Hokjes? Wat nou hokjes...!?

2018 was een jaar met hoogtepunten, maar ook zeker met de nodige dieptepunten, waarvan de zelfdoding van mijn broer op woensdag 3 januari 2018 er overduidelijk één is. Het jaar stond nog in de startblokken toen deze onheilstijding bij mij op de deurmat viel. Mijn broer had besloten zijn afscheidsbrief aan mij te richten, niet aan mijn vader (was dat niet 'logischer' geweest?) of aan mijn jongere broertje. Nee, deze twijfelachtige eer viel mij ten deel. Ik heb daar al een blogpost aan gewijd (https://remco20.blogspot.com/2018/01/niets-dan-goeds-over-de-doden.html), dus die zal ik hier niet herhalen. We zijn bijna een jaar verder en ja, ik heb de dood van mijn broer inmiddels een plekje kunnen geven, al zal ik er nooit helemaal vrede mee kunnen hebben.
Een ander dieptepunt dat een grote impact op mij heeft gehad, was mijn eerste echte confrontatie met agressie, gewoon omdat ik ben wie ik ben. Natuurlijk weet ik dat transgender personen, meer dan andere minderheidsgroepen, het risico lopen met agressie en geweld te worden geconfronteerd, Maar ik dacht altijd, dat zal mij niet overkomen. Want mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik een pacifist en vredestichter ben en conflicten, ruzies en dergelijke uit de weg ga. Ik ben mijn hele leven nooit in een vechtpartij beland, noch heb ik zelf ooit iemand geslagen. En nee, ik ben ook nooit het slachtoffer geweest van geweld of agressie, tot die bewuste zaterdag 24 maart 2018.
Zaterdag 24 maart jl. maakte ik als Remke mijn allereerste vrijgezellenfeestje mee in Utrecht van een goede vriendin. Het was reuze gezellig en ik heb het prima naar mijn zin gehad, maar op de terugreis ging het helaas mis. In de trein van Utrecht naar Alphen aan den Rijn koos ik voor een lege treincoupé. Ik dacht heerlijk in mijn eentje van de muziek op mijn iPhone te kunnen genieten. Op een gegeven moment kwamen drie mannen mijn treincoupé in. Ik heb geen idee waar die ineens vandaan kwamen, maar ik had er direct geen goed gevoel bij. Ik vermoed dat zij (te veel) hadden gedronken en op zoek waren naar 'een verzetje'. Zij zagen mij zitten en hadden blijkbaar in de gaten dat ik een trans vrouw was, want al snel hadden zij het over 'een omgebouwde vent' en wist ik dat ik wel eens in serieuze problemen zou kunnen komen. Mijn instinct gaf mij in om mij uit de voeten te maken, maar toen ik een poging deed om te vluchten, werd ik onderuit geschopt, waardoor ik op de grond viel. Het enige wat ik dacht was om mijn hoofd en gezicht te beschermen. Ik kreeg nog wat trappen in mijn buik en ribbenkast, waarna zij de benen namen. Ik ben mij ervan bewust 'geluk' te hebben gehad. Het had veel erger kunnen aflopen. En ja, achteraf gezien had ik natuurlijk aangifte moeten doen. Dat heb ik niet gedaan. Ik wilde zo snel mogelijk naar huis en dit incident achter mij laten. Dit verhaal heb ik om die reden tot nu toe ook met niemand gedeeld. Deels omdat ik het zo snel mogelijk wilde vergeten en deels omdat ik mij ook schaamde, al weet ik niet precies waarvoor..!? Ja, misschien omdat ik zo onverstandig was om als vrouw alleen 's avonds laat in een lege treincoupé te gaan zitten? Maar nu ik dit opschrijf, realiseer ik mij dat dit natuurlijk onzin is. Het is helemaal niet mijn schuld, donder op! Afgezien van wat blauwe plekken en gekneusde ribben heb ik er geen blijvende schade aan overgehouden. Nou ja, mijn gevoel van veiligheid heeft een flinke knauw gekregen. Ik zal 's avonds ook nooit meer in een lege treincoupé gaan zitten. Ik zoek nu heel bewust medereizigers op, die er min of meer betrouwbaar uitzien, liefst in het gezelschap van kinderen ;).
Maar het mooie is dan toch dat deze gebeurtenis een positieve wending heeft genomen in het kader van 'omdenken', want het heeft mij wel doen besluiten om - veel actiever dan tot dat noodlottige moment - mij in te zetten voor de emancipatie en acceptatie van transgender personen, onder andere door het geven van voorlichting op (middelbare) scholen namens het COC Leiden, maar óók door als transgender zichtbaar te zijn en zichtbaar te blijven. Ik ga mij zeker niet verstoppen voor transfobe mensen, niet op social media en ook niet in het dagelijkse leven, al zal het reizen met de trein nooit meer hetzelfde zijn als voor die 24ste maart 2018.

Liefs, Remke xxx

Nawoord voor mijn vader, mijn tante, mijn ex, mijn kinderen en anderen die mij dierbaar zijn. Mocht deze blogpost jullie onder ogen komen, ik heb dit niet eerder met jullie gedeeld om jullie niet onnodig ongerust te maken. Het is gebeurd, het ligt achter me en het is wat mij betreft eenmalig.

Toen ik mij realiseerde dat ik mijn biologische geslacht wat meer in lijn wilde brengen met mijn genderidentiteit, had ik niet direct behoefte aan een geslachtsaanpassende operatie. Ik had weliswaar via mijn huisarts de anti-conceptiepil geregeld, waarmee ik de concentratie oestrogenen in mijn lichaam zou verhogen en waarmee mijn lichaam enigszins zou gaan vervrouwelijken, maar chirurgisch ingrijpen, nee dat ging mij te ver. Na circa een jaar aan de pil (prima spul overigens, want niet zwanger geworden ;) ) wilde ik eigenlijk ook wel van de testosteron af, het mannelijk geslachtshormoon. Helaas was mijn huisarts niet bereid ook daaraan mee te werken, omdat testosteronblokkers nu niet bekend staan als 'onschuldig' en een periodieke controle van bloedwaardes vereisen. En zo kwam ik alsnog - zeer tegen mijn zin - in het medische circuit terecht. Tegen mijn zin, omdat ik mij immers geen patiënt voel. Ja, tuurlijk, ik ben een transgender, maar dat betekent toch niet automatisch dat ik een patiënt ben? Maar eenmaal in het VUmc verword je vanzelf tot patiënt! Het allereerste dat je krijgt is immers een patiëntenpasje dat deuren opent die anders gesloten blijven. Daar heb ik mij op een gegeven moment maar bij neergelegd. En zo kreeg ik na vier gesprekken met de psycholoog groen licht om via het VUmc oestrogenen en testosteronblokkers tot mij te nemen. En eerlijk is eerlijk, dat beviel prima. Van de bijwerkingen van beide hormonen had ik weinig last en mijn lichaam reageerde ook goed op beide hormonen. Desondanks kreeg ik steeds meer bedenkingen bij die testosteronblokkers: die pillen zijn niet goed voor je lever en de lange termijn effecten zijn ook niet duidelijk. Het was voor mij duidelijk dat ik niet de rest van mijn leven die zogenoemde 'cyproteronacetaat' pillen wilde blijven slikken.  Kortom, ik wilde van die pillen af, maar natuurlijk ook blijvend van de testosteron! En zo werd het idee geboren om afscheid te nemen van mijn testosteron fabriekjes, oftewel van mijn testikels, die immers verantwoordelijk zijn voor de aanmaak van het leeuwendeel van de testosteron. Ook de bijnieren maken weliswaar testosteron aan, maar dat zijn minimale hoeveelheden. Mijn psycholoog vond dat ook een prima idee en zo werd die operatie - met een duur woord een orchidectomie genoemd - ingepland.
Dinsdag 27 november 2018 vond die operatie plaats en ik was er helemaal klaar voor. Ik was nog nooit geopereerd en was vooral benieuwd hoe dat alles in zijn werk zou gaan. Ik was ook in het geheel niet nerveus. Nu vond die operatie onder algehele narcose plaats, dus voor ik er erg in had, was ik onder zeil. En als je dan bijkomt op de verkoeverkamer, is alles al achter de rug. Een heel vreemde gewaarwording vond ik dat.
De orchidectomie was mij, zoals gezegd, te doen om te kunnen stoppen met die testosteronblokkers, dus puur een lichamelijke ingreep. Desondanks merk ik nu dat de ingreep wel degelijk ook een psychologisch effect op mij heeft, een effect dat ik echt niet heb zien aankomen. Ik kon per 27 november 2018 stante pede stoppen met die testosteronblokkers, maar gelijktijdig maakte zich ook een gevoel van euforie meester van mij, nu ik een cruciaal deel van man-zijn kwijt ben. Immers, testosteron wordt alom beschouwd als het summum van mannelijkheid. Ik voel mij nu ook meer vrouw dan voor de operatie en dat is een heel prettige bijkomstigheid aan het einde een moeizaam jaar, dat zo verdrietig begon met de zelfmoord van mijn broer.

