Hokjes? Wat nou hokjes...!?

Vrijdag 3 maart 2017 (voor de oplettende lezers, inderdaad 03-03) viel een enveloppe van onze advocaat op de deurmat met daarin de verwachte bevestiging van een ambtenaar van de burgerlijke stand van Zoetermeer dat het echtscheidingsconvenant, zoals vorige maand bekrachtigd door de rechter, is ingeschreven in het echtscheidingsregister en wel per 20-02 (hmm... ja sorry, ik heb iets met cijfers ;-) ). Daarmee is de echtscheiding wettelijk een feit. Slik... :(
Met het inschrijven van het document in het echtscheidingsregister heeft deze ambtenaar, die naar eer en geweten heeft gehandeld, onbewust maar wel formeel een streep gezet onder mijn relatie met L., een relatie die ruim 36 jaar heeft geduurd. En natuurlijk, als je samen een dergelijk traject ingaat, dan weet je dat dit het uiteindelijke resultaat zal zijn, maar toch... Als je het dan zwart-op-wit ziet staan, is het toch best wel confronterend en gingen mijn gedachten automatisch terug naar ons gedeeld verleden.
Niet dat ik met wrok omkijk naar de tijd die we samen hebben doorgebracht, integendeel. Ondanks de emotionele worsteling met mezelf, heb ik met L. mooie jaren beleefd. Eerst heel romantisch met ons tweetjes, later, na de geboorte van beide kinderen, gezellig met ons viertjes. De vele fotoboeken en herinneringen zijn het levende bewijs van deze periode van overwegend geluk en voorspoed. Natuurlijk, de laatste jaren waren best moeizaam, voor een belangrijk deel omdat het mij domweg niet langer lukte mijn gevoelens van vrouw-zijn te onderdrukken; ik kon het gewoon niet meer opbrengen. Ik realiseer mij terdege dat dit voor alle partijen een erg moeilijke periode is geweest, die nu wordt afgesloten met een echtscheiding, die zich gelukkig grotendeels in harmonie heeft voltrokken.
Dus ja, het is absoluut het einde van een tijdperk, maar tegelijkertijd is het een nieuw begin, zowel voor mijn ex die een nieuwe liefde heeft gevonden (wat ik haar natuurlijk van harte gun), maar ook voor mezelf. Ik sta aan het begin van een nieuwe fase, waarin ik eindelijk volledig mezelf kan zijn.

Liefs, Remke xxx

Het ene moment lijken bepaalde zaken helemaal vast te zitten en is het onduidelijk wanneer er weer wat beweging in komt. Het volgende moment schieten diezelfde zaken als volleerde atleten uit de startblokken. Zo leek er in het afronden van mijn scheiding maar geen schot te zitten. De papieren waren door mijn aanstaande ex en door mijzelf op nota bene 5 (!) december 2016 getekend en via onze gezamenlijke advocaat aan de rechtbank Den Haag aangeboden, maar het was inmiddels bijna half februari en taal noch teken van de rechtbank. Totdat geheel onverwachts op dinsdag 14 februari 2017 (jazeker, op Valentijnsdag; ja, dat verzin je niet!) de echtscheidingspapieren op de deurmat ploften. Eindelijk! We kunnen nu de volgende stap zetten, te weten de akte van berusting (ja, ik heb het niet zelf bedacht hè  ;-) ) via onze advocaat aanbieden aan de ambtenaar van de burgerlijke stand in Zoetermeer, waarna deze bescheiden worden ingeschreven in het echtscheidingsregister. Daarmee is de echtscheiding een feit. Natuurlijk was het best even slikken toen die papieren tastbaar op de eettafel lagen, maar de realiteit is dat we nu in ieder geval de volgende stap in het proces kunnen zetten en dat is natuurlijk fijn, voor beiden.
Vervolgens had ik afgelopen donderdag mijn vierde gesprek met de psycholoog van het genderteam van het VUmc Amsterdam. De inschatting was dat we, nou ja we, de psycholoog vooral, ongeveer zes gesprekken nodig zou hebben om mij te leren kennen en om de diagnose 'genderdysforie' te kunnen vaststellen. Maar omdat ik zelf al zo ver was in mijn eigen proces (ik ging immers al als vrouw door het leven en ik had met de deskundigenverklaring in bezit reeds mijn voornamen én geslacht laten aanpassen in de Basisregistratie Personen, voordat ik mij had aangemeld bij het VUmc) was haar inschatting dat het wellicht iets sneller zou kunnen. En tot mijn aangename verrassing gaf mijn psycholoog in het vierde gesprek afgelopen donderdag aan dat zij zich in die vier gesprekkken een prima beeld heeft kunnen vormen over mij als om mijn dossier met een positief advies voor te leggen aan het genderteam. Zij zag geen enkele belemmering om mij toe te laten tot het behandeltraject, maar formeel gezien moet het genderteam die beslissing nemen. Maandag 6 maart aanstaande hoor ik de uitslag. Spannend!
Wat een week! De achtbaan die tijdelijk tot stilstand was gekomen (gelukkig niet in een looping) , stort zich nu weer vol overgave in de diepte en ik geniet ervan. Er gloort weer hoop en perspectief aan de einder. Niet alleen kan ik binnenkort woningen en appartementen bezichtigen, ik kan dan ook daadwerkelijk een bod uitbrengen in een poging om een eigen plekkie te bemachtigen. En daarnaast zal ik ergens in april of mei kunnen beginnen met de hormoonbehandeling (gemakshalve ervan uitgaand dat ik maandag 6 maart a.s. groen licht krijg). Het leven lacht mij weer toe.

