams I often imagined being a girl. At the same time I was very aware that what I felt and longed for, would be strongly rejected by my environment. The feelings, however, remained and at times I felt lost, lonely, confused, sad and forced to live a life I felt was not my life. At one point I was so unhappy that I thought of stepping out in order to find the peace that I wanted so badly. Thankfully it didn't go that far. I decided to start looking for answers. I had so many questions and just so few answers, answers to the questions that kept tormenting my mind. Questions I didn't had the guts to ask anybody, not my parents, not boyfriends or girlfriends, not school teachers. And although this long journey eventually produced a number of answers, those answers didn't brought peace to my mind, which I had hoped for. Some responses even led to new questions, with the result that after all these years I'm still traveling. Occasionally I wasn't happy at all with the answer to some questions, because those answers filled me with fear for the future. Of some answers I just couldn't of wasn't willing to see the consequences. And so my quest goes on whilst actually I am really done traveling. I'm too tired to look for answers and to grasp the meaning behind those answers! I am simply no longer willing to travel any longer in search for answers. I just want to go home, to rest, to have a good sleep in my own bed, surrounded by the people I love! I just want to go home...