Hokjes? Wat nou hokjes...!?

Ik zat zo'n drie weken geleden niet lekker in mijn vel. Dat hebben jullie kunnen lezen in mijn blogpost "Ik ben niet gek, ik ben een vulkaan". Nu ik er weer bovenop aan het klauteren ben, is het de hoogste tijd om met de voeten op tafel te analyseren wat er nu exact is voorgevallen dat mij in die diepte heeft doen storten. Ik heb dat nu - na gesprekken met anderen - duidelijker op mijn netvlies en wil dat graag met jullie delen. Het volgende overkwam mij drie weken geleden: ik was aan het winkelen in het Stadshart in Zoetermeer, toen mij een mede transgender tegemoet kwam lopen. Ik liep helemaal rechts en zij liep vanuit mijn perspectief helemaal links, waardoor zij mij niet zag. En terwijl ik haar volgde tot zij bij de Sting naar binnen ging, werd ik uit het veld geslagen door twee observaties. Op de  eerste plaats zag ik voor het eerst heel duidelijk de reacties van andere mensen op een transgender en dan niet in haar gezicht, maar achter haar rug. Ik zag mensen elkaar aanstoten, wijzen en lachen. Dat deed mijn hart ineen krimpen, omdat ik mij ter plekke realiseerde dat dit dus ook achter mijn rug gebeurt. Dat had ik mij tot dat moment eigenlijk onvoldoende gerealiseerd. Een beetje naïef wellicht, maar toch... Op de tweede plaats betrapte ik mij erop dat ik deze persoon ook wel een beetje een vreemde verschijning vond, half man, half vrouw. En die constatering was veel schokkender en ingrijpender dan de eerste observatie. Ik zag iemand die in wezen op mij leek en ik wees haar als het ware af. Dat sloeg in als een bom. Ik was zo geschrokken van mijn eigen reactie, dat ik direct naar huis ben gegaan. Een kennis op Facebook stuurde mij vervolgens een citaat van een genderdysforische vriendin van hem: "Every time when you look in the mirror and you see a person who is completely different from the person in your head, it drains your energy." Een voltreffer! Het beeld dat ik van mezelf heb, wijkt af van mijn spiegelbeeld, dan wel van iemand die dat spiegelbeeld representeert. Dat was precies de reden dat ik de gelijkenis met de persoon in het winkelcentrum niet zag of niet wilde zien, terwijl die er wel degelijk was. Uiteindelijk ben ik ook gewoon iemand geboren in het lijf van een man met het gevoelsleven van een vrouw, die met kunst- en vliegwerk er het beste van probeert te maken, man en vrouw, man noch vrouw. In mijn hoofd echter beschouw ik mezelf als een eenheid, een ondeelbare, harmonische eenheid. Maar als ik dan in de spiegel kijk of geconfronteerd word met iemand die als het ware model staat voor dat spiegelbeeld, dan wil of kan ik die persoon niet oprecht in de ogen kijken. Ik schiet dan in de ontkenning. Maar wie houd ik voor de gek? Ik ben geen biologische vrouw en zal dat ook nooit worden. Toegegeven, het lakken van mijn nagels, het gebruik van make-up of het dragen van bijvoorbeeld rokken voelt goed en het past gevoelsmatig bij mij, maar ben ik uiteindelijk niet gewoon een 'man in een rok'? Enfin, ik kwam terecht in een existentiële crisis. Na verloop van tijd kwam ik tot de slotsom dat er principe twee wegen zijn om uit deze impasse te geraken: ofwel mijn zelfbeeld aanpassen aan mijn spiegelbeeld, ofwel mijn spiegelbeeld aanpassen aan mijn zelfbeeld. De laatste optie is de meest verregaande stap en impliceert uiteindelijk een gang naar de genderkliniek in Amsterdam en een geslachtsveranderende operatie, mocht ik daar überhaupt voor in aanmerking komen. Daar ben ik (nog) niet aan toe. De eerste optie - mijn zelfbeeld aanpassen aan mijn spiegelbeeld -  betekent nuchter en in alle eerlijkheid vaststellen wie ik ben en tevreden zijn met wie ik ben en wat ik heb bereikt, al weet ik dat ik nog niet ben waar ik zijn wil. Ik houd mij vast aan een zeer toepasselijke affiche van Loesje van een paar jaar geleden: "Transgender, niet omdat ik anders wil zijn, maar omdat ik mezelf wil zijn." Ik hoop dat ik ooit mentaal net zo sterk ben als mijn lotgenoot in het winkelcentrum (die zich ogenschijnlijk niets aantrekt van wat anderen denken en vinden), zodat ook ik in de nabije toekomst mezelf kan zijn.

Mirror, mirror on the wall...