Liefs, Remke xxx

Ik heb het jaar 2017 gebombardeerd tot het jaar van mijn wedergeboorte, het jaar waarin Remke tot wasdom moet komen en waarin ik een eigen stekkie moet vinden. Immers, mijn aanstaande ex en haar nieuwe vriend kopen mij uit, zoals dat netjes heet, en ik zal dus op zoek moeten naar andere woonruimte. Geheel vrijwillig overigens, want ik wil zalf heel graag op een andere plek als het ware opnieuw beginnen. En dat betekent dat ik sinds begin 2016 aan het rondkijken ben naar andere woonruimte. In de eerste helft van 2016 was dat geen enkel probleem: het aanbod was groot en de prijzen alleszins redelijk. Maar inmiddels is die situatie drastisch veranderd. De vraag naar koopwoningen/-appartementen is sterk toegenomen, het aanbod daalt, terwijl de prijzen stijgen. Tja, dat zijn de wetten van de vrijemarkteconomie. Vooralsnog maak ik mij geen al te grote zorgen en wil ik nu vooral vaststellen waar ik graag zou willen wonen, waar ik mij op mijn gemak zou voelen: welke plaatsen, welke wijken, welke straten? Waar mijn eigen plekkie aan moet voldoen? Tja, ik heb best veel noten op mijn zang! Ik zoek een appartement met twee (ruime) slaapkamers (één voor mijn dochter en één voor mijzelf) en een ruime woonkamer, omdat ik graag mijn bureau en twee boekenkasten uit mijn huidige studeerkamer in de woonkamer wil plaatsen. De woonkamer moet daarmee voldoende ruim zijn: om en nabij de 38 vierkante meter. En o ja, liefst een aparte ruimte voor de wasmachine, dus niet weggemoffeld in de keuken of badkamer. En omdat ik erg van (zon-)licht houd, wil ik veel ramen en een balkon of terras op het westen of zuidwesten. En natuurlijk zou het heel fijn zijn als de badkamer en de keuken naar wens zijn, zodat ik in ieder geval die de eerste jaren niet hoef te vervangen. Dat is het ideaalplaatje. De praktijk zal zonder meer weerbarstiger zijn en dan zal ik de verschillende eisen en wensen tegen elkaar moeten afwegen. Maar gelukkig ben ik behept met twee rechterhanden, dus als de nood aan de man komt (nooit aan de vrouw, dat is opvallend nietwaar ;-) ), dan zou ik zelf het één en ander kunnen klussen.
Ik heb er in ieder geval heel veel zin in. Het klinkt misschien wat vreemd, want dit nieuwe begin betekent tevens definitief het einde van de relatie met de vrouw met wie ik meer dan 35 jaar lief en leed heb gedeeld, maar ik weet dat we beide inzien dat dit de enige weg is die we kunnen bewandelen om weer gelukkig te worden. Voor mij is die weg wellicht wat kronkeliger: immers, ik moet andere woonruimte zien te vinden en ik ga voor het eerst als alleenstaande én als vrouw door het leven. Wat een spannend en soms ook beangstigend idee. Maar dat is inherent aan een nieuw begin.

