Hokjes? Wat nou hokjes...!?

Vorige week waren mijn dochter en aanstaande ex met vakantie in Griekenland en had ik het rijk alleen. Nou ja, alleen...? Ik was thuis met Taigo, onze poolhond. Het was zaterdagavond en ik had een film gekeken en nog wat rondgehangen op social media en daarbij was het later geworden dan normaal. Zo rond 0.45 uur ging ik naar buiten voor het laatste rondje met Taigo. Ik loop 's avonds meestal hetzelfde rondje langs wat bedrijven om vervolgens halverwege om te keren en langs een sloot naar huis te lopen. Bij het keerpunt zag ik in de verte twee fietsers naderen, twee jonge mannen meende ik te herkennen. Ik liep langs de sloot terug en verwachtte ieder moment dat de fietsers mij zouden inhalen. Toen dat niet gebeurde keek ik even om. Ik zag de twee fietsers, inderdaad twee jonge mannen, die mij tot op 20 meter waren genaderd en erg langzaam fietsten, verdacht langzaam bedacht ik mij. Ik moet erbij zeggen, ik liep op een rustig en verlaten stukje Zoetermeer. En voor het eerst van mijn leven schoot de verontrustende gedachte door mijn hoofd dat deze twee mannen mij als een vrouw zagen (wat ik feitelijk ook ben) en daarmee wellicht als een mogelijk slachtoffer. En van het ene op het andere moment kwam er een angst over mij heen die ik niet eerder heb ervaren. Waren deze twee jonge mannen wellicht iets van plan? Mijn hart klopte in mijn keel. Taigo echter voelde mijn angst feilloos aan en ging heel dicht en waaks naast mij lopen. Toen de beide mannen naast mij reden, begon Taigo gemeen te grommen en moest ik hem kort houden. De mannen fietsten echter onverstoorbaar door, zij het iets minder langzaam dan daarvoor. Waarschijnlijk was er helemaal niets aan de hand en ben ik deze twee jonge mannen mijn oprechte excuses verschuldigd. Ik was mij er slechts voor de allereerste keer van bewust dat ik een vrouw ben én ook als zodanig word gezien door anderen en dat ik daarmee dus een potentieel slachtoffer ben, meer dan toen ik nog als man door het leven ging.

Liefs, Remke xxx

Zoals de meesten van jullie weten gaat maandag 6 juni 2016 de boeken in als mijn hergeboorte. De geboorte van Remke Charlotte Verdegem, geslacht 'vrouw'. Voor de meeste mensen, voor wie er geen discrepantie is tussen biologische geslacht en gender (de zogenoemde 'cisgenders'), is het ongetwijfeld zeer lastig voor te stellen hoe het is om bij de geboorte van moeder natuur het verkeerde lichaam in bruikleen te krijgen. Ik kan jullie vertellen, dat gun je niemand. In mijn vorige blogposts heb ik pogingen gedaan een inkijkje te geven in hoe dat is. Dat ga ik hier niet dunnetjes overdoen. De wijziging van mijn geboorteakte per 6 juni 2016 is het sluitstuk van een jarenlange zoektocht (worsteling is eigenlijk een beter woord) naar wie ik eigenlijk ben. Mijn reis is daarmee ten einde, mijn belevenissen als transgender zeker nog niet. Daarom heb ik besloten deze blog nog aan te houden, omdat ik zeker weet dat ik nog de nodige leuke en minder leuke dingen ga meemaken, die ik natuurlijk graag met jullie wil delen, al was het maar omdat ik heel erg op jullie gesteld ben geraakt de afgelopen jaren. Ik sta dan wel in de boeken als vrouw, uiteindelijk blijf ik een transgender, waar ik overigens vrede mee heb, een trotse transgender, dat dan wel weer.
Ik heb nooit durven dromen om te komen op het punt waar ik nu sta. Wat heb ik jarenlang gemodderd en geworsteld met mezelf en met mijn identiteit. En wat heb ik mezelf, maar zeker ook de mensen om mij heen, bij tijd en wijle tekort gedaan, doordat ik gefrustreerd en boos was en doordat ik domweg ongelukkig was. Dat heb ik af en toe afgereageerd op mijn omgeving. Terugkijkend betreur ik dat natuurlijk ten zeerste, maar gelijktijdig realiseer ik mij dat er geen andere weg was dan de hobbelige weg die ik ben gegaan. Vergeet niet, ik heb de eerste 35 jaar van mijn zoektocht geen gebruik kunnen maken van de elektronische snelweg, het internet. Ik moest het doen met papieren routekaarten en ik wil jullie best verklappen: ik kan echt niet kaartlezen! Het is daarmee een moeizame en pijnlijke reis geworden en dan heb ik zeker niet alleen over mezelf, die mij uiteindelijk heeft gebracht waar ik nu sta. Daar zijn - in overdrachtelijke zin - wel slachtoffers bij gevallen.
Aan de andere kant, ik ben nog nooit zo gelukkig geweest als nu; ik wist niet eens meer hoe dat voelde. Eindelijk volledig mezelf en de erkenning als vrouw door alle (officiële) organisaties. Ik kan nog steeds intens genieten van brieven, ja zelfs brieven van die vermaledijde belastingdienst, gericht aan mevrouw R.C. Verdegem. En het feit dat ik eindelijk weet wie ik ben, dat uitdraag en daar trots op ben, maakt ook dat ik niet langer mensen en/of situaties ontloop. Ik ben ik en daar moet men het maar mee doen. "Transgender: niet omdat ik anders wil zijn, maar omdat ik mezelf wil zijn" (met dank aan Loesje).

