Hokjes? Wat nou hokjes...!?

In mijn emotionele blogpost "Met pijn in mijn hart..." van 28 november 2015 heb ik jullie reeds verteld dat mijn vrouw en ik zondag 1 november 2015 hebben besloten om na 35 jaar (!) uit elkaar te gaan. Mijn aanstaande ex - voor het gemak noem ik haar L - kan zich niet verenigen met mijn verregaande transformatie en ik, ja ik  kan en wil niet meer terug de kast in om van daaruit mijn oude dubbelleven weer op te pakken. Dat stadium is wat mij betreft een gepasseerd station. Onz wederzijdse gevoelens van liefde blijken niet in staat deze breuk te lijmen. L en ik hebben in de dagen daarna afgesproken om elkaar de ruimte te geven om onze nieuwe levens vorm te geven. Vooral voor mij is dat belangrijk, omdat ik heel graag de ontwikkeling die ik heb ingezet, wil voortzetten. Voor mijn gevoel kom ik steeds dichter bij de kern van wie ik ben. En dat voelt heel fijn. En tegelijkertijd ben ik verdrietig om wat komen gaat. Het voelt heel dubbel! L en ik liggen sinds 1 november 2015 in scheiding, zoals dat heet (wat een rare uitdrukking is dat eigenlijk) en dat gaat gepaard met de nodige emoties, waaronder verdriet, boosheid en pijn. Het is vergelijkbaar met het proces van rouwverwerking, nadat een dierbare is overleden. Tegelijkertijd ga ik mij als mens steeds prettiger voelen nu ik meer dan voorheen mijn eigen leven kan leiden en ik mij niet langer gedwongen voel het leven van een ander te leiden. Begrijp mij niet verkeerd, ik vond die Remco geen onaardige jongen, sterker, hij had best wel zachte, vrouwelijke trekjes, maar het was simpelweg niet mijn leven! Met de geboorte van Remke neem ik langzaam afstand van deze Remco en ook dat is een proces van afscheid nemen, dat gepaard gaat met verdriet. Waar ik sinds enige maanden dacht gebroken te hebben met mijn dubbelleven, krijg ik er nu een dubbel gevoel voor terug. Wat liggen geluk en verdriet toch dicht bij elkaar!

Liefs, Remke xxx

"Cogito ergo sum" was het adagium van René Descartes, een Franse filosoof uit de 17e eeuw. In goed Nederlands: ik denk dus ik besta. Vanzelfsprekend denken wij mensen na over van alles en nog wat. Ik ben daarop absoluut geen uitzondering. Maar hoe lang ik ook nadenk over sommige vragen, het antwoord blijft uit. Met name de veel gestelde 'waarom vraag' blijkt vaak lastig te beantwoorden en dan specifiek de vraag:"Waarom overkomt juist mij dit? Over die 'waarom' vraag heb ik ook regelmatig mijn hoofd gebroken, vanzelfsprekend zonder resultaat: Waarom heeft Moeder Natuur in haar wijsheid besloten mij op te zadelen met het verkeerde lichaam? En alsof dat niet erg genoeg was, waarom heeft zij mij vervolgens uitgekozen voor een vorm van kaalheid die zich al manifesteerde toen ik begin 20 was? Enfin, jullie weten net als ik dat het volstrekt zinloos is om deze vragen te stellen, domweg omdat er geen antwoorden zijn. Sommige dingen zijn nu eenmaal zoals ze zijn, punt uit. Zover ben ik inmiddels ook. Dus ja, ik heb door een speling van de natuur een mannenlichaam meegekregen bij mijn geboorte, en ja, aan de binnenkant ben ik een vrouw, het zij zo! Niets aan te doen. In het kader van het omdenken leg ik mij neer bij de feiten en richt ik mij niet langer op de nadelen, maar op de voordelen van dit voor mij wat ongebruikelijke lichaam, waar ik het mee moet doen.
En om maar direct met de deur in huis te vallen: ik word niet ongesteld, nooit en te nimmer en dat is voorwaar niet slecht hè. Geen maandelijkse ongemakken en ja altijd gewoon kunnen gymmen op school.
Een ander voordeel: als ik word geconfronteerd met vieze toiletten, bijvoorbeeld onderweg met de auto naar een zonnige vakantiebestemming, dan kan ik altijd nog gebruik maken van dat slangetje tussen mijn benen om staand te plassen. Of nóg beter, ik kan, als het echt niet anders kan, wildplassen tegen een boom ;-) Probeer dat maar eens met dat orgaantje waar biologische vrouwen mee zijn uitgerust. Mission impossible!
Verder ben ik een lange afstand loper en dan is iedere kilo er één te veel. Wanneer ik ga hardlopen, dan leg ik mijn siliconen borstprothesen terzijde en werk ik mijn training zonder die ballast af. Scheelt toch al snel meer dan een kilo.
Een ander voordeel van dat mannenlijf is dat ik, zoals gezegd, niet veel haar meer heb op mijn hoofd en dat betekent dat ik mijn haar niet meer hoef te wassen. Als ik zie hoeveel tijd mijn dochter en aanstaande ex nodig hebben voor het wassen, drogen, föhnen en in model brengen van hun haar, dan heb ik een makkie met mijn haarwerkje (ook wel pruik genoemd), dat ik slechts één keer in de week 10 minuten in een handwarm badje met shampoo hoef te leggen. Vervolgens met een handdoek deppen en laten drogen. Klaar-is-Kees.
En last but not least, ik kan nooit zwanger worden en dat komt niet omdat ik de anticonceptie-pil slik (die slik ik trouwens wel, maar dat is om mijn gezichtsbeharing terug te dringen), maar omdat een baarmoeder geen standaard onderdeel van het mannenlichaam.
Kortom, als ik mijn best doe met dat omdenken, dan is het niet eens zo verkeerd om een mannenlichaam te hebben, maar eerlijk is eerlijk, dan moet ik wel héél erg mijn best doen ;-)

