Hokjes? Wat nou hokjes...!?

How to tell my parents...? (part 2)

After having visited loyally the monthly evenings of the Association of Gender Diversity in Utrecht 'as a woman', I felt this was not the 'form' in which I would be happy. The transformation into a woman felt indeed very nice, but returning to man on the other hand was getting heavier each time. At the same time I came to the conclusion - partly as a result of the many conversations with peers - that I was not a transsexual: my dislike of my male body was not strong enough to qualify for a sex-change operation. However, the forced switch between male and female appearance became a burden I could no longer carry mentally. I felt I was one person with two entities, which should not be seperated, but on the contrary, be integrated: I was a man with a masculine appearance and a predominantly female feelings. The feeling that I must be completely like a woman no longer prevailed; I had leeft that behind me. Boudewijn de Groot, a Dutch singer, has expressed that feeling aptly in his song "Drowned butterfly":

"In order to live I thought you should be a butterfly
To fly very far away from all the life, all the pain.
But I am no longer affected by envy of being a butterfly
If even butterflies have to die, I will not spoil my joy
I can live without flying
Why would I would any longer care for a butterfly who drowned in me
For living, I don't have to be a butterfly anymore."

I had made peace with the thought of being both man and woman, and I wanted to express that. From that moment I decided to express my feminine side, by using make up, painting my nails and occasionally to walk in heels. This, however, is easier said than done, because - strangly enough - I was still ashamed of my own feelings. This has taken a lot of years, but at one point in time I was strong enough to parry or at least to ignore the disapproval of others. Disapproving glances or comments will always be a part of my life, but I am in a mentally state to handle it. Many people in my environment gradually saw me changing from a caterpillar into a butterfly, but still I hadn't told my father. I was partly out of the closet, but there was still a bump to take. And I had decided to take that bump Friday, March 14th, 2014. I was full of confidence and felt strong enough to tell my father and to have the confrontation (if any). A few days before D-day I had called my father to invite him to lunch at a place of his choice in Scheveningen, where he lives. To avoid that I would back up at the last moment, I took off to Scheveningen to visit my father 'in full uniform', thus with make-up, purple painted nails and ankle boots with modest heels. In short, there was no escape: the confession was going to take place. When my father opened the door, he actually didn't notice anyting different. Only when I handed me his new smartphone, he notice my purple nails. He reacted in the manner characteristic of him: "Are you out of your mind?", intended partly funny, partly serious. I took a deep breath and told him that I simply liked painted nails. At first he thought that I was joking, but soon it was clear to him that I was serious. Next when we took off for the restaurant, he noticed my heels and as icing on the cake, it was in the restaurant that he saw that I was wearing make up. For me this was the moment to ask my father if he ever watched the program "He is a she." on televion. He said he was familiar with he program. I took a deep breath and told him that I am not the type 'he is a she', but more the type "he's a she too." There, I have said it...
(To be continued)

