Hokjes? Wat nou hokjes...!?

Elkaar begroeten is een hele gewone menselijke activiteit, iets dat we iedere dag doen. De wijze van begroeten is weliswaar sterk cultureel bepaald, maar ik heb het hier voor het gemak over de vigerende Nederlandse 'normen en waarden'. En dat betekent dat mannen die elkaar niet kennen elkaar begroeten door elkaar (al dan niet stevig) de hand te schudden. Mannen en vrouwen die elkaar niet kennen, schudden elkaar eveneens de hand. Hetzelfde geldt voor vrouwen die elkaar niet kennen. Tot zover is er geen vuiltje aan de lucht; wat een uniformiteit!
Het wordt ietsje ingewikkelder bij vrienden en bekenden. Ofschoon, ook daar begroeten mannen elkaar doorgaans door elkaar de hand te schudden. Vrouwen daarentegen begroeten elkaar via één of meer kussen op de wang en dat geldt ook voor zogenoemde gemengde begroetingen. En daar is dan het spreekwoordelijke vuiltje aan de lucht. Want nu ik mij meer en meer manifesteer als vrouw is de etiquette zoals hierboven beschreven ineens niet meer zo vanzelfsprekend. Ik heb het dan specifiek over het begroeten van goede vrienden en bekenden van de mannelijke kunne. Tot voor kort zouden we elkaar hartelijk de hand schudden, maar hoe daar nu mee om te gaan? Ik merk aan mijn mannelijke vrienden dat zij ineens in dubio staan nu Remke voor hun neus staat en niet langer Remco. Ik zie de twijfel in hun open? Zelf wil ik ook niet het voortouw nemen door hen pontificaal op de wang te kussen. Dat zou in deze fase wellicht iets te vrijpostig zijn ;-). Ik moet hen natuurlijk ook de tijd gunnen om een nieuw evenwicht te vinden, één waar een ieder zich prettig bij voelt. En wellicht moet ik het ook niet ingewikkelder maken dan het is en het maar gewoon organisch laten gebeuren. Eens kijken wat er gebeurt. Tot nu toe hebben mijn mannelijke vrienden en ik ons gevonden in een tussenvorm, te weten de knuffel. Nou ja, nee, knuffel klinkt wat soft, te vrouwelijk. Ik bedoel natuurlijk de mannelijke variant, de omhelzing waarbij we elkaar stevig op de rug en schouders slaan ;-) Ik kan mij daar vooralsnog prima in vinden. Hoe zo iets simpels als elkaar begroeten kan verworden tot een complex dilemma ;-)

Liefs, Remke

We hebben het allemaal van onze ouders meegekregen: schelden doet geen pijn. Bottom line, laat je niet provoceren wanneer iemand je uitmaakt voor flikker, homo, klootzak of wat dies meer zij. Laat het van je afglijden en ga gewoon verder met je leven, daarmee degene die het scheldwoord heeft gebruikt in zijn of haar eigen sop gaar laten koken. Het is wellicht moeilijk te geloven, maar in uitzonderlijke gevallen is het wel fijn om een scheldwoord naar je hoofd gesmeten te krijgen, zoals mij gisteren overkwam.
Ik was een rondje aan het lopen met Taigo, onze poolhond, en zoals zoveel mensen tegenwoordig had ik ook mijn smartphone in de hand. Dat laatste is nog tot daar aan toe, maar ik zat ook regelmatig op dat apparaat te kijken, de wereld om mijn heen vergetend. Want hé, ik zou eens wat missen. Ja, social media zijn verslavend. Gevolg was wel dat ik niet oplette bij het oversteken en met Taigo een weg overstak, terwijl er blijkbaar een auto naderde, een BMW nog wel, die ik gewoon had gemist. Ik zal geen generaliserende opmerkingen maken over 'de gemiddelde BMW rijder', al was het maar omdat ik weet dat een aantal van mijn volgers ook een BMW rijdt. Maar goed, deze automobilist was van het type waar ik liever niet mee word geafficheerd. Deze meneer, nou ja meneer, draaide zijn raampje naar beneden en riep hard: "Hé trut, kun je niet uitkijken!" Normaliter had ik iets gezegd van 'mond spoelen met zeep', maar het scheldwoord 'trut' kreeg nu een geheel andere dimensie: ik werd erkend als 'vrouw'. Ik ging er namelijk vanuit dat deze meneer het woord 'trut reserveert voor vrouwen en een niet oplettende, overstekende man gewoon voor 'klootzak' of iets dergelijks zou uitmaken. Ik boog mijn hoofd, mompelde iets van sorry en stak zachtjes de loftrompet over deze erkenning. Yes, ik ben een vrouw ;-) Had deze voorkomende BWM rijder mij voor 'klootzak' uitgemaakt, ja, dan was dat wel degelijk een gevalletje geweest van 'schelden doet wél pijn'.