Liefs, Remke xxx

Nee, was het maar waar! Ik ben inmiddels zo'n kleine anderhalf jaar aan de hormonen, waarvan het laatste jaar onder toezicht van mijn huisarts en de eerste zes maanden, nou ja, een beetje illegaal. Ik heb het hier over de anti-conceptiepil. Ik ben primair met de anti-conceptiepil begonnen om mijn gezichtsbeharing terug te dringen in combinatie met het laseren van mijn gezicht. Een prettige bijwerking van de pil was het groeien van mijn borsten. Daar moet je je overigens niet te veel van voorstellen. Ik heb het dan over een toename van circa 2 centimeter, maar het voelde erg fijn, vrouwelijk. En anders dan bij bodybuilders - waar het vooral spierweefsel is - groeide bij mij daadwerkelijk borstklierweefsel. De anti-conceptiepil bevat een redelijke dosis vrouwelijke hormonen, maar wat ik node mis is een remmer van mijn mannelijke hormonen, waarvan de productie tot op hoge leeftijd doorgaat helaas. Die remmers mag mijn huisarts echter niet voorschrijven en dat betekent een doorverwijzing naar het VUmc, zorgteam Genderdysforie, in Amsterdam. Dat is een traject dat ik eigenlijk had willen vermijden, omdat ik mezelf niet als ziek of als patiënt beschouw. Maar dat verandert heel snel zodra je een ziekenhuis binnenwandelt, want de eerste handeling die je moet verrichten is het aanvragen van een patiëntenpasje. En daarmee ben ik sinds 19 oktober 2016 officieel een 'patiënt' bij het VUmc. Ja, er zijn ergere dingen, ik weet het.

Het is eind december 2016 en uit de radio schalt de Top 2000. Dit is traditioneel dé tijd van het jaar om uitgebreid terug te kijken en vooruit te blikken. Ik heb op deze blog feitelijk niet anders gedaan dan terugkijken op mijn leven en daarvan heb ik jullie met veel plezier deelgenoot gemaakt. Ik neem nu de gelegenheid te baat om vooruit kijken naar het jaar 2017. Maar laat ik beginnen met een bekentenis: ik heb het niet zo op oneven nummers. Of dit nu huisnummers of jaartallen zijn. Nou ja, als de oneven nummers symmetrisch zijn, zoals mijn huisnummer (141), dan kan ik er mee leven. Ja, sorry, een kleine afwijking van mijn kant. 20l7 is in die zin een weinig gelukkige start van het nieuwe jaar voor mij. Maar als ik dan wat afstand neem van mijn onverklaarbare eigenaardigheden, dan heb ik veel zin in 2017. Het afgelopen jaar (toch nog even omkijken) was vooral het jaar van het afscheid nemen: het afscheid nemen van Remco en niet te vergeten het geleidelijk aan afscheid nemen van mijn huwelijk, vergelijkbaar met een rouwproces. Het valt immers niet mee om ruim 35 jaar samenzijn, nu achter me te moeten laten. Dat heeft zijn tijd echt nodig gehad. Het nieuwe jaar 2017 zie ik vooral als het jaar van mijn wedergeboorte, het ontluiken van Remke in al haar aspecten. Naar verwachting zal begin 2017 de scheiding formeel worden uitgesproken. En aangezien mijn aanstaande ex en haar nieuwe vriend in 'ons' huis gaan wonen (en mij dus zullen uitkopen) moet ik binnenkort actief op zoek naar andere woonruimte. Ik heb de afgelopen maanden weliswaar af en toe woningen in de regio bekeken, maar niet zozeer met het oogmerk een woning te kopen, maar meer om een gevoel te krijgen waar ik wel en waar ik niet zou willen wonen. Daarnaast is het ook gewoon leuk om na ruim 16 jaar weer woningen te bezichtigen: een inkijkje hoe mensen hun huis hebben ingericht. Maar zoals gezegd, in 2017 moet ik serieus de woningmarkt op. Ik ben er nu ook echt aan toe om mijn nieuwe leven als Remke verder vorm te geven in een nieuwe omgeving. Ik heb de scheiding (grotendeels) verwerkt, ik heb mijn voorganger Remco (een lieve jongen, daar niet van) definitief achter mij gelaten en ik wil volop genieten van mijn nieuw verworven identiteit in een nieuwe omgeving. Het voelt echt als een wedergeboorte. 2017 moet het jaar van mijn wedergeboorte worden. En natuurlijk zijn jullie van harte uitgenodigd om plaats te nemen aan dit virtuele kraambed, teneinde de wedergeboorte en het opgroeien van Remke op de voet te volgen.
Om 2016 in gepaste stijl te eindigen wens ik jullie, ondanks het rare oneven nummer, heel veel liefde en gezondheid toe in 2017.