Liefs, Remke xxx

In een van mijn eerdere blogposts (https://remco20.blogspot.com/2018/10/roeping-gemist.html?m=0) heb ik jullie al verteld dat ik veel plezier heb beleefd aan mijn ‘optreden’ op het Nova College in Hoofddorp begin oktober, waar ik voor 3de jaars studenten mbo verpleegkunde en verzorging iets over mezelf heb verteld in het kader van het thema ‘Transgender’. En toen de vraag vanuit de groep kwam of ik niet op hun school als docente Nederlands aan de slag wilde, was dat de trigger om bij mezelf te rade te gaan wat ik in deze fase van mijn leven nog graag zou willen doen. En al heel snel kwam boven drijven dat ik, naast mijn werk als IT’er bij het Nationaal Archief, toch weer graag voor de klas zou willen staan, maar dan specifiek met als oogmerk het verminderen van vooroordelen, het vergroten van acceptatie als het gaat om transgenders en het bevorderen van genderdiversiteit. Ik werk weliswaar al als vrijwilliger bij Transgender Netwerk Nederland, maar TNN richt zich toch voornamelijk op het strategisch en tactisch niveau: politici, beleidsmakers, directeuren HRM, etc. Voorlichting geven op scholen is vooral het terrein van de plaatselijke COC verenigingen. Aangezien Alphen aan den Rijn geen eigen COC vereniging heeft, maar valt onder de regio Leiden, heb ik de coördinator van die regio aangeschreven met het aanbod om vanuit COC Leiden voorlichting te geven. Na een kennismakingsgesprek met de coördinator en een collega voorlichter om te kijken of er van beide kanten een klik is, heb ik een trainingsmiddag meegemaakt en al snel kwam het verzoek om maandag 19 november met de coördinator een blokuur (100 minuten) voorlichting te geven aan een 4-havo groep van het Scala College in mijn Alphen aan den Rijn. Normaliter gaat een aspirant voorlichter 2 of 3 keer mee om vanaf de zijkant mee te kijken, maar in mijn geval had de coördinator er blijkbaar vertrouwen in dat ik - mede gezien mijn onderwijsbevoegdheid - wel in het diepe kon worden gegooid. En zo sta ik dus morgen, na een kleine 30 jaar, weer voor de klas op een middelbare school. Ik heb er heel veel zin in en ik heb er alle vertrouwen in dat ik vanuit mijn persoonlijke verhaal (ik blijft heel dicht bij mezelf), een bescheiden bijdrage kan leveren aan het vergroten van de acceptatie van transgenders en het bevorderen van met name genderdiversiteit. En ja, ik heb veel hobbels moeten nemen; ja, ik heb de nodige offers heb moeten brengen, dat mogen de leerlingen best weten, maar wat vooral moet blijven hangen is dat ik nu als mens gelukkiger ben dan ik ooit ben geweest. Jezelf kunnen zijn, is immers onbetaalbaar! En dat ik me geaccepteerd voel, zowel door mezelf (niet onbelangrijk), maar ook door de mensen om mij heen. Ja, ik ben anders, maar ik hoor er wel gewoon bij! Die zogenoemde ‘inclusieve samenleving’ is de spreekwoordelijke stip op de horizon, al ben ik na de beelden van gisteren (intocht Sinterklaas) wat minder optimistisch :(

Liefs, Remke xxx

Een wijze vrouw (of was het een man? ;-) ) heeft eens gezegd:"Een mens heeft twee levens en dat tweede leven begint, als men zich realiseert slechts één leven te hebben." Ik zal het hier niet hebben over katten, waarover wordt gezegd dat deze maar liefst negen levens hebben.
Met andere woorden, in tegenstelling tot katten moeten wij mensen het op deze aardkloot doen met één leven. Aangezien ik als atheïst niet geloof in een hiernamaals, beperkt mijn aantal levens zich inderdaad tot één! Echter ondanks het gegeven dat ook ik maar één leven tot mijn beschikking heb en ik inmiddels ver over de helft ben, heb ik toch sterk het gevoel aan mijn tweede leven te zijn begonnen, zonder mijn eerste leven te ontkennen. Mijn eerste leven startte met de geboorte van Remco, dat lieve kleine 'jongetje', getuige de vele foto's in mijn baby fotoboek, dat jaren heeft geworsteld met zijn/haar gevoelens, met zijn/haar identiteit in een tijd dat het woord 'transgender' niet bestond, internet nog moest worden uitgevonden en op transseksualiteit een taboe rustte. Ik ga jullie hier niet vermoeien met mijn lange en moeizame zoektocht naar mezelf, want daar heb ik immers al zo veel woorden aan gewijd in een groot deel van mijn blogposts.
Wat cruciaal is, is dat ik op maandag 6 juni 2016 eindelijk mijn worsteling en zoektocht heb beëindigd met het laten aanpassen van mijn geslacht en mijn voornamen in de BasisRegistratie Personen (BRP), waarmee ik ook voor de wet eindelijk werd wie ik al die jaren was, een vrouw! Kortom, de geboorte van Remke Charlotte. En daarmee begon feitelijk mijn tweede leven, want heel veel dingen moest ik opnieuw leren en ontdekken, dingen die voor veel vrouwen vanzelfsprekend zijn, maar voor mij in het geheel niet. Dat varieert van hele triviale dingen als met een lange rok naar het toilet gaan (rok naar beneden of juist omhoog?) tot het voor de eerste keer omkleden in een dameskleedkamer. Dat laatste klinkt zo eenvoudig, maar ik moest echt even - zowel letterlijk als figuurlijk - een drempel over. Ik kan dan weliswaar voor de wet zijn erkend als vrouw en een paspoort overleggen met geslacht=F/V, maar ik heb overduidelijk een lichaamskenmerk dat heel veel mensen zonder meer zouden gelijkschakelen aan man-zijn. Afgelopen donderdag deed ik mee aan de jaarlijkse sportdag van mijn werk, maar voor het eerst als vrouw. Ik had een paar jaar niet meegedaan, omdat ik torenhoog opzag tegen mogelijke kleedkamerperikelen. Dit jaar heb ik mij door collega's laten overhalen toch weer mee te doen met die sportdag. Gedurende een paar seconden na het binnengaan van de dameskleedkamer voelde ik mij wat ongemakkelijk, maar dat gevoel was snel weg, aangezien geen van de aanwezige dames acht sloeg op mij. En ja, waarom zouden ze ook?
En zo zijn er nog heel veel dingen die ik als Remke, als vrouw, voor het eerst ga doen en die voor mij deels niet zo spannend zijn, deels een beetje spannend zijn (bijvoorbeeld zwemmen) en die deels heel spannend zijn (bijvoorbeeld douchen in een gezamenlijke damesdoucheruimte). En daarmee heb ik voor mijn gevoel wel degelijk een tweede leven met heel veel dingen die ik nog moet ontdekken als vrouw. Het contrast met mijn eerste leven, een leven dat ik overigens niet wil ontkennen noch waar ik spijt van heb, had ook niet groter kunnen zijn: van een teruggetrokken en verlegen kind, puber en volwassene ben ik veranderd in een trotse én gelukkige vrouw die 'ongemakkelijke' situaties niet meer uit de weg gaat, zichzelf is en er geen moeite mee heeft om - waar nodig - in het middelpunt van de belangstelling te staan. Ik geef toe, ik kan niet op tegen de negen levens van een kat, maar voor mij volstaan vooralsnog twee levens.