Liefs, Remke

Afgelopen donderdag 9 juni jl. zou mijn aanstaande ex met haar nieuwe vriend eerst uit eten gaan om daarna nog een bezoek aan het theater te brengen. Mijn dochter van 18 had die donderdag vrij van haar stage en had toegezegd gezellig voor ons beiden te koken. Om ongeveer 17.00 uur kreeg ik een Whatsappje van haar met de vraag waar ik zin in had. Echter, alles wat ik opperde, kon op weinig enthousiasme bij mijn dochter rekenen, die 'by the way' de middelbare hotelschool doet. Uiteindelijk stelde ik voor om bij een Julia's in Den Haag te gaan eten om daarna nog even te gaan shoppen bij de mac vestiging in Den Haag. Mac Cosmetics dan hè voor de niet-kenners onder ons, niet mac de fastfoodketen ;-)
Zo gezegd, zo gedaan. Om iets over zessen hadden we afgesproken bij mijn werk (ik werk pal naast het Centraal Station in Den Haag). De eerste stop was Julia's op de Turfmarkt, waar dochterlief haar lievelingsgerecht bestelde, te weten penne met pesto pollo en ik ging voor de penne met zalm en roomsaus. Zo lekker! Daarna wandelden we rustig keuvelend via het Binnenhof naar de Hoogstraat, waar Mac Cosmetics een eigen vestiging heeft, het walhalla voor liefhebbers van make-up, hetgeen we beiden zijn. Dochterlief wilde heel graag een foundation van mac. Nou, keuze genoeg. Na twee pogingen was zij eruit: Studio Sculpt NW20. Heel grappig, want dat is nou precies de foundation die ik zelf ook al jaren gebruik, maar ik heb één tintje donkerder, NW25. En omdat die van mij bijna op was, nam ik ook een exemplaar. Met alle plezier rekende ik beide foundations af (immers, best dure cosmetica voor een arme studente ;-) ). Vervolgens hebben we nog wat kledingwinkels bezocht. Tenslotte wilde dochterlief nog een cadeaubon van de Douglas verzilveren. Bij binnenkomst bij Douglas werden we begroet met "Dag dames..." waarna mijn dochter mij aanstootte en zij mij een blik van verstandhouding toewierp. Iets van, goed hè, dat ook jij met 'dame' wordt aangesproken. Ze leek oprecht blij voor mij. En ik.. ? Ik was vooral heel erg gelukkig met de reactie van dochterlief. Wat is zij gegroeid de afgelopen 8 maanden! Het is voor haar evenmin een makkelijke periode geweest, maar ze slaat zich er prima doorheen. Ik ben een hele trotse... ouder!