Via deze blog en met name twitter heb ik jullie al het één en ander verteld over de belevenissen van mijn zoon, die - inmiddels 21 jaar - aan zijn derde eerste jaar HBO is begonnen. Zijn HBO carriëre startte in september 2011 op de Haagse Hogeschool,
studie Bedrijfskundige Informatica. Achteraf gezien had ik hem wellicht een beetje in die richting geduwd, onbewust maar toch. Na zes weken kwam hij thuis met de opmerking dat hij er geen heil meer in zag. Hij vond het maar saai en tussen al die zogenoemde wizz kids vond hij zichzelf niet passen als coole gamer met zijn oorbellen, afgezakte spijkerbroek en Nikes. Ik deed nog een verwoede poging hem over te halen om het jaar af te maken en pas dan een meer onderbouwde beslissing te nemen. Maar dat was natuurlijk tevergeefs: hij stopte acuut met zijn studie. Na driekwart jaar ongeschoold werk te hebben begon, begon hij in september 2012 aan de studie HBO Rechten, eveneens bij de Haagse Hogeschool. Die studiekeuze deed mij mijn wenkbrauwen fronsen, want als zoonlief ergens een hekel aan heeft, dan is het wel aan lezen en als er iets is dat je moet doen bij de studie HBO Rechten, dan is het wel.... inderdaad, lezen. Dikke pillen met lastige juristentaal, met ingewikkelde zinnen die ik als oud-docent Nederlands ook wel eens 3 of 4 keer moet lezen om te doorgronden wat er staat. Maar eerlijk is eerlijk, zoonlief heeft het eerste jaar bijna afgemaakt. Niet dat hij voldoende studiepunten had behaald om door te mogen naar het tweede jaar, maar zijn poging  had wel iets weg van studeren. Maar ook nu luidde zijn oordeel: saai! En zo begon hij in september  2013 aan zijn derde HBO Studie aan de Haagse Hogeschool, te weten Communicatie. En na een kleine 4 maanden ontwaar ik zowaar enig enthousiasme bij zoonlief. Tot nu toe heeft hij alle tentamens gehaald met als absoluut hoogtepunt het behalen van een 8,9 voor het onderdeel 'Projectmatig werken en projectmanagement'. En dat voor iemand die zijn middelbare schooltijd uitblonkt in het niet (kunnen) plannen. En als klap op de vuurpijl kondigde zoonlief gisteren aan om een tentamen te gaan herkansen waarvoor hij in eerste instantie een 5,6 had behaald. En dan moeten jullie weten dat het adagium van zoonlief altijd is geweest om met een minimum aan inspanning een maximaal rendement, lees, een 5,5 te behalen, afgerond een zesje. Op die manier heeft zoonlief zijn HAVO diploma behaald. Slechts één keer ging het mis, namelijk in 4 HAVO waarbij een rekenfoutje zijn doubleren inleidde, want ja een geplande 5,5 kan zo resulteren in een 5,4 en daarmee in een fatale onvoldoende. Maar nu neemt zoonlief geen genoegen met een 5,6: de wonderen zijn de wereld nog niet uit ;-) Wordt vervolgd!

Sinds de geboorte van onze oudste zoon (inmiddels ruim 19 jaar) ben ik vrij op de donderdag. Het idee was om mijn  rol van ouder wat meer vorm te geven. Ik wilde graag op een doordeweekse dag zonder pottenkijkers zelfstandig een stuk van de opvoeding van eerst Jasper en later ook Esmée voor mijn rekening nemen. Op die manier  moest voorkomen worden dat we geconfronteerd zouden worden met die pijnlijke vraag: "Wie is die man die iedere zondag het vlees snijdt?". Op die vrije donderdag werd door de omgeving (zowel door collega's als door vrienden) met enige verbazing gereageerd: waarom niet de maandag, de vrijdag of de woensdag? En ja, dat zijn wellicht dagen die wat meer voor de hand hadden gelegen, maar het kwam nu eenmaal zo uit... En ik moet zeggen dat ik heel veel plezier heb beleefd aan die vrije donderdag. Niet alleen vanwege het plezier met de kinderen (onbetaalbaar), maar ook omdat het de week op een speciale manier in tweeën brak: drie dagen werken, een dagje vrij en vervolgens nog de vrijdag werken en dan weer weekend. Ik vind het lekker om de vrijdag te werken; het is op de vrijdagen minder druk in de trein en er zijn minder collega's op het werk. Een prima dag om meters te maken.
Sinds 1 januari van dit jaar is de werkweek van Linda door langdurige ziekte van een collega gewijzigd naar de maandag, dinsdag en woensdag, waardoor ik mijn vrije donderdag moest inruilen voor of de maandag of de dinsdag. Nu is bij mij op het werk de dinsdag bij uitstek een vergaderdag en daarmee erg onhandig om vrij te zijn (of wellicht juist niet ;-) ). Enfin, er resteerde alleen de maandag. Maar wat is dat lekker, iedere week een lang weekend! Nooit gedacht dat ik zo gehecht zou raken aan de vrije maandag! Een verlengd weekend, heerlijk! En anders dan de vrije donderdag voelt de vrije maandag ook echt als een vrije dag, terwijl ik op donderdag regelmatig aan het werk was... Die neiging is er op de maandag ook wel, maar in mindere mate. Helaas is de vrije maandag van korte duur, want met ingang van een nieuwe schooljaar gaat Linda weer woensdag, donderdag en vrijdag werken. Misschien dan toch maar kiezen voor de wat meer voor de hand liggende vrije vrijdag... ;-)