Liefs, Remke xxx

Twee maanden geleden ging het niet optimaal met mij. Voor mijn gevoel ging het best wel lekker, maar mijn lichaam dacht daar klaarblijkelijk anders over: hartkloppingen, vermoeidheid, huilbuien en regelmatig hoofdpijn. Deze verschijnselen hadden veel weg van een naderende burn-out, terwijl ik het op mijn werk erg naar mijn zin heb en ik niet het gevoel had overwerkt of gestresst te raken. Sterker, ik nam regelmatig een dag vrij om een extra lang weekend te hebben. Wel is het zo dat mijn laatste vakantie dateert van de zomer van 2015, simpelweg omdat ik geen zin heb in een vakantie in mijn uppie. Niks aan de hand, want ik neem mijn vakantiedagen wel gewoon op.
Waar kwamen die verschijnselen dan wel vandaan? Eerlijk gezegd weet ik het niet precies. Deels zijn het bijwerkingen van de hormonen die ik slik, hormonen die vreemde dingen uithalen met mijn lijf, deels heb ik misschien toch wat te hard gewerkt de afgelopen maanden (de 'ideale' manier om gevoelens weg te drukken [heb ik jarenlang ervaring mee; werkt goed]) en wellicht toch te weinig vrij genomen. Maar een belangrijke oorzaak is - na een 'navelstaarsessie' - het besef dat ik feitelijk mijn transitie, zowel sociaal als qua medische traject, heb afgerond. Ik sta weliswaar nog onder controle van het VUmc (onder andere periodieke analyse van mijn bloed) en ja, ik volg nog logopedie (maak ik een beetje een potje van en ja dat krijg ik regelmatig te horen van mijn logopodiste [maar dat terzijde]), maar in wezen ben ik 'uitbehandeld' en wordt nu van mij verwacht (of verwacht ik dat van mezelf) dat ik mijn nieuwe leven als Remke, als vrouw, verder vorm ga geven. En dat valt toch niet mee. Ik ben vorig jaar september verhuisd naar het voor mij onbekende Alphen aan den Rijn, waar ik een hele leuke woning heb gekocht (was tijdens de eerste bezichtiging direct verliefd), maar ik ben toch wat losgezongen geraakt van mijn oude sociale omgeving: mijn ex en mijn twee volwassen kinderen wonen in Zoetermeer. Weliswaar wonen vrienden van mij een straat verder, maar ik merk dat het toch energie vergt om in een nieuwe stad je draai te vinden én om een nieuw sociaal netwerk op te bouwen. Ik kies er bewust voor wat los te komen van 'onze' (mijn ex en ik) gezamenlijke vriendenkring. Ik wil graag een nieuw sociaal netwerk opbouwen, voor een deel ook in de transgender community. Want laten we wel wezen, dat is toch de groep vanwaar ik de meest steun  en het meest begrip kan verwachten en waar de kans dat ik een nieuwe partner tegen het lijf loop wat groter is dan daarbuiten. Die nieuwe fase in mijn leven rammelt nu aan mijn voordeur, inclusief het besef dat ik daar zelf veel energie en tijd in moet steken. Ik denk dat mijn lichaam dat eind mei, begin juni probeerde duidelijk te maken. Nu dat besef er is en ik daadwerkelijk acties onderneem op dat vlak, merk ik dat een aantal verschijnselen is verminderd, waaronder die vermaledijde hartkloppingen en de periodieke hoofdpijn. De huilbuien zijn gebleven, maar dat is volgens mij echt een hormonendingetje; die neem ik graag voor lief. Tenminste, als ik alleen thuis ben, liever niet in gezelschap... ;)
Kortom, ik timmer actief aan de weg van mijn sociale netwerk. Waarheen die weg leidt, dat weet ik nog niet, maar dat zal de tijd leren...

Liefs, Remke xxx

Met ingang van 6 juni 2018 is het twee jaar dat ik voor de wet als vrouw door het leven ga. Ik heb jullie deelgenoot gemaakt van de weg die ik heb afgelegd om te geraken waar ik nu sta. Was het een lange weg? Best wel. Was het een moeizame weg? Dacht het wel. Ging het gepaard met verdriet? Zeker. Zou ik het weer doen? Absoluut. Ik weet uit gesprekken met cisgenders (ja, even googelen ;-) ) dat het voor hen erg lastig is om zich voor te stellen hoe het is om geboren te zijn in het 'verkeerde' lichaam. Mijn standaard antwoord is dan dat je je moet voorstellen dat je vanavond naar bed gaat en dat je morgenochtend wakker wordt in het lichaam van het andere geslacht, terwijl je gender, je gevoel man of vrouw te zijn, niet is veranderd. Dat geeft enigszins weer wat ik al die jaren heb doorgemaakt. En dan kun je je ook een voorstelling maken van het gevoel van bevrijding en gelukzaligheid dat zich van mij meester maakte toen eindelijk kon zijn wie ik al die jaren al was, waarbij mijn buitenkant eindelijk enigszins synchroon loopt met mijn binnenkant. Nou ja, binnen de beperkingen van het lichaam dat mij nu eenmaal door moeder natuur is toegewezen.
En natuurlijk is de verleiding groot om mezelf te vergelijken met biologische vrouwen en ook met transvrouwen die het qua 'voorkomen' beter hebben getroffen dan ik. Het gras bij de buren is nu eenmaal altijd groener. Maar het lukt mij steeds beter om die vergelijking los te laten en tevreden te zijn met wat ik heb bereikt en met wie ik nu ben. Want dat is een feit: ik ben nog nooit zo gelukkig geweest als nu, ondanks al de dieptepunten van de afgelopen jaren: het stuklopen van de relatie met mijn jeugdliefde met wie ik 37 jaar lief en leed gedeeld en met wie ik twee prachtige kinderen heb gekregen; het verdriet dat ik anderen heb aangedaan door mijn keuze als Remke door het leven te gaan; de in het begin moeizame relatie met mijn kinderen, die logischerwijs de tijd nodig hadden/hebben om aan het idee te wennen dat hun vader een vrouw is. Natuurlijk blijf ik voor hen 'papa', maar het is natuurlijk wel anders dan toen ik nog gewoon Remco was, geslacht 'man'.
Is het gras dan inderdaad groen genoeg? Gaat alles op rolletjes nu ik als Remke door het leven ga? Is er dan niets te wensen over? Natuurlijk wel. Telefoongesprekken zijn bijvoorbeeld een 'pain in the ass' in die zin dat ik altijd met 'meneer' word aangesproken (tot dusverre een 100% score), terwijl ik mezelf heb aangeleerd de telefoon standaard op te nemen met: "Met mevrouw Verdegem..."  Maar de praktijk leert dat mensen slecht luisteren en toch vooral afgaan op de klank van de stem, want na een paar zinnen is het al snel 'meneer'. Maar eerlijk is eerlijk, als ik mezelf door de telefoon zou horen, zou ik ook 'meneer' tegen mezelf zeggen. Wellicht gloort er hoop aan de einder: ik heb morgen - na een wachttijd van bijna 12 maanden - eindelijk een afspraak bij een KNO arts en een logopediste van het VUmc, teneinde te onderzoeken of mijn stembanden zich lenen voor logopedie om qua frequentie iets hoger uit te komen dan nu het geval is. Een vrouwenstem is zonder chirurgisch ingrijpen te hoog gegrepen, maar het zou al fijn zijn indien mijn stem in een twijfelgebied komt, waarbij de persoon aan de andere kant van de telefoon denkt:"Heb ik nu met een man of met een vrouw te maken?" Ik vertrouw erop dat het opnemen met "Met mevrouw Verdegem..." dan afdoende is. Tot die tijd  - en mochten mijn stembanden toch niet te vermurwen zijn met logopedie - maar gewoon blijven corrigeren: "Nee, het is niet meneer, het is mevrouw...!"

Liefs, Remke xxx

Het einde van het jaar is traditioneel het moment om terug te kijken. Na al die jaaroverzichten (het nieuws, belangrijke sportgebeurtenissen, de oranjes en wat al dies meer zij) is het de beurt aan mij voor een heel persoonlijke terugblik op 2017. De mensen die mij echt goed kennen, weten dat ik niet houd van oneven getallen, nou ja, tenzij die getallen symmetrisch zijn, zoals bijvoorbeeld 1991 of mijn vorige huisnummer 141. In die zin ben ik blij dat 2017 er bijna opzit, al was 2017 - de eerlijkheid gebiedt dat te zeggen  - voor mij best een goed jaar, een jaar met de nodige hoogtepunten, maar natuurlijk ook met de onvermijdelijke dieptepunten.
2017 begon met een 'dieptepunt': het uitspreken van de echtscheiding door de Haagse rechtbank, waarmee een officieel einde kwam aan een relatie die 37 jaar heeft geduurd en waarin mijn ex en ik lief en leed hebben gedeeld. De echtscheidingspapieren ploften op Valentijnsdag (!)  op onze deurmat (tja, wat te denken van die timing), terwijl de echtscheiding zelf op 20 februari 2017 werd ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand. Wel een mooie even én symmetrische datum, 20-02, maar dat terzijde. Enerzijds natuurlijk een verdrietig moment, anderzijds een moment waar zoals mijn ex als ik naar hadden uitgekeken, want nu konden we eindelijk verder met onze eigen levens. We hadden afgesproken dat mijn ex in ons oude huis zou blijven wonen en dat ik zou uitkijken naar andere woonruimte. Daarover later meer.
In diezelfde maand februari had ik mijn laatste gesprek met de psycholoog van het VUmc/genderkliniek in het kader van de diagnostische fase. Na 4 gesprekken (normaliter staan daar 6 tot 10 gesprekken voor) was ook mijn psycholoog ervan overtuigd dat ik bij mijn geboorte het verkeerde lichaam had meegekregen van moedertje natuur. Dat wist ik zelf natuurlijk allang, maar een deskundige moet dat wel bevestigen ;) Zij zou mijn casus met een positief advies voorleggen aan het VUmc/genderteam. Bij groen licht van het team zou ik mogen starten met de hormoonbehandeling. Dat groene licht kwam inderdaad eind februari, waarna ik alsnog 4 maanden moest wachten voor de afspraak met de endocrinoloog. Tja, als je eenmaal in die medische mallemolen zit, dan leer je wel geduld te betrachten.
Ondertussen was ik druk doende met het zoeken naar andere woonruimte, want volgens het echtscheidingsconvenant moest ik uiterlijk een jaar na inschrijving in het echtscheidingsregister mijn oude huis hebben verlaten. Ik wilde graag opnieuw kopen, ofschoon de markt op dat moment al enigszins overspannen was. Ik had veel woningen bezichtigd in Zoetermeer en Den Haag, maar bij geen enkele woning had ik een goed gevoel. Tot ik op Funda een woning zag in Alphen aan den Rijn (ik had mijn jachtterrein inmiddels vergroot). Na de eerste bezichtiging van die woning wist ik zeker: hier wil ik wonen. Het voelde direct intuïtief goed. Een week later (op een zaterdag)  bracht ik een bod uit. De maandag daarop deed de verkoper een tegenbod, waar ik mee kon leven. En daarmee was ik de trotse eigenaar van een poortwoning in Alphen aan den Rijn, een woning waar ik eindelijk echt mezelf zou kunnen zijn. Ik kwam met de verkoper overeen dat de overdracht bij de notaris op 15 september  zou plaatsvinden.
Maar voor het zover was, had ik donderdag 30 juni dan eindelijk mijn afspraak met de endocrinoloog voor de start van de hormoonbehandeling. Na wat lichamelijke testjes en de onvermijdelijke anamnese kreeg ik diezelfde dag twee recepten mee: één voor vrouwelijke hormonen (die slikte ik overigens al een jaar via mijn huisarts) en één voor pillen die het mannelijke hormoon testosteron onschadelijk zouden maken, waarmee de concentratie testosteron in mijn bloed zou dalen. Daarmee was voor mij de transitie bijna afgerond. Het enige dat ik nog overweeg is een borstvergroting aangezien het slikken van vrouwelijke hormonen slechts een beperkte groei van borstweefsel met zich meebrengt.
Terug naar mijn verhuisperikelen: vrijdag 15 september kreeg ik dan eindelijk de sleutel van mijn nieuwe woning, iets waar ik sinds het tekenen van de voorlopige koopovereenkomst in mei heel erg naar had uitgekeken. Op de bewuste vrijdag reed ik met mijn auto volgeladen met kluspullen naar Alphen aan den Rijn. Ik maakte nog een selfie terwijl ik de deur opende. Maar waar ik had verwacht een geluksgevoel te ervaren, werd ik overvallen door gevoelens van verdriet: ik realiseerde mij op dat moment dat dit écht het einde betekende van onze relatie. Een week later zou ik immers verhuizen en staat er definitief een punt achter een tijdperk. Dat gevoel overheerste die vrijdag, maar toen de dag daarop vrienden kwamen helpen met klussen, maakte dat gevoel al snel plaats voor een gevoelens van geluk: hier kan ik als Remke opnieuw beginnen, in een nieuwe omgeving. Hier kan ik dan eindelijk helemaal mezelf zijn.
2017 was in heel veel opzichten een roerig jaar voor mij. Ik weet natuurlijk niet wat 2018 voor mij in petto heeft, maar ik kan mij niet voorstellen dat het nieuwe jaar 2017 gaat evenaren qua dynamiek, maar de tijd zal het leren. Rest mij jullie te bedanken voor alle steun en liefde die ik heb mogen ontvangen het afgelopen jaar. Ik wens jullie een hele fijne jaarwisseling en een spetterend en voorspoedig 2018!

Liefs, Remke xxx

30 juni 2017 was het dan eindelijk zover. Na een serie gesprekken met de psycholoog had ik groen licht gekregen van het genderteam van VUmc om te starten met de hormoonbehandeling. Ik was weliswaar al anderhalf jaar aan de anti-conceptiepil via mijn huisarts, maar nu kreeg ik ook eindelijk 'cyproteronacetaat' (leuk woord voor galgje) om dat vermaledijde testosteron onschadelijk te maken. Maar voor je daadwerkelijk start, worden eerst vier buisjes bloed afgenomen (ik wist niet eens dat ik zoveel bloed had ;-) ) om een nulmeting te hebben. Allerlei stoffen in je bloed worden gemeten, variërend van gamma gt, kreatinine, glucose, hematocriet tot cholesterol en natuurlijk testosteron (mannelijk hormoon) en oestradiol (vrouwelijk hormoon). Na zo'n drie weken zouden de uitslagen zichtbaar zijn in mijn digitale medisch dossier. Toen ik de notificatie in mijn e-mailbox ontving, ben ik direct gaan kijken naar deze bloeduitslagen. Ik was natuurlijk vooral geïnteresseerd in de bloedwaarden van oestradiol en van testosteron. Bij de nulmeting bleek de waarde van oestradiol aan lage kant: minder dan 20 pmol/liter, waar deze waarde bij biologische vrouwen schommelt tussen de 184 en de 367 pmol/liter, ondanks het slikken van de anti-conceptiepil gedurende anderhalf jaar!? En desondanks hadden zich al lichamelijke veranderingen gemanifesteerd dankzij deze anti-conceptiepil (waaronder de vorming van borstklierweefsel) en dat stemde mij wel positief. Ik was meer verbaasd over de hoeveelheid testosteron in mijn bloed: 2,9 nmol/liter, waar deze normaliter schommelt tussen 0,8 en de 2,0 nmol/liter??? Ik was niet de enige die verbaasd was over deze hoge testosteronwaarde in mijn bloed. Ook mijn omgeving kon niet geloven dat ik een 'testosteronbom' was. Ik ben allesbehalve een macho, agressie is een woord dat in mijn vocabulaire niet voorkomt en qua spierontwikkeling ben ik een regelrecht ontwikkelingsland. Ik nam mij voor om opheldering te vragen aan mijn specialist bij de volgende afspraak, te weten 19 oktober 2017. Tijdens die afspraak werd ik eerst lichamelijk onderzocht, waarna ik haar vroeg of mijn dosis cyproteronacetaat niet moest worden verhoogd gezien de hoge testosteronwaarde in mijn bloed. Dit keer was het de endocrinoloog die verbaasd was en aangaf dat mijn testosteronwaarde voor een nulmeting juist aan de lage kant is. De normaalwaarde waar ik aan refereerde bleek die van biologische vrouwen te zijn en niet die van biologische mannen. Bij mannen ligt die waarde namelijk tussen 15 en 30 mol/liter! "Voor de wet - en dus ook voor het VUmc - ben je een vrouw en word je dus vergeleken met de waarden zoals die gelden voor (biologische) vrouwen." Tja, logisch natuurlijk. Met andere woorden, de waarde van 2,9 is weliswaar voor biologische vrouwen iets aan de hoge kant, maar voor een nulmeting best laag gezien het feit dat ik als man ben geboren. Kortom, waarschijnlijk heb ik altijd al weinig testosteron in mijn systeem gehad en ja, dat past inderdaad beter bij het beeld dat ik van mezelf heb. Eigenlijk ben ik dus altijd al een meisje geweest, niet alleen qua genderidentiteit, maar ook qua hormoonhuishouding ;-). Inmiddels slik ik ruim vier maanden cyproteronacetaat en is de bloedwaarde van testosteron verder gedaald naar 0,8 nmol/liter en daarmee zit ik aan de onderkant wat voor biologische vrouwen normaal is. Joehoe!

Liefs, Remke xxx

Het zal jullie niet zijn ontgaan dat ik mij de laatste tijd op het bloggersfront erg rustig heb gehouden. Deels vindt dat zijn oorzaak in de voorbereidingen van mijn verhuizing naar Alphen aan den Rijn, deels in de verhuizing zelf en alles wat daar bij komt kijken. Maar belangrijker is dat ik naar mijn gevoel de reis naar mezelf heb afgerond. Ik heb jullie de afgelopen jaren (vanaf begin 2014) deelgenoot gemaakt van de interne worsteling, de zoektocht naar mijn ware ik en de gevolgen daarvan voor mijn directe omgeving. Die worsteling en zoektocht zijn inmiddels afgerond. Ik heb mezelf gevonden: ik ga sinds 6 juni 2016 (0606) door het leven als Remke Charlotte Verdegem, geslacht vrouw, op basis van de 'transgenderverklaring', die ik 31 mei 2016 heb verkregen na een twee uur durend gesprek met een psycholoog. Daarmee is feitelijk een einde gekomen aan mijn queeste. Ik had van een professional de bevestiging dat ik inderdaad bij mijn geboorte het verkeerde lichaam heb gekregen van moeder natuur (en bedankt hè). Dat wist ik zelf natuurlijk al lang, maar het is fijn, en in dat geval ook noodzakelijk, dat een professional dat bevestigt.
In oktober 2016 had ik vervolgens mijn intake bij VUmc/genderkliniek, omdat ik de via mijn huisarts reeds gestarte hormoontherapie (vrouwelijke hormonen) wilde uitbreiden met anti-testosteron om af te komen van die vermaledijde mannelijke hormonen. Na 4 van de doorgaans 6-10 gesprekken met de pyscholoog was ook zij overtuigd van de diagnose 'genderdysforie' en mocht ik starten met de door VUmc nauw gemonitorde hormoontherapie.
Waar mijn worsteling met mezelf een happy end kende met de erkenning 'transgender' te zijn en met de wijziging voor de wet van mijn voornamen en geslacht, kende de worsteling met mijn directe omgeving een minder gelukkige afloop. De relatie met mijn partner heeft deze worsteling helaas niet overleefd. Heel verdrietig om na ruim 37 jaar lief en leed te hebben gedeeld, uit elkaar te moeten gaan, maar gelijktijdig - althans in ons geval - een onvermijdelijke uitkomst.
Tijdens deze worsteling en zoektocht heb ik heel veel steun van jullie mogen ontvangen en daar wil ik een ieder heel hartelijk voor bedanken. Het eindresultaat zou weliswaar niet anders zijn geweest, maar het voelde wel heel fijn om deze weg niet alleen af te leggen, maar met jullie als supporters langs de kant van de weg.
Natuurlijk zijn er nog wat open eindjes, zoals de afweging al dan niet logopedie en al niet niet een borstvergroting, maar dat zijn voor mij geen cruciale keuzes die de kern van mijn wezen raken.
Wat ik met deze blog - met daarin nog mijn oude naam  - ga doen weet ik nog weet. Wellicht neem ik er afscheid van en stop ik hier met bloggen, wellicht blijf ik hier gewoon melding maken van de wederwaardigheden waar ik als mens én transgender mee word geconfronteerd. En misschien ga ik op deze blog - op verzoek van velen- Indische gerechten uit de doeken doen.
Hoe dan ook, het ga jullie goed!

Liefs, Remke xxx

Naar aanleiding van het aanvragen van een arbeidsongeschiktheidsverzekering bij Loyalis heb ik een hele waslijst aan (medische) vragen moeten beantwoorden. Dat heb ik netjes een week of twee geleden gedaan. Toen vandaag een enveloppe van Loyalis op de deurmat plofte dacht ik: dat zal de polis zijn. Het is geregeld, mooi.
Niets bleek minder waar! Naar aanleiding van mijn ingevulde vragenlijst blijkt Loyalis zeer geïnteresseerd in mijn rugklachten (in de afgelopen 40 jaar ben ik 4 of 5 keer bij een fysiotherapeut geweest), in mijn 'transgenderschap' (ja, serieus, dat woord werd door hen gebezigd) en in mijn psycho-mentale problemen (nooit geweten dat ik die had! En daar heb ik ook zeker geen melding van gemaakt in die vragenlijst). Was getekend, de adviserend geneeskundige van Loyalis!?
Ik wist niet wat ik las: mijn transgender-zijn werd letterlijk aangeduid als een ziekte, een aandoening, een gebrek of een klacht! Was die adviserend geneeskundige van Loyalis nu helemaal gek geworden. In welke eeuw denkt die meneer (ik weet dat het een meneer is) dat we leven?  En waar haalt deze figuur het recht vandaan om mijn transgender-zijn te duiden als een ziekte, een aandoening, een gebrek of een medische klacht? Waarschijnlijk beschouwt Loyalis homoseksualiteit ook nog als een ziekte. Als klap op de vuurpijl word mij gevraagd aan te geven sinds wanneer ik 'deze aandoening' heb??? Weet deze adviserend geneeskundige dan echt niet dat de kern van transgender-zijn is dat je bent geboren in het 'verkeerde' lichaam en dat het niet iets is dat je in de loop der jaren opdoet als ware het een verkoudheid of een zomergriepje.
Ik ben boos, teleurgesteld en verdrietig over zoveel onbegrip en onwetendheid bij deze verzekeraar en dan met name bij deze persoon die door moet gaan als adviserend geneeskundige en die mijn dossier moet beoordelen. Dit deelaspect van mij - ja, ik ben een transgender, maar ik ben op de eerste plaats een mens - wordt nu ten onrechte gemedicaliseerd. Het transgender-zijn heeft helemaal niets van doen met het risico arbeidsongeschikt te worden. Deze vragen worden - naar ik verwacht - toch ook niet gesteld aan cisgenders? Ja, meneer de adviserend geneeskundige, zoek op Google maar op wat dat woord betekent!
En tenslotte wenst deze adviserend geneeskundige, wiens naam ik uit respect niet zal noemen, dat ik hem machtig om contact op te nemen met mijn huisarts, mijn bedrijfsarts en mijn behandelend specialist. Ik heb werkelijk geen idee aan welke specialist wordt gerefereerd, maar dat terzijde. Ik ga maandag eerst maar eens bellen met Loyalis en het liefst wil ik de betreffende adviserend geneeskundige spreken. Gelukkig heb ik de zondag om weer kalm te worden, want op dit moment ben ik echt boos en dat overkomt mij niet snel!

Liefs Remke xxx

Nederland staat/stond internationaal alom bekend om zijn tolerante houding jegens minderheden, of dit nu ging om medelanders zijn met een migratieachtergrond, homoseksuelen of mensen met een andere religie. Door het opkomend populisme, ook in Nederland, staat deze tolerante houding de laatste jaren flink onder druk. Als ik inzoom op de positie van transgenders, dan is het beeld nog minder rooskleurig. "Uit nieuw onderzoek blijkt dat ruim 40% van de bevraagde transpersonen met discriminatie te maken heeft gehad: van ontslag tot pesterijen op de werkvloer. Hun tevredenheid over de eigen positie op de arbeidsmarkt leidt daaronder. Slechts 30% is tevreden. Terwijl van de transpersonen die geen last hebben van die discriminatie 60% tevreden is. Transgender Netwerk Nederland (TNN) vindt het zorgelijk dat de toenemende zichtbaarheid van trans personen nog niet leidt tot emancipatie op de werkvloer." (Bron: https://www.transgendernetwerk.nl/4715-2/)
Natuurlijk, in andere landen is het aanmerkelijk slechter gesteld mocht je daar als transgender worden geboren. Eigenlijk moet ik praten over 'transgender personen', want ik ben natuurlijk op de eerste plaats gewoon een persoon, een mens en veel meer dan alleen een transgender.
Wat veel mensen niet weten is dat ook de Nederlandse overheid (wellicht moet ik zeggen, de Nederlandse samenleving) het lange tijd niet echt goed voorhad met transgender personen. Ik liep al jaren rond met de gedachte om mijn voornaam en met name mijn geslacht in overeenstemming te brengen met mijn gevoel, mijn gender. Ik wilde graag als vrouw worden geregistreerd in de Basisregistratie Personen. Echter tot 1 juli 2014 (ja, het staat er echt, 1 juli 2014) was het alleen mogelijk om je geslacht te laten aanpassen in de Basisregistratie Personen (BRP) indien je én een geslachtsaanpassende operatie had ondergaan én indien je onvruchtbaar was gemaakt. Ja, jullie lezen het goed, onvruchtbaar was gemaakt! De toenmalige wet schreef voor dat een transgender persoon onvruchtbaar moest zijn gemaakt, wilde deze persoon zijn/haar geslacht (en voornaam) laten aanpassen in de BRP. Blijkbaar waren de overheid en daarmee wij als samenleving bang dat transgender personen zich zouden voortplanten en dat er dus meer van 'ons soort mensen' geboren zouden worden. Onvoorstelbaar dat zowel de toenmalige Tweede Kamer als de Eerste Kamer hebben ingestemd met een dergelijke wet!? Wat primitief, wat kortzichtig en wat denigrerend naar transgender personen toe. En dat voor een land dat zich laat voorstaan op tolerantie en diversiteit. Om die reden heb ik gewacht tot de wetswijziging van 1 juli 2014, waarbij beide eisen zijn losgelaten. Ik heb namelijk (nog) niet de behoefte aan een geslachtsaanpassende operatie. Sind 1 juli 2014 volstaat een 'deskundigenverklaring transgender' als bedoeld in artikel 28a van het Burgerlijk Wetboek. Een dergelijke verklaring wordt afgegeven door een gecertificeerde deskundige, veelal een psycholoog. Met die verklaring op zak heb ik mijn geslacht en voornamen laten aanpassen in de BPR, die basis is  voor alle officiële documenten, waaronder rijbewijs en paspoort. Mijn deskundigen verklaring hangt netjes ingelijst in mijn studeerkamer ;-)

Als ouder hoop je natuurlijk dat al die jaren opvoeding uiteindelijk hun vruchten gaan afwerpen. Dat geldt voor mij als liefhebbende ouder en dat geldt natuurlijk ook voor mijn ouders, die hun stinkende best hebben gedaan om drie jongens (nou ja, twee jongens en mij ;-). ) op te voeden tot zelfstandige, integere volwassenen met de juiste set aan normen, waarden en gedragsvormen. Ik durf best over mezelf te zeggen dat mijn ouders daar goed in zijn geslaagd. Aangezien mijn ouders niet beter wisten dan dat zij met drie jongens van doen hadden, ben ook ik opgevoed met wat in die jaren heel gewoon was: de deur open houden voor dames, dames in hun jas helpen, dames voor laten gaan (waarbij we onderling natuurlijk wel eens grapten:" Ja als de heren zijn geweest." ) etc. Kortom, mijn broers en ik zijn opgevoed met de juiste set gedragsvormen richting de vrouwelijke helft van de wereldbevolking. En dat die opvoeding wel degelijk is beklijft, toont onderstaande gebeurtenis van afgelopen maandag.

Ik reis iedere dag als forens tussen Zoetermeer en Den Haag waar ik werk. Het is een druk traject, met name wanneer ik eind van de middag rond 18 uur naar huis reis. Ik kan meestal wel zitten, maar bij het uitstappen is het vaak een gedrang om buiten te geraken. Afgelopen maandag had ik een zitplekje en bij station Zoetermeer Oost, waar ik eruit moest (en met mij vele anderen), begaf ik mij naar de uitgang, waarbij ik vaak  mensen die er ook uit moeten laat voorgaan. Zo ook deze maandag: ik liep via het smalle gangpad richting het balkon (heet dat nog zo?) van de trein, terwijl er ook nog mensen bij hun stoel stonden, die er ook uit moesten. Er stond een mevrouw te wachten totdat zij het gangpad op kon om zich eveneens richting uitgang te begeven. Toen ik ter hoogte van haar was stopte ik even, maakte wat ruimte en sprak de legendarische woorden: "Dames gaan voor", terwijl ik het handgebaar maakte dat zij voor mocht. Op hetzelfde moment realiseerde ik mij het idiote van mijn woorden, want was ik immers niet zelf ook een dame!? Deze mevrouw zag er de humor wel van is en zei adrem: " Precies, gaat u voor." Zij schoof vervolgens glimlachend achter mij aan en verliet de trein.
Tja, 50 jaar opvoeding als 'man' laat zich niet zo snel verdringen.

Liefs, Remke xxx

Er is inmiddels een jaar verstreken sinds mijn vrouw en ik zondag 1 november 2015 hebben besloten uit elkaar te gaan, omdat we tot de conclusie waren gekomen dat we elkaar op deze manier niet gelukkig zouden maken. Het was een emotioneel en moeilijk besluit, maar we zagen beiden in dat op deze manier doorgaan alleen verliezers zou opleveren. We zijn nu een jaar verder en er is veel gebeurd. De echtscheiding is overigens nog niet afgerond; sterker, het echtscheidingsconvenant is nog niet eens klaar. Uit elkaar gaan is, met name als er geen sprake is van ruzie, een ingewikkeld proces gebleken en omvat veel meer dan alleen het regelen van de financiën, het splitsen van de inboedel en het regelen van huisvesting. Het is tevens een proces van rouwen en afscheid nemen. Dat verklaart wellicht dat we nog gewoon onder hetzelfde dak wonen en hetzelfde bed delen. Het geeft ook aan hoezeer we nog op elkaar zijn gesteld, al is onze relatie natuurlijk wel een andere geworden, meer één van twee vriendinnen.
Zoals gezegd, we hebben niet stilgezeten de afgelopen 12 maanden. Mijn aanstaande ex heeft begin 2016 een nieuwe vriend leren kennen, waarmee zij haar verdere leven wil delen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik dat in het begin best heel moeilijk vond, maar gelijktijdig gun ik mijn aanstaande ex alle geluk van de wereld. Ik zie ook dat zij nu een stuk gelukkiger is dan een jaar geleden en daar kan ik - ondanks alles - toch ook van genieten. En die afspraak hebben we een jaar geleden ook gemaakt: we zouden elkaar de ruimte geven om ieders leven opnieuw of verder vorm te geven. Mijn aanstaande ex is actief - zonder dat ik dat wist - op zoek gegaan naar een andere partner en ik heb de ruimte genomen door als vrouw verder te leven en een andere, passende voornaam te kiezen. Via een 'prijsvraag' op Facebook en Instagram kwam een vriendin met de naam 'Remke' op de proppen. Dat was begin december. Ik was direct enthousiast, maar heb wel even de tijd genomen om daar goed over na te denken. Op 5 december, de geboortedag van mijn moeder, heb ik de knoop doorgehakt en heb ik besloten voortaan als Remke door het leven te gaan. Ik wilde echter dat die naam ook formeel zou worden geregistreerd. Het is sinds 1 juli 2014 voor transgenders mogelijk om geslacht én voornaam/voornamen te wijzigen in de Basisregistratie Personen (BRP) door overlegging van een zogenoemde deskundigenverklaring transgender. Die verklaring wordt afgegeven door een beperkt aantal mensen in Nederland die daartoe zijn bevoegd en gecertificeerd. Die hobbel heb ik 31 mei van dit jaar genomen. Na een twee uur durend gesprek met een psychologe had ik die deskundigenverklaring 'in the pocket'. En met die verklaring heb ik 6 juni 2016 (jazeker 0606 ;-) ) mijn geslacht en mijn voornamen laten wijzigen op mijn geboorteakte. Vanaf die datum ga ik officieel als Remke Charlotte Verdegem, geslacht 'vrouw' door het leven. Charlotte is overigens de tweede naam van mijn - te vroeg - overleden moeder.
En tenslotte heb ik in de zomer van 2016 mijn huisarts verzocht om mij door te verwijzen naar het genderteam van het VUmc in Amsterdam, omdat ik wil stoppen met de anti-conceptierpil (die alleen zorgt voor een verhoging van de hormoonspiegel oestrogeen) en wil starten met de hormoontherapie bij het genderteam van het VUmc, waarbij dan niet alleen vrouwelijke hormonen worden toegediend, maar tevens de mannelijke hormonen worden geblokkeerd. Mijn eerste afspraak was 19 oktober 2016 bij de endocrinoloog.
2016 was al met al een heel hectisch jaar en 2017 belooft niet minder hectisch te worden.

Liefs, Remke xxx

Een ieder die mijn blog enigszins volgt, weet dat ik een jarenlange zoektocht naar mezelf achter de rug heb, een weg met vele hobbels en obstakels, om eindelijk te geraken waar ik nu ben. En ofschoon het een hele moeizame en emotionele weg is geweest, heb ik er erg veel van geleerd en ben ik heel tevreden wat het mij uiteindelijk heeft gebracht. Die kennis en ervaring wil ik heel graag inzetten om andere transgenders een hart onder de riem te steken en hen te laten zien dat het wel degelijk mogelijk is om je eigen weg te gaan, op zoek naar je ware identiteit, veelal tegen de stroom in, maar wel met een mooi eindresultaat.

Transgender Netwerk Nederland is een stichting 'die zich landelijk inzet voor de emancipatie van transgender personen en hun omgeving. Bestrijding van discriminatie van transgender personen is één van de meest actuele speerpunten van TNN. Het doel is een genderdiverse samenleving mogelijk te maken.' (uit: https://www.transgendernetwerk.nl/tnn/). Transgender Netwerk Nederland  is in 2016 een nieuw project gestart, waarbij transgender personen die actief zijn in de emancipatiestrijd van transgenders centraal staan. Zij ondersteunen de stichting bij het signaleren van problemen en ontwikkelingen. Daarnaast kunnen zij de standpunten van TNN uitdragen.
Toen TNN rond de zomer een oproep deed voor het werven van deze "trans ambassadeur", heb ik geen moment getwijfeld. Dit is voor mij de ideale gelegenheid om als transgender en vanuit mijn betrokkenheid bij de transgender gemeenschap, mijn steentje bij te dragen aan de emancipatie van transgenders. Daarnaast blijf ik natuurlijk bloggen en hoop ik transgenders en hun omgeving te bereiken en waar mogelijk en gewenst met hen in gesprek te gaan. Inmiddels weet ik dat mijn blog wordt gevonden in de transgender gemeenschap (en trouwens ook daarbuiten ;-) ). Daar zijn ook al wat concrete gesprekken in real life uit voortgekomen. Tenslotte ben ik via het ministerie van OCW, waar ik als medewerker van het Nationaal Archief, onderdeel van ben, actief om aandacht te vragen voor de positie van transgenders op de arbeidsmarkt.

Ik ben heel blij dat ik nu zover ben in mijn eigen acceptatieproces en emancipatie dat ik daadwerkelijk anderen kan helpen. Het heeft mij weliswaar vele jaren gekost, maar dan heb je ook wat... En zeg eens eerlijk, wie wil er nu geen ambassadeur zijn? ;-)

Liefs, Remke xxx

Een paar weken geleden ben ik met mijn vader en mijn tante in Scheveningen (of is het 'op Scheveningen'?) uit eten geweest in restaurant Spijs ter ere van mijn verjaardag. Het was erg gezellig en het eten was uitstekend. We hebben ook ronduit gepraat over van alles en nog wat. Als je wat ouder wordt - ik heb het over mijn vader hè ;-) - dan ben je eerder geneigd of heb je eerder de behoefte om herinneringen op te halen. En zo kwamen we te praten over mijn kinderjaren. Ik had blijkbaar de naam om als kind wat lui te zijn en regelmatig te opteren voor wat men in goed Nederlands placht te noemen: 'de weg van de minste weerstand'. Het moest blijkbaar makkelijk, anders hoefde het voor mij niet. En ja dat herken ik wel. Ontkennen is ook zinloos. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik het type bruggenbouwer en vredesstichter ben. Ik heb een hekel aan conflicten en ruzies. Confrontaties ging en ga ik nog steeds liever uit de weg. Dat kan weliswaar betekenen dat ik in bepaalde situaties onvoldoende opkom voor mijn eigen belangen en die van de ander laat prevaleren, soit. Het zij zo. Ik voel mij er doorgaans prima bij: de weg van de minste weerstand dus ;-).
Deze weg staat echter op gespannen voet met mijn uit de kast komen als transgender of eigenlijk als transgenderist (dat begrip dekt de lading beter in mijn geval). Dan is er immers geen gemakkelijke weg meer en is het vrijwel onmogelijk om moeilijke situaties en confrontaties uit de weg te gaan. Die komen op je pad; er is geen ontkomen aan. En waar ik in het verleden dus veelal koos voor de weg van de minste weerstand, heb ik nu bewust of onbewust gekozen voor de weg van de meeste weerstand. Uiteindelijk wil je jezelf zijn, ongeacht het prijskaartje dat eraan hangt. Want wat is mijn leven ingewikkeld geworden sinds ik eind 2015 besloot als vrouw door het leven te gaan, uiteindelijk resulterend in de aanpassing van mijn geboorteakte per 6 juni 2016. Alledaagse zaken als toiletgebruik, naar het zwembad gaan, saunabezoek, de kleedkamer van sportverenigingen, sport beoefenen, alles is erg complex geworden. Ja, op papier en voor de wet ben ik weliswaar een vrouw, maar zodra ik uit de kleren ga, zien veel mensen toch vooral een man, dan wel een combinatie van beiden. Dat laatste is voor een aantal mensen verwarrend en roept zelfs agressie op. Wellicht dat mijn voorkomen inmiddels best vrouwelijk is, maar zodra ik mijn mond opendoe, is daar luid en duidelijk een mannenstem.
Heb ik spijt van mijn coming out en het bewandelen van deze weg van de meeste weerstand? Volstrekt niet. Zeker, het is niet altijd leuk, maar wie heeft gezegd dat het leven alleen uit leuke dingen bestaat? Ik kan nu eindelijke mezelf zijn en dat is zonder meer de hoofdprijs van de weg die ik heb afgelegd, weerstand of geen weerstand.

Als je afwijkt van de norm (als transgender blijk ik van verschillende normen af te wijken), dan lijkt het wel of je vogelvrij bent. Daar ben ik inmiddels wel aan gewend. Ik loop regelmatig mensen tegen het lijf die het om de een of andere reden nodig vinden om iets van of over mij te vinden én die vervolgens menen dit hardop te moeten delen met hun omgeving, zodat ik er ook van kan meegenieten. Zo liep ik afgelopen weekend in het Stadshart, het kloppend hart van winkelend Zoetermeer (of zoiets ;-) ). Het was gezellig druk en het was ook nog eens lekker weer. Kortom, geen vuiltje aan de lucht. Op een gegeven moment lopen een man en een vrouw mij tegemoet. Ik beoordeel mensen doorgaans niet op hun voorkomen en dat ga ik hier dan ook niet doen. Toen het stel vlak bij mij was, zei de man luid tegen zijn vrouw of vriendin:" Ik dacht even dat dat een vent was". Normaliter negeer ik dit soort onbenullige opmerkingen, maar deze vond ik te mooi om te laten lopen, want ik antwoordde adrem: "Dat dacht ik nou ook van jou". Dat kon deze 'meneer' echter geenszins waarderen, want er volgden wat scheldwoorden aan mijn adres (een dame onwaardig) en hij kwam dreigend op mij af. Het leek mij wel zo verstandig om snel door te lopen en om de eerste de beste damesmodewinkel in te schieten. Tja, wie de bal kaatst...

Liefs, Remke xxx

Zoals de meesten van jullie weten gaat maandag 6 juni 2016 de boeken in als mijn hergeboorte. De geboorte van Remke Charlotte Verdegem, geslacht 'vrouw'. Voor de meeste mensen, voor wie er geen discrepantie is tussen biologische geslacht en gender (de zogenoemde 'cisgenders'), is het ongetwijfeld zeer lastig voor te stellen hoe het is om bij de geboorte van moeder natuur het verkeerde lichaam in bruikleen te krijgen. Ik kan jullie vertellen, dat gun je niemand. In mijn vorige blogposts heb ik pogingen gedaan een inkijkje te geven in hoe dat is. Dat ga ik hier niet dunnetjes overdoen. De wijziging van mijn geboorteakte per 6 juni 2016 is het sluitstuk van een jarenlange zoektocht (worsteling is eigenlijk een beter woord) naar wie ik eigenlijk ben. Mijn reis is daarmee ten einde, mijn belevenissen als transgender zeker nog niet. Daarom heb ik besloten deze blog nog aan te houden, omdat ik zeker weet dat ik nog de nodige leuke en minder leuke dingen ga meemaken, die ik natuurlijk graag met jullie wil delen, al was het maar omdat ik heel erg op jullie gesteld ben geraakt de afgelopen jaren. Ik sta dan wel in de boeken als vrouw, uiteindelijk blijf ik een transgender, waar ik overigens vrede mee heb, een trotse transgender, dat dan wel weer.
Ik heb nooit durven dromen om te komen op het punt waar ik nu sta. Wat heb ik jarenlang gemodderd en geworsteld met mezelf en met mijn identiteit. En wat heb ik mezelf, maar zeker ook de mensen om mij heen, bij tijd en wijle tekort gedaan, doordat ik gefrustreerd en boos was en doordat ik domweg ongelukkig was. Dat heb ik af en toe afgereageerd op mijn omgeving. Terugkijkend betreur ik dat natuurlijk ten zeerste, maar gelijktijdig realiseer ik mij dat er geen andere weg was dan de hobbelige weg die ik ben gegaan. Vergeet niet, ik heb de eerste 35 jaar van mijn zoektocht geen gebruik kunnen maken van de elektronische snelweg, het internet. Ik moest het doen met papieren routekaarten en ik wil jullie best verklappen: ik kan echt niet kaartlezen! Het is daarmee een moeizame en pijnlijke reis geworden en dan heb ik zeker niet alleen over mezelf, die mij uiteindelijk heeft gebracht waar ik nu sta. Daar zijn - in overdrachtelijke zin - wel slachtoffers bij gevallen.
Aan de andere kant, ik ben nog nooit zo gelukkig geweest als nu; ik wist niet eens meer hoe dat voelde. Eindelijk volledig mezelf en de erkenning als vrouw door alle (officiële) organisaties. Ik kan nog steeds intens genieten van brieven, ja zelfs brieven van die vermaledijde belastingdienst, gericht aan mevrouw R.C. Verdegem. En het feit dat ik eindelijk weet wie ik ben, dat uitdraag en daar trots op ben, maakt ook dat ik niet langer mensen en/of situaties ontloop. Ik ben ik en daar moet men het maar mee doen. "Transgender: niet omdat ik anders wil zijn, maar omdat ik mezelf wil zijn" (met dank aan Loesje).