Liefs, Remke xxx

Afgelopen dinsdag 31 mei 2016 was een buitengewoon spannende dag. Twee maanden lang stond deze afspraak in mijn geheugen gegrift; in mijn agenda zetten was dan ook volstrekt overbodig. Ik wist het gewoon: 31 mei 2016, 10.00 uur in Woerden, bij Psycho Informa Instellingen, daar moest het voor mij gebeuren: in een sessie van twee uur zou door - in dit geval - een psychologe worden vastgesteld of mijn overtuiging tot het andere geslacht te horen, hout snijdt. Er is helaas slechts een handjevol psychologen in Nederland die deze gesprekken mag voeren; vandaar de betrekkelijk lange wachttijd van twee maanden. Het effect was dat ik al weken van tevoren dit gesprek met mezelf aan het voeren was, bijvoorbeeld als ik wakker lag in bed (wat de laatste tijd helaas weer te vaak gebeurt, maar dat terzijde). Mijn levensverhaal heb ik trouwens al meerdere keren verteld aan vrienden, familie en collega's. En verder heb ik dit relaas beschreven in mijn blog, dus wat kon mij gebeuren. Desondanks was ik best nerveus toen ik die dinsdag in de auto stapte om mij richting Woerden te begeven. Omdat ik niet het risico wilde lopen te laat te komen (bijvoorbeeld door een file op de A12) ging ik ruimschoots op tijd weg. Gelukkig was het betrekkelijk rustig op de weg met als resultaat dat ik een half uur te vroeg op de plek van bestemming arriveerde. Ik besloot een kwartiertje in de auto tot rust te komen door naar de radio te luisteren. Dat bleek helaas niet te werken; ik kon mij niet echt ontspannen, ik wilde dat gesprek voeren! Om 9:45 uur hield ik het niet meer en begaf ik mij naar de ingang van het gebouwtje waar een gezondheidscentrum was gehuisvest, waaronder 'Psycho Informa Instellingen'. Ik meldde mij netjes bij het receptie, waar men inderdaad van mijn komst op de hoogte was. Dat was in ieder geval geruststellend. Ik nam plaats in de wachtkamer en wachtte tot ik zou worden opgeroepen. Het werd 10.00 uur, 10.10 uur, 10.20 uur en ik werd er niet bepaald rustiger van. Om 10.25 uur ging ik toch maar informeren bij de receptie of het nog goed zou komen met mijn afspraak. De mevrouw van de receptie liet mij desgevraagd weten dat de Tanja van Hengel, de psychologe met wie ik afspraak had, altijd uitliep. Toch liep zij naar de spreekkamer om poolshoogte te nemen. Bijna klaar... En inderdaad, iets over half elf werd ik opgehaald door Tanja van Hengel. Zij excuseerde zich voor de vertraging. Zowel zijzelf als haar cliënten hadden vastgezeten in de file. Ik was de vertraging allang vergeten en was blij dat ik aan de beurt was. Tanja legde kort uit dat aan de hand van een vast protocol wordt vastgesteld of ik in aanmerking kom voor wat men noemt 'een deskundigen verklaring transgender', een verklaring als bedoeld in artikel 28a van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek, waarvan akte. Het protocol is overigens ook uitdrukkelijk bedoeld om de kandidaat te informeren over de consequenties van deze stap.
Na registratie van de noodzakelijke persoonlijke gegevens in het systeem, was de eerste vraag (en voor de hand liggende vraag) wanneer ik voor het eerst had gemerkt dat ik mogelijk in het verkeerde lichaam huisde. Als jongetje van 5 jaar oud had ik al in de gaten dat ik anders was dan andere jongetjes, waaronder mijn één jaar oudere broer. En al vertellende over mijn zoektocht tot nu toe (ik zal jullie de details besparen) herbeleefde ik als het ware alle pijnlijke momenten en worstelingen die ik als 'transgender avant la lettre' heb doorgemaakt. Het woord 'transgender' bestond in die tijd immers nog niet. En let wel, voor de jongere lezers,  ik ben van vóór het internet tijdperk. Mijn enige bron van informatie toentertijd was de openbare bibliotheek. Google bestond no niet! Het enige dat ik met zekerheid wist, was dat er iets niet klopte bij mij, dat ik continu werd geteisterd door gevoelens van onrust en ongemak, domweg omdat ik niet gelukkig was met wie ik was. En ondanks het feit dat ik dit verhaal al vele malen heb verteld aan verschillende mensen, hield ik het tegenover Tanja op diverse momenten niet droog; blijkbaar toch nog de nodige onverwerkte emoties. Maar eind goed al goed: ik heb de sessie goed doorstaan met als resultaat dat ik die verklaring in tweevoud heb ontvangen: één om af te geven in het gemeente waar ik ben geboren, opdat mijn voornaam en geslacht kan worden gewijzigd op mijn geboorteakte (en in de Basisregistratie Personen) en één voor de eigen administratie, bijvoorbeeld om in te lijsten, aldus Tanja al grappend. Dat laatste heb ik overigens bij thuiskomst direct gedaan ;-) Eindelijk erkenning door een deskundige, wat voelde dat goed!!! En zo liep ik als een gelukkig mens, néé, als een gelukkige vrouw, terug naar mijn auto, waar ik werd overmand door emoties. Het eerste kwartier heb ik zitten huilen in de auto en eenmaal thuis heb ik die dinsdag meerdere keren de sluizen niet kunnen dichthouden. En nu ik dit nu opschrijf, biggelen wederom de tranen over mijn wangen. Aan een lange, moeizame en bij tijd en wijle pijnlijke zoektocht is na 50 (!) jaar dan eindelijk een einde gekomen. Natuurlijk zijn er nog dingen die ik moet regelen, maar dit kunnen ze mij niet meer afnemen. 31 mei 2016 zal voor mij de boeken ingaan als mijn D-day. 31 mei zal nooit meer dezelfde zijn ;-)