Waar een gekneusde enkel al niet goed voor is...! Heb ik ruimschoots de tijd om weer wat te bloggen, dit keer vanuit het halfbewolkte Saas Fee, Zwitserland, waar mijn zoon en ik 8 dagen verblijven voor onze jaarlijkse snowboardvakantie. Afgelopen dinsdag was ik echter zo 'slim' om op een steile piste op hoge snelheid onderuit te gaan, waarbij ik over de kop sloeg en mijn snowboard op de harde piste stuiterde, waarbij mijn linker enkel een oplawaai kreeg... Ik wist direct dat het foute boel was. Ik heb nog ter plekke mijn snowboardschoen en sok uitgetrokken en sneeuw op de pijnlijke enkel gelegd (niet echt lekker bij -12 maar dat terzijde), maar het mocht niet baten: de enkel werd dik en blauw (ook de nodige bloedvaatjes waren blijkbaar gesprongen). Ik was wel zo verstandig om daarna het hotel op te zoeken om de enkel rust te geven in de hoop na 2-3 dagen weer te kunnen boarden. Inmiddels is het donderdag en is de enkel nog steeds gezwollen en daarmee pijnlijk. Weliswaar minder dan dinsdag, maar nog altijd te pijnlijk om volledig te belasten. Natuurlijk hoop ik op een klein wonder, opdat ik morgen en zaterdag weer kan snowboarden, want om de snowboardvakantie op deze wijze te moeten beëindigen, dat vind ik lastig te verkroppen...

De laatste twee weken van december vind ik doorgaans niet de leukste dagen van het jaar: de korte dagen, de sociale verplichtingen, het gourmetten, steengrillen, de opgeklopte gezelligheid, het terugblikken op het afgelopen jaar, ieder jaar dezelfde 'kerstfilms' op tv (Home Alone 1, 2, 3, 4) en altijd weer die goede voornemens: stoppen met roken, starten met afvallen, minder alcohol nuttigen, meer gaan bewegen, etc. etc. En we weten allemaal hoe dat uiteindelijk uitpakt: er komt helemaal niets van terecht!
Wat dat betreft heb ik de goede voornemens al jaren geleden afgezworen; als ik al een goed voornemen heb, dan stel ik dat niet uit tot 1 januari van het nieuwe jaar. Al was het maar omdat van uitslel afstel komt; dat is ook een publiek geheim. Toen ik jaren geleden op een dag besloot om niet langer suiker in mijn koffie te doen, heb ik direct de daad bij het woord gevoegd. En dat viel overigens niet mee; het duurde zeker twee jaar voordat ik gewend was aan koffie zonder suiker, maar dat terzijde...
Eind 2010 liet ik mij dan toch verleiden tot een 'goed' voornemen voor 2011, namelijk om naast het microbloggen, ook weer mijn gewone blog nieuw leven in te blazen. En je raadt het al, daar kwam inderdaad niets van terecht ;-)
Maar nu 2011 ruim een week achter ons ligt, durf ik het wel aan: ik ga in 2012 weer bloggen en natuurlijk 'boter bij de vis'!

Met mijn vader gaat het overigens prima na een driedubbele bypass operatie; hij woont met zijn 80 jaar nog altijd zelfstandig. En Castor? Die heeft het prima naar zijn zin, met ups en downs, maar dat hoort erbij...