Liefs, Remke xxx

Mijn laatste blogpost dateert van 23 oktober jl. In de vier weken volgend op die 23 oktober is er het nodige gebeurd in mijn leven. Ik heb dat eerst (deels) moeten verwerken, voordat ik de juiste woorden heb kunnen vinden om mijn gevoelens te verwoorden.
Ik heb jullie de afgelopen jaren een inkijkje gegeven in mijn leven, in mijn leven als transgender die druk doende is om zichzelf te ontdekken én uit de kast te komen. Daarbij zal het jullie duidelijk zijn geworden dat het leven van een transgender niet over rozen gaat en dan heb ik zeker niet alleen over mezelf, maar vooral ook over de dierbaren om mij heen die immers ook geconfronteerd worden met de keuzes die ik maak. Daarbij denk ik in eerste instantie over mijn vrouw en kinderen, maar natuurlijk moet ik ook denken aan mijn inmiddels 84 jarige vader, die ik vorig heb verteld dat zijn zoon ook een dochter is. De laatste 6 maanden is mijn coming out - overigens door mijn eigen toedoen - in een stroomversnelling terechtgekomen en ben ik mij in het openbaar steeds meer gaan uiten als transgender, of beter, als een mens met een sterke vrouwelijke binnenkant, die in toenemende mate de buitenkant heeft doen aansluiten bij die binnenkant. Dit is niet zonder gevolgen gebleven voor de mensen in mijn directe omgeving, die direct en indirect geconfronteerd worden met de door mij gemaakte keuzes. En ik begrijp heel goed dat dit voor hen erg lastig is (geweest) en al helemaal voor mijn vrouw. Uiteindelijk heeft mijn vrouw aangegeven zich niet te kunnen verenigen met mijn transformatie. En ik? Ja, ik wil niet meer terug de kast in, dat kan niet meer. Deze patstelling heeft er toe geleid dat mijn vrouw en ik zondag 1 november jl. het moeilijke en emotionele besluit hebben genomen om uit elkaar te gaan en dat na 35 jaar lief en leed te hebben gedeeld. We houden zeker nog van elkaar, maar liefde alleen is niet in staat deze kloof te dichten. We zijn tot de slotsom gekomen dat we elkaar op deze manier niet gelukkig gaan maken. Opvallend is dat nu dit besluit is genomen, de sfeer in huis is verbeterd: we laten elkaar vrij, waardoor ik mezelf kan zijn zonder op eieren te hoeven lopen. Cruijff zou zeggen: "Elk nadeel heb z'n voordeel." Maar al met al blijft het natuurlijk heel verdrietig dat ik door mezelf te vinden, mijn grote jeugdliefde ben verloren.

Liefs, Remke xxx

With a heavy heart...

My last blog post dates of October 23 this year. In the four weeks following that October 23 a lot has happened in my life. I first had to (partially) process all of that, before I was able to find the right words to express my feelings.
Over the last few years I have given you an insight into my life, into my life as a transgender that is working hard to discover himself and to come out of the closet. I trust that it became clear to you that my life as a transgender is not a bed of roses and then I am certainly not talking about myself, but especially about the loved ones around me who are in fact confronted with the choices I make. I am thinking primarily of my wife and children, but of course I also think of my 84 year old father, whom I told last year that his son is also a daughter. The last six months my coming out - by my own doing - rightly gained momentum and in public I am increasingly expressing myself as a transgender, or better, as a human being with a strong female inside, who is increasingly trying to fit the outside with the inside. This did have consequences for the people around me, who are confronted directly and indirectly with the choices made by me. And I understand very well that this is (was) very difficult for them and especially for my wife. Eventually my wife indicated she was unable to cope with my transformation. And I couldn't and wouldn't go back into the closet, I just can't. This stalemate meant that my wife and I, on Sunday November 1st this year, took the most difficult and emotional decision ever to split up and that after having shared joys and sorrows for the last 35 years. We still love each other, but love alone is not able to close this gap. We have come to the conclusion that we're not going to make each other happy this way. It is remarkable that now this decision is taken, the atmosphere at home has improved: we give each more space, enabling me to be myself without having to think about what my wife would think of it. Cruyff would say: "Every disadvantage has its advantage." But at the end it is really sad that finding myself means losing my childhood love.

Love, Remke xxx