Liefs, Remke xxx

Als ouder hoop je natuurlijk dat al die jaren opvoeding uiteindelijk hun vruchten gaan afwerpen. Dat geldt voor mij als liefhebbende ouder en dat geldt natuurlijk ook voor mijn ouders, die hun stinkende best hebben gedaan om drie jongens (nou ja, twee jongens en mij ;-). ) op te voeden tot zelfstandige, integere volwassenen met de juiste set aan normen, waarden en gedragsvormen. Ik durf best over mezelf te zeggen dat mijn ouders daar goed in zijn geslaagd. Aangezien mijn ouders niet beter wisten dan dat zij met drie jongens van doen hadden, ben ook ik opgevoed met wat in die jaren heel gewoon was: de deur open houden voor dames, dames in hun jas helpen, dames voor laten gaan (waarbij we onderling natuurlijk wel eens grapten:" Ja als de heren zijn geweest." ) etc. Kortom, mijn broers en ik zijn opgevoed met de juiste set gedragsvormen richting de vrouwelijke helft van de wereldbevolking. En dat die opvoeding wel degelijk is beklijft, toont onderstaande gebeurtenis van afgelopen maandag.

Ik reis iedere dag als forens tussen Zoetermeer en Den Haag waar ik werk. Het is een druk traject, met name wanneer ik eind van de middag rond 18 uur naar huis reis. Ik kan meestal wel zitten, maar bij het uitstappen is het vaak een gedrang om buiten te geraken. Afgelopen maandag had ik een zitplekje en bij station Zoetermeer Oost, waar ik eruit moest (en met mij vele anderen), begaf ik mij naar de uitgang, waarbij ik vaak  mensen die er ook uit moeten laat voorgaan. Zo ook deze maandag: ik liep via het smalle gangpad richting het balkon (heet dat nog zo?) van de trein, terwijl er ook nog mensen bij hun stoel stonden, die er ook uit moesten. Er stond een mevrouw te wachten totdat zij het gangpad op kon om zich eveneens richting uitgang te begeven. Toen ik ter hoogte van haar was stopte ik even, maakte wat ruimte en sprak de legendarische woorden: "Dames gaan voor", terwijl ik het handgebaar maakte dat zij voor mocht. Op hetzelfde moment realiseerde ik mij het idiote van mijn woorden, want was ik immers niet zelf ook een dame!? Deze mevrouw zag er de humor wel van is en zei adrem: " Precies, gaat u voor." Zij schoof vervolgens glimlachend achter mij aan en verliet de trein.
Tja, 50 jaar opvoeding als 'man' laat zich niet zo snel verdringen.