Liefs, Remke xxx

Mijn blogs teruglezend lijkt het net of ik geen fijn leven heb en dat de tegenslagen over elkaar heen buitelen om mij dwars te kunnen zitten. Mocht die indruk bij jullie hebben postgevat, dan wil ik die indruk hier graag rechtzetten, want ik ben gewoon een heel gezegend mens. Ik ben gezond, ik heb vrienden (virtueel en in real life) die mij steunen, ik heb een goede en leuke baan met fijne begripvolle collega's. Ik heb twee prachtige - inmiddels - volwassen kinderen en ook met mijn aanstaande ex mag ik in mijn handen knijpen. Natuurlijk, ik was liever geboren in het juiste lichaam, maar hé, zo hebben we allemaal wel iets. Ieder huisje heeft zijn kruisje. En dankzij het feit dat ik een transgender ben, raak ik ook regelmatig verzeild in grappige situaties, zoals laatst.

Zoals jullie eerder hebben kunnen lezen, lig ik - zoals dat heet - in scheiding. Mijn aanstaande ex kan zich niet verenigen met mijn transformatie en ik kan/wil niet meer de kast in. Ik vind dat heel jammer en verdrietig, maar ik begrijp haar wel. Ik verwijt haar dan ook niets. Het is immers een gecompliceerde situatie, waar een compromis niet mogelijk is. We hebben zondag 1 november 2015 lang en uitgebreid met elkaar gesproken over de ontstane situatie met 'het voornemen tot echtscheiding' als onvermijdelijke uitkomst. In dat gesprek hebben mijn aanstaande ex en ik afgesproken om elkaar de ruimte te geven om ons leven opnieuw vorm te geven. Voor mij betekende die afspraak het voortzetten van de zoektocht naar mezelf en voor mijn aanstaande ex betekende die afspraak - naar nu blijkt - het op zoek gaan naar een nieuwe levenspartner. Zij had mij al eerder aangegeven geen type te zijn om alleen door het leven te gaan. Ik hield er dus serieus rekening mee dat mijn aanstaande ex (een hele leuke en lieve vrouw) op termijn (ik dacht over een paar jaar) met een nieuwe man op de proppen zou komen. Ik zag daar best een beetje tegenop. We hebben immers meer dan 35 jaar lied en leed gedeeld. Ik was dan ook hogelijk verbaast toen mijn aanstaande ex mij twee weken geleden vertelde dat zij via internet een nieuwe vriend heeft leren kennen. Die boodschap kwam hard aan. Begrijp me goed, ik ben heel blij voor mijn aanstaande ex. Ik zag dat zij weer plezier in het leven kreeg en dat het geluk haar - na een lange en heel moeizame periode - weer toelachte. Tegelijkertijd voelde ik me verdrietig, omdat ik mij terdege realiseerde dat iemand, van wie ik nog steeds hield, nu voor een ander heeft gekozen. Een paar dagen later was ik onbedoeld getuige van een gebeurtenis bij ons in de straat, waarbij ik zag dat een voor mij wildvreemde man uit een auto stapte en mijn aanstaande ex, die de hond uitliet, zoende. En ja, dat deed pijn, nee, het doet pijn...

Liefs, Remke xxx

In mijn vorige blogpost kondigde ik al aan dat ik in april een dienstreis naar Oxford zou gaan maken, dé reden om mijn paspoort te vernieuwen en te voorzien van een pasfoto van Remke, want om nu bij de douane tegen te worden gehouden omdat de pasfoto in mijn paspoort onvoldoend gelijkenis vertoont met de houder ervan, daar had ik natuurlijk geen zin in.
Afgelopen maandag 11 april jl. was het zover en zou ik voor het eerst als Remke naar het buitenland afreizen. Ik nam met een gezonde spanning in mijn lijf de trein naar Schiphol; ik was best wel benieuwd of ik openlijk als transgender zonder problemen naar Groot Brittannië zou kunnen reizen, dan wel dat ik of op Schiphol en/of op London Heathrow staande zou worden gehouden ;-) Welnu, Schiphol leverde geen enkel probleem op, integendeel. De paspoortcontrole bleek inmiddels geheel geautomatiseerd, waarbij je paspoort wordt gescand en je pasfoto wordt vergeleken met de houder van het paspoort. Wat was ik op dat moment blij dat een pasfoto van Remke op mijn paspoort prijkte. Vervolgens moest mijn handbagage worden gecontroleerd en volgde de 'visitatie', waarbij ik netjes met mevrouw werd aangesproken (jippie!) en ik een vrouwelijke beveiligingsmedewerker kreeg toegewezen voor het fouilleren. Mijn hart sprong op, ik werd 'gezien' als een vrouw! Mijn dag kon niet meer stuk. Bij aankomst op Heathrow was er weer even een beetje spanning, maar ook hier leverde de paspoortcontrole geen probleem op, omdat ook hier de paspoortcontrole geheel was geautomatiseerd.
By the way, ik was in Groot Brittannië voor de jaarlijkse 2-daagse internationale gebruikersgroep Preservica, een softwareoplossing voor het duurzaam bewaren van digitale objecten (tekstdocumenten, spreadsheets, databases, websites, afbeeldingen, video, etc.). Mijn volgende blogpost zal ik wijden aan mijn verblijf in de prachtige historische stad Oxford, waar de geest van Harry Potter nog altijd prominent rondwaart.

Liefs, Remke xxx

Met een buitenlandse dienstreis in april in het verschiet én met een 5 jaar oud paspoort in mijn bezit met de pasfoto van ene Remco, besloot ik vorige week vrijdag een nieuw paspoort aan te vragen en dat nieuwe paspoort te voorzien van een foto van Remke. Dat zou het inchecken op Schiphol en buitenlandse vliegvelden vergemakkelijken, zo was mijn inschatting. En zo toog ik naar het gemeentehuis van Zoetermeer met een pasfoto van Remke in mijn binnenzak. De ambtenaar van de burgerlijke stand nam de nieuwe pasfoto aan, checkte mijn identiteit aan de hand van mijn huidige paspoort en zei glimlachend: "Dat ziet er heel anders uit mét haar." Wel gaf ze aan dat ik in sommige landen mogelijk problemen zou kunnen krijgen door de combinatie van deze pasfoto met de vermelding M in mijn paspoort. Waarop ik de logische vraag stelde welke weg ik zou moeten bewandelen om de M om te zetten naar V en mijn naam van Remco naar Remke. De gemeenteambtenaar gaf aan dat een verklaring van een expert voldoende was, waarop ik adrem antwoordde dat die expert voor haar stond. Helaas blijkt dat een ervaringsdeskundige niet volstaat, jammer. Het moet een 'gecertificeerde' deskundige zijn. Of ik dan wellicht in behandeling ben bij het Genderteam in Amsterdam? "Eh... nee, ik ben niet in behandeling, ik ben geen patiënt!" Ik voel me kerngezond, zowel lichamelijk als psychisch. Bottomline: zou ik in behandeling zijn, dan zou ik die verklaring tegen betaling van een kleine vergoeding kunnen verkrijgen. Maar omdat ik niet in behandeling ben, moet ik op zoek naar zo'n deskundige. Eenmaal thuis heb ik direct op internet gezocht naar deze experts, waarvan er niet zo heel veel in Nederland voorhanden zijn. En die hebben het blijkbaar druk: ik kan pas dinsdag 31 mei a.s. terecht bij, in dit geval, een vrouwelijke therapeute, die in een 2 uur durende sessie vaststelt of ik al dan niet in het verkeerde lichaam huis. Ik vind dit best een heel spannende gebeurtenis, omdat de uitslag mede bepalend is voor de rest van mijn toekomst. Maar goed, morgen eerst maar mijn nieuwe paspoort ophalen met de foto van Remke prominent aanwezig. Dat vind ik al winst. De eerste vuurproef wordt dan maandag 11 april a.s op Schiphol met de paspoortcontrole door de koninklijke marechaussee, respectievelijk de paspoortcontrole op Heathrow. Maar de echte vuurproef vindt natuurlijk plaats dinsdag 31 mei a.s. Mijn eigen D-day! Wordt vervolgd.

Liefs, Remke xxx

In mijn emotionele blogpost "Met pijn in mijn hart..." van 28 november 2015 heb ik jullie reeds verteld dat mijn vrouw en ik zondag 1 november 2015 hebben besloten om na 35 jaar (!) uit elkaar te gaan. Mijn aanstaande ex - voor het gemak noem ik haar L - kan zich niet verenigen met mijn verregaande transformatie en ik, ja ik  kan en wil niet meer terug de kast in om van daaruit mijn oude dubbelleven weer op te pakken. Dat stadium is wat mij betreft een gepasseerd station. Onz wederzijdse gevoelens van liefde blijken niet in staat deze breuk te lijmen. L en ik hebben in de dagen daarna afgesproken om elkaar de ruimte te geven om onze nieuwe levens vorm te geven. Vooral voor mij is dat belangrijk, omdat ik heel graag de ontwikkeling die ik heb ingezet, wil voortzetten. Voor mijn gevoel kom ik steeds dichter bij de kern van wie ik ben. En dat voelt heel fijn. En tegelijkertijd ben ik verdrietig om wat komen gaat. Het voelt heel dubbel! L en ik liggen sinds 1 november 2015 in scheiding, zoals dat heet (wat een rare uitdrukking is dat eigenlijk) en dat gaat gepaard met de nodige emoties, waaronder verdriet, boosheid en pijn. Het is vergelijkbaar met het proces van rouwverwerking, nadat een dierbare is overleden. Tegelijkertijd ga ik mij als mens steeds prettiger voelen nu ik meer dan voorheen mijn eigen leven kan leiden en ik mij niet langer gedwongen voel het leven van een ander te leiden. Begrijp mij niet verkeerd, ik vond die Remco geen onaardige jongen, sterker, hij had best wel zachte, vrouwelijke trekjes, maar het was simpelweg niet mijn leven! Met de geboorte van Remke neem ik langzaam afstand van deze Remco en ook dat is een proces van afscheid nemen, dat gepaard gaat met verdriet. Waar ik sinds enige maanden dacht gebroken te hebben met mijn dubbelleven, krijg ik er nu een dubbel gevoel voor terug. Wat liggen geluk en verdriet toch dicht bij elkaar!

Liefs, Remke xxx