Liefs, Remke

Afgelopen dinsdag 31 mei 2016 was een buitengewoon spannende dag. Twee maanden lang stond deze afspraak in mijn geheugen gegrift; in mijn agenda zetten was dan ook volstrekt overbodig. Ik wist het gewoon: 31 mei 2016, 10.00 uur in Woerden, bij Psycho Informa Instellingen, daar moest het voor mij gebeuren: in een sessie van twee uur zou door - in dit geval - een psychologe worden vastgesteld of mijn overtuiging tot het andere geslacht te horen, hout snijdt. Er is helaas slechts een handjevol psychologen in Nederland die deze gesprekken mag voeren; vandaar de betrekkelijk lange wachttijd van twee maanden. Het effect was dat ik al weken van tevoren dit gesprek met mezelf aan het voeren was, bijvoorbeeld als ik wakker lag in bed (wat de laatste tijd helaas weer te vaak gebeurt, maar dat terzijde). Mijn levensverhaal heb ik trouwens al meerdere keren verteld aan vrienden, familie en collega's. En verder heb ik dit relaas beschreven in mijn blog, dus wat kon mij gebeuren. Desondanks was ik best nerveus toen ik die dinsdag in de auto stapte om mij richting Woerden te begeven. Omdat ik niet het risico wilde lopen te laat te komen (bijvoorbeeld door een file op de A12) ging ik ruimschoots op tijd weg. Gelukkig was het betrekkelijk rustig op de weg met als resultaat dat ik een half uur te vroeg op de plek van bestemming arriveerde. Ik besloot een kwartiertje in de auto tot rust te komen door naar de radio te luisteren. Dat bleek helaas niet te werken; ik kon mij niet echt ontspannen, ik wilde dat gesprek voeren! Om 9:45 uur hield ik het niet meer en begaf ik mij naar de ingang van het gebouwtje waar een gezondheidscentrum was gehuisvest, waaronder 'Psycho Informa Instellingen'. Ik meldde mij netjes bij het receptie, waar men inderdaad van mijn komst op de hoogte was. Dat was in ieder geval geruststellend. Ik nam plaats in de wachtkamer en wachtte tot ik zou worden opgeroepen. Het werd 10.00 uur, 10.10 uur, 10.20 uur en ik werd er niet bepaald rustiger van. Om 10.25 uur ging ik toch maar informeren bij de receptie of het nog goed zou komen met mijn afspraak. De mevrouw van de receptie liet mij desgevraagd weten dat de Tanja van Hengel, de psychologe met wie ik afspraak had, altijd uitliep. Toch liep zij naar de spreekkamer om poolshoogte te nemen. Bijna klaar... En inderdaad, iets over half elf werd ik opgehaald door Tanja van Hengel. Zij excuseerde zich voor de vertraging. Zowel zijzelf als haar cliënten hadden vastgezeten in de file. Ik was de vertraging allang vergeten en was blij dat ik aan de beurt was. Tanja legde kort uit dat aan de hand van een vast protocol wordt vastgesteld of ik in aanmerking kom voor wat men noemt 'een deskundigen verklaring transgender', een verklaring als bedoeld in artikel 28a van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek, waarvan akte. Het protocol is overigens ook uitdrukkelijk bedoeld om de kandidaat te informeren over de consequenties van deze stap.
Na registratie van de noodzakelijke persoonlijke gegevens in het systeem, was de eerste vraag (en voor de hand liggende vraag) wanneer ik voor het eerst had gemerkt dat ik mogelijk in het verkeerde lichaam huisde. Als jongetje van 5 jaar oud had ik al in de gaten dat ik anders was dan andere jongetjes, waaronder mijn één jaar oudere broer. En al vertellende over mijn zoektocht tot nu toe (ik zal jullie de details besparen) herbeleefde ik als het ware alle pijnlijke momenten en worstelingen die ik als 'transgender avant la lettre' heb doorgemaakt. Het woord 'transgender' bestond in die tijd immers nog niet. En let wel, voor de jongere lezers,  ik ben van vóór het internet tijdperk. Mijn enige bron van informatie toentertijd was de openbare bibliotheek. Google bestond no niet! Het enige dat ik met zekerheid wist, was dat er iets niet klopte bij mij, dat ik continu werd geteisterd door gevoelens van onrust en ongemak, domweg omdat ik niet gelukkig was met wie ik was. En ondanks het feit dat ik dit verhaal al vele malen heb verteld aan verschillende mensen, hield ik het tegenover Tanja op diverse momenten niet droog; blijkbaar toch nog de nodige onverwerkte emoties. Maar eind goed al goed: ik heb de sessie goed doorstaan met als resultaat dat ik die verklaring in tweevoud heb ontvangen: één om af te geven in het gemeente waar ik ben geboren, opdat mijn voornaam en geslacht kan worden gewijzigd op mijn geboorteakte (en in de Basisregistratie Personen) en één voor de eigen administratie, bijvoorbeeld om in te lijsten, aldus Tanja al grappend. Dat laatste heb ik overigens bij thuiskomst direct gedaan ;-) Eindelijk erkenning door een deskundige, wat voelde dat goed!!! En zo liep ik als een gelukkig mens, néé, als een gelukkige vrouw, terug naar mijn auto, waar ik werd overmand door emoties. Het eerste kwartier heb ik zitten huilen in de auto en eenmaal thuis heb ik die dinsdag meerdere keren de sluizen niet kunnen dichthouden. En nu ik dit nu opschrijf, biggelen wederom de tranen over mijn wangen. Aan een lange, moeizame en bij tijd en wijle pijnlijke zoektocht is na 50 (!) jaar dan eindelijk een einde gekomen. Natuurlijk zijn er nog dingen die ik moet regelen, maar dit kunnen ze mij niet meer afnemen. 31 mei 2016 zal voor mij de boeken ingaan als mijn D-day. 31 mei zal nooit meer dezelfde zijn ;-)

Liefs, Remke xxx

Elkaar begroeten is een hele gewone menselijke activiteit, iets dat we iedere dag doen. De wijze van begroeten is weliswaar sterk cultureel bepaald, maar ik heb het hier voor het gemak over de vigerende Nederlandse 'normen en waarden'. En dat betekent dat mannen die elkaar niet kennen elkaar begroeten door elkaar (al dan niet stevig) de hand te schudden. Mannen en vrouwen die elkaar niet kennen, schudden elkaar eveneens de hand. Hetzelfde geldt voor vrouwen die elkaar niet kennen. Tot zover is er geen vuiltje aan de lucht; wat een uniformiteit!
Het wordt ietsje ingewikkelder bij vrienden en bekenden. Ofschoon, ook daar begroeten mannen elkaar doorgaans door elkaar de hand te schudden. Vrouwen daarentegen begroeten elkaar via één of meer kussen op de wang en dat geldt ook voor zogenoemde gemengde begroetingen. En daar is dan het spreekwoordelijke vuiltje aan de lucht. Want nu ik mij meer en meer manifesteer als vrouw is de etiquette zoals hierboven beschreven ineens niet meer zo vanzelfsprekend. Ik heb het dan specifiek over het begroeten van goede vrienden en bekenden van de mannelijke kunne. Tot voor kort zouden we elkaar hartelijk de hand schudden, maar hoe daar nu mee om te gaan? Ik merk aan mijn mannelijke vrienden dat zij ineens in dubio staan nu Remke voor hun neus staat en niet langer Remco. Ik zie de twijfel in hun open? Zelf wil ik ook niet het voortouw nemen door hen pontificaal op de wang te kussen. Dat zou in deze fase wellicht iets te vrijpostig zijn ;-). Ik moet hen natuurlijk ook de tijd gunnen om een nieuw evenwicht te vinden, één waar een ieder zich prettig bij voelt. En wellicht moet ik het ook niet ingewikkelder maken dan het is en het maar gewoon organisch laten gebeuren. Eens kijken wat er gebeurt. Tot nu toe hebben mijn mannelijke vrienden en ik ons gevonden in een tussenvorm, te weten de knuffel. Nou ja, nee, knuffel klinkt wat soft, te vrouwelijk. Ik bedoel natuurlijk de mannelijke variant, de omhelzing waarbij we elkaar stevig op de rug en schouders slaan ;-) Ik kan mij daar vooralsnog prima in vinden. Hoe zo iets simpels als elkaar begroeten kan verworden tot een complex dilemma ;-)

Liefs, Remke

Mijn blogs teruglezend lijkt het net of ik geen fijn leven heb en dat de tegenslagen over elkaar heen buitelen om mij dwars te kunnen zitten. Mocht die indruk bij jullie hebben postgevat, dan wil ik die indruk hier graag rechtzetten, want ik ben gewoon een heel gezegend mens. Ik ben gezond, ik heb vrienden (virtueel en in real life) die mij steunen, ik heb een goede en leuke baan met fijne begripvolle collega's. Ik heb twee prachtige - inmiddels - volwassen kinderen en ook met mijn aanstaande ex mag ik in mijn handen knijpen. Natuurlijk, ik was liever geboren in het juiste lichaam, maar hé, zo hebben we allemaal wel iets. Ieder huisje heeft zijn kruisje. En dankzij het feit dat ik een transgender ben, raak ik ook regelmatig verzeild in grappige situaties, zoals laatst.