Vandaag kreeg ik via Facebook een link naar een kort filmpje op youtube https://www.youtube.com/watch?v=Cf79KXBCIDg over een jongetje met genderdysforie dat - tegen de uitdrukkelijke wens van de vader - in een paars (!) jurkje naar school gaat en daar 'natuurlijk' het mikpunt wordt van pesterijen. De moeder steunt het kind onvoorwaardelijk in zijn wens om zichzelf te zijn. Automatisch moest ik door dat filmpje terugdenken aan mijn eigen kindertijd, mede omdat ik ook al op heel jonge leeftijd wist - ik was een jaar of vijf - dat ik anders was dan mijn leeftijdgenoten en dat ik eigenlijk liever een meisje wilde zijn. Ik wist vanzelfsprekend niet wat er precies 'mis' was, laat staan dat daar een mooi woord voor bestond. Maar ook ik had de uitdrukkelijke behoefte om mij te kleden in overeenstemming met mijn gevoelens. Ik kon het verlangen om in jurkjes rond te lopen niet weerstaan, maar ik voelde mij niet veilig genoeg om daarmee naar buiten te treden of deze gevoelens met mijn ouders te delen. Vergeet niet, dit was in een tijd dat transseksualiteit nog een taboe was en daar weinig of geen ruchtbaarheid aan werd gegeven, al zeker niet op televisie. En Youtube en Facebook moesten nog worden uitgevonden! Het rondlopen in jurkjes en rokjes deed ik vooral thuis als er verder niemand aanwezig was. Ik heb daar al eerder over geblogd: ik heb jarenlang een dubbelleven geleid, waar mijn ouders en broers geen weet van hebben gehad. In die zin ben ik best jaloers op de hoofdpersoon in het filmpje die zo stoer is om zijn eigen weg te gaan, tegen de stroom in, weliswaar met de steun van zijn moeder, maar toch... Dat uiteindelijk ook de vader de liefde voor zijn kind laat prevaleren boven wat anderen er wel niet van zullen denken, is een prachtig slot van die korte film. Eind goed, al goed? Dat zullen we natuurlijk niet weten, het is immers slechts fictie. Maar we hopen dat alles goed komt en dat ze nog lang en gelukkig leven. Helaas is de praktijk weerbarstiger. Feit is dat mensen met genderdysforie levenslang hebben gekregen. Er is geen geneesmiddel voor, het gaat ook niet over. Een arts zou zeggen: "U moet er maar mee leren leven." En met de vele vooroordelen die er zijn ten opzichte van transgenders - of beter, ten opzichte van iedereen die anders is - is dat nog best een hele opgave.

Lifelong

Today I received via Facebook a link to a short video on youtube https://www.youtube.com/watch?v=Cf79KXBCIDg about a boy with gender dysphoria who - against the express wish of his father - goes to school in a violet dress, where he 'of course' is the target of harassment. The mother supports the child unconditionally in his desire to be himselve. Automatically it reminded me of my own childhood, because I knew already at a very young age - I was five years old - that I was different from my peers and I really would rather be a girl. I obviously didn't know exactly what was 'wrong', with me, let alone that there was a word for my condition. But I had the explicit need to dress according to my feelings. I could not resist the desire to walk in dresses, but I did not feel confident enough to come out of the closet or to share these feelings with my parents. Bare in mind, this was at a time that transsexualism was still a taboo and that there was little or no publicity about gender dysphoria, certainly not on the television. Youtube and Facebook still had to be invented! I used to walk around in dresses and skirts at home, especially if no one else was present. I have previously blogged about this: for many years I have led a double life, of which my parents and brothers had no knowledge. In that sense I am quite jealous of the main character in the movie who has the courage to go his own way, against the mainstream, albeit with the support of his mother, but still... At the end of the short movie the father's love for his child appears to be stronger over than what others might think, which is a great end of the short movie. All is well that end well? Of course we will never know, since it is fiction. But we do hope that everything will be fine and that they will  live happily ever after. Unfortunately, the practice is more stubborn. The fact is that people with gender dysphoria have lifelong! There is no cure, it doesn't fade. A doctor would say, "You have to learn to live with it." And with the many prejudices that exist with respect to transgenders - or better, with respect to all who deviate from the norm - that's quite a challenge.

Het is eerste Kerstdag 2014 en dat is natuurlijk een mooi moment om bij zaken stil te staan. 2014 heeft voor mij in het teken gestaan van een zoektocht naar mijzelf: wie of wat ben ik eigenlijk? Ik kan nu volmondig verklaren mezelf te hebben gevonden. Ik ben een mens met een mannelijke en met een minstens zo sterke vrouwelijke entiteit, gecombineerd in één persoon. Je kunt dat een transgender noemen of een androgyn persoon. Het maakt niet uit welk label je er aan hang, wat uitmaakt is hoe je er mee omgaat en daar zit hem de crux. Ik heb die vrouwelijke kant jarenlang proberen te onderdrukken uit angst afgewezen te worden door mijn sociale omgeving. Langzaamaan heb ik dat juk van mij afgegooid en sinds het voorjaar ben ik volledig 'uit de kast'. Terwijl mijn collega's op het werk het al langere tijd wisten en ook vrienden/kennissen via social media op de hoogte waren van mijn transgender zijn ('een goed verstaander...'), heb ik in het voorjaar van dit jaar na lang wikken en wegen uiteindelijk mijn vader en mijn beide broers verteld dat ik mij zowel man als vrouw voel en dat ik daar ook uiting aan geef. Hierover heb ik uitgebreid geblogd. Opluchting maakte zich van mij meester, enerzijds omdat zij mij accepteerden wie (en wat) ik ben en anderzijds omdat ik mij terdege  realiseerde niet langer een dubbelleven te hoeven leiden. Tot voor kort hield ik immers altijd wel rekening met deze of gene: krijgen we bezoek en zo ja wie? Heb ik op het werk een afspraak met externen? Weten ze van mijn transgender zijn? En altijd weer dat dilemma van wel geen make-up, wel of geen gelakte nagels, wel of geen skinny broek e.d. Nu die hobbel is genomen voel ik mij zo bevrijd; er heeft zich een gevoel van gelukzaligheid van mij meester gemaakt dat ik nog niet eerder heb gevoeld... Nou ja, wellicht bij de geboorte van mijn beide kinderen. Maar dit gevoel gaat dieper, het raakt de kern van mijn wezen... Ik voel mij als het ware opnieuw geboren!
Hoera, het is een jongetje én een meisje...