Liefs, Remke xxx

Elkaar begroeten is een hele gewone menselijke activiteit, iets dat we iedere dag doen. De wijze van begroeten is weliswaar sterk cultureel bepaald, maar ik heb het hier voor het gemak over de vigerende Nederlandse 'normen en waarden'. En dat betekent dat mannen die elkaar niet kennen elkaar begroeten door elkaar (al dan niet stevig) de hand te schudden. Mannen en vrouwen die elkaar niet kennen, schudden elkaar eveneens de hand. Hetzelfde geldt voor vrouwen die elkaar niet kennen. Tot zover is er geen vuiltje aan de lucht; wat een uniformiteit!
Het wordt ietsje ingewikkelder bij vrienden en bekenden. Ofschoon, ook daar begroeten mannen elkaar doorgaans door elkaar de hand te schudden. Vrouwen daarentegen begroeten elkaar via één of meer kussen op de wang en dat geldt ook voor zogenoemde gemengde begroetingen. En daar is dan het spreekwoordelijke vuiltje aan de lucht. Want nu ik mij meer en meer manifesteer als vrouw is de etiquette zoals hierboven beschreven ineens niet meer zo vanzelfsprekend. Ik heb het dan specifiek over het begroeten van goede vrienden en bekenden van de mannelijke kunne. Tot voor kort zouden we elkaar hartelijk de hand schudden, maar hoe daar nu mee om te gaan? Ik merk aan mijn mannelijke vrienden dat zij ineens in dubio staan nu Remke voor hun neus staat en niet langer Remco. Ik zie de twijfel in hun open? Zelf wil ik ook niet het voortouw nemen door hen pontificaal op de wang te kussen. Dat zou in deze fase wellicht iets te vrijpostig zijn ;-). Ik moet hen natuurlijk ook de tijd gunnen om een nieuw evenwicht te vinden, één waar een ieder zich prettig bij voelt. En wellicht moet ik het ook niet ingewikkelder maken dan het is en het maar gewoon organisch laten gebeuren. Eens kijken wat er gebeurt. Tot nu toe hebben mijn mannelijke vrienden en ik ons gevonden in een tussenvorm, te weten de knuffel. Nou ja, nee, knuffel klinkt wat soft, te vrouwelijk. Ik bedoel natuurlijk de mannelijke variant, de omhelzing waarbij we elkaar stevig op de rug en schouders slaan ;-) Ik kan mij daar vooralsnog prima in vinden. Hoe zo iets simpels als elkaar begroeten kan verworden tot een complex dilemma ;-)

Liefs, Remke

We hebben het allemaal van onze ouders meegekregen: schelden doet geen pijn. Bottom line, laat je niet provoceren wanneer iemand je uitmaakt voor flikker, homo, klootzak of wat dies meer zij. Laat het van je afglijden en ga gewoon verder met je leven, daarmee degene die het scheldwoord heeft gebruikt in zijn of haar eigen sop gaar laten koken. Het is wellicht moeilijk te geloven, maar in uitzonderlijke gevallen is het wel fijn om een scheldwoord naar je hoofd gesmeten te krijgen, zoals mij gisteren overkwam.
Ik was een rondje aan het lopen met Taigo, onze poolhond, en zoals zoveel mensen tegenwoordig had ik ook mijn smartphone in de hand. Dat laatste is nog tot daar aan toe, maar ik zat ook regelmatig op dat apparaat te kijken, de wereld om mijn heen vergetend. Want hé, ik zou eens wat missen. Ja, social media zijn verslavend. Gevolg was wel dat ik niet oplette bij het oversteken en met Taigo een weg overstak, terwijl er blijkbaar een auto naderde, een BMW nog wel, die ik gewoon had gemist. Ik zal geen generaliserende opmerkingen maken over 'de gemiddelde BMW rijder', al was het maar omdat ik weet dat een aantal van mijn volgers ook een BMW rijdt. Maar goed, deze automobilist was van het type waar ik liever niet mee word geafficheerd. Deze meneer, nou ja meneer, draaide zijn raampje naar beneden en riep hard: "Hé trut, kun je niet uitkijken!" Normaliter had ik iets gezegd van 'mond spoelen met zeep', maar het scheldwoord 'trut' kreeg nu een geheel andere dimensie: ik werd erkend als 'vrouw'. Ik ging er namelijk vanuit dat deze meneer het woord 'trut reserveert voor vrouwen en een niet oplettende, overstekende man gewoon voor 'klootzak' of iets dergelijks zou uitmaken. Ik boog mijn hoofd, mompelde iets van sorry en stak zachtjes de loftrompet over deze erkenning. Yes, ik ben een vrouw ;-) Had deze voorkomende BWM rijder mij voor 'klootzak' uitgemaakt, ja, dan was dat wel degelijk een gevalletje geweest van 'schelden doet wél pijn'.

Liefs, Remke xxx