Ruim twee maanden geleden ontving ik een mysterieus mailtje van ene Marion, die mij vroeg mij of ik de Remco was die 30 geleden gezongen had in het Evoluon in Eindhoven. Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik absoluut niet kan zingen en dus antwoordde ik netjes dat het mij speet maar dat ik die Remco niet kon zijn, domweg omdat ik niet kan zingen. Zij wist echter niet van ophouden en vroeg mij vervolgens of ik 30 jaar geleden op camping Volonne in de Ardêche had gestaan en of ik twee broers heb wiens voornamen ook met een R beginnen. En dat was toch wel schrikken, want dat klopte inderdaad allebei. Bij dat e-mailtje gebruikte Marion haar meisjesnaam en toen pas viel het kwartje. Deze Marion was het meisje waar ik 30 geleden verliefd op was geworden tijdens die voor mij memorabele vakantie in Frankrijk in juli 1980.

Ik ben na die vakantie nog twee keer in Veldhoven geweest waar Marion toentertijd woonde en zij is nog één keer in Zoetermeer geweest. We hebben vervolgens nog een jaar gecorrespondeerd, en, let op jonge lezertjes, in de vorm van zogenoemde 'handgeschreven brieven'! Daarna is het contact verwaterd. Voor de record: ik heb de laatste brief geschreven ;-)
Na dertig jaar radiostilte besloot Marion mij op te sporen, getriggerd door bovenstaande foto in haar vakantiefotoboek. Via LinkedIn had zij mij redelijk snel gevonden. Vervolgens mailden we wat heen en weer en daarbij viel het mij op dat Marion nog heel veel detailinformatie had over die vakantie in 1980, terwijl bij mij veel was weggezakt. Mensen die mij kennen, weten overigens dat ik een geheugen heb als een gatenkaas, dus dat ik weinig wist, was niet zo vreemd. Maar wat bleek: zij had al mijn brieven nog. Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik vrijwel niks weggooi en dus ja, ik had al haar brieven mét enveloppe natuurlijk ook bewaard. Al snel was het plan geboren om in real life af te spreken om bij te praten en de brieven uit te wisselen. Inmiddels was Marion verhuisd naar Dongen en besloten we voor een rendez-vous af te spreken in Breda, waar ik zelf nog 5 jaar heb gewerkt.
Afgelopen vrijdag 26 november was het zover... Ik toog per trein naar Breda voor een ontmoeting met iemand die ik 30 jaar geleden uit het oog was verloren. Gelukkig hadden we recente foto's uitgewisseld om te voorkomen dat we elkaar op het station zouden moeten herkennen aan een anjer in het knoopsgat of een krant onder de arm . Ik had Marion echter al laten weten dat het vrijwel onmogelijk was mij niet te herkennen in de massa ;-)
We vonden elkaar dan ook zonder problemen in de hal van het station en hebben aansluitend geluncht in een plaatselijk etablissement; het was erg gezellig. Grappig is wel om vast te stellen dat de ontmoeting tot stand is gekomen door de tussenkomst van sociale media als LinkedIn en later twitter (ik heb Marion ondertussen ook het het twitteren gekregen). En dankzij die sociale media was het net of of we 30 jaar lang contact hebben gehouden. Het voelde dan ook vertrouwd en zeker niet als twee passanten in een vreemde stad. Na de lunch kwamen de brieven uit onze tassen. Marion las haar brieven en ik de mijne. Erg vertederend om te lezen hoe ik als adolescent mijn gevoelens onder woorden probeerde te brengen en ook hoe direct ik was in mijn geschriften. Dat is nu wel anders. En opnieuw werd (pijnlijk) duidelijk dat de liefde 30 jaar geleden van één kant kwam en wel de mijne. We hebben overigens smakelijk gelachten om de inhoud van de brieven en verder goede gesprekken gevoerd. En als je plezier hebt, dan vliegt de tijd voorbij en voor ik het in de gaten had was het al weer tijd om naar huis te vertrekken. Wel hebben we afgesproken om ditmaal het contact te onderhouden (is tegenwoordig dankzij e-mail, twitter en andere sociale media ook een stuk eenvoudiger) en het afspreken in real life er ook in te houden. Wordt dus vervolgd...