Liefs, Remke xxx

Er is inmiddels een jaar verstreken sinds mijn vrouw en ik zondag 1 november 2015 hebben besloten uit elkaar te gaan, omdat we tot de conclusie waren gekomen dat we elkaar op deze manier niet gelukkig zouden maken. Het was een emotioneel en moeilijk besluit, maar we zagen beiden in dat op deze manier doorgaan alleen verliezers zou opleveren. We zijn nu een jaar verder en er is veel gebeurd. De echtscheiding is overigens nog niet afgerond; sterker, het echtscheidingsconvenant is nog niet eens klaar. Uit elkaar gaan is, met name als er geen sprake is van ruzie, een ingewikkeld proces gebleken en omvat veel meer dan alleen het regelen van de financiën, het splitsen van de inboedel en het regelen van huisvesting. Het is tevens een proces van rouwen en afscheid nemen. Dat verklaart wellicht dat we nog gewoon onder hetzelfde dak wonen en hetzelfde bed delen. Het geeft ook aan hoezeer we nog op elkaar zijn gesteld, al is onze relatie natuurlijk wel een andere geworden, meer één van twee vriendinnen.
Zoals gezegd, we hebben niet stilgezeten de afgelopen 12 maanden. Mijn aanstaande ex heeft begin 2016 een nieuwe vriend leren kennen, waarmee zij haar verdere leven wil delen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik dat in het begin best heel moeilijk vond, maar gelijktijdig gun ik mijn aanstaande ex alle geluk van de wereld. Ik zie ook dat zij nu een stuk gelukkiger is dan een jaar geleden en daar kan ik - ondanks alles - toch ook van genieten. En die afspraak hebben we een jaar geleden ook gemaakt: we zouden elkaar de ruimte geven om ieders leven opnieuw of verder vorm te geven. Mijn aanstaande ex is actief - zonder dat ik dat wist - op zoek gegaan naar een andere partner en ik heb de ruimte genomen door als vrouw verder te leven en een andere, passende voornaam te kiezen. Via een 'prijsvraag' op Facebook en Instagram kwam een vriendin met de naam 'Remke' op de proppen. Dat was begin december. Ik was direct enthousiast, maar heb wel even de tijd genomen om daar goed over na te denken. Op 5 december, de geboortedag van mijn moeder, heb ik de knoop doorgehakt en heb ik besloten voortaan als Remke door het leven te gaan. Ik wilde echter dat die naam ook formeel zou worden geregistreerd. Het is sinds 1 juli 2014 voor transgenders mogelijk om geslacht én voornaam/voornamen te wijzigen in de Basisregistratie Personen (BRP) door overlegging van een zogenoemde deskundigenverklaring transgender. Die verklaring wordt afgegeven door een beperkt aantal mensen in Nederland die daartoe zijn bevoegd en gecertificeerd. Die hobbel heb ik 31 mei van dit jaar genomen. Na een twee uur durend gesprek met een psychologe had ik die deskundigenverklaring 'in the pocket'. En met die verklaring heb ik 6 juni 2016 (jazeker 0606 ;-) ) mijn geslacht en mijn voornamen laten wijzigen op mijn geboorteakte. Vanaf die datum ga ik officieel als Remke Charlotte Verdegem, geslacht 'vrouw' door het leven. Charlotte is overigens de tweede naam van mijn - te vroeg - overleden moeder.
En tenslotte heb ik in de zomer van 2016 mijn huisarts verzocht om mij door te verwijzen naar het genderteam van het VUmc in Amsterdam, omdat ik wil stoppen met de anti-conceptierpil (die alleen zorgt voor een verhoging van de hormoonspiegel oestrogeen) en wil starten met de hormoontherapie bij het genderteam van het VUmc, waarbij dan niet alleen vrouwelijke hormonen worden toegediend, maar tevens de mannelijke hormonen worden geblokkeerd. Mijn eerste afspraak was 19 oktober 2016 bij de endocrinoloog.
2016 was al met al een heel hectisch jaar en 2017 belooft niet minder hectisch te worden.

Liefs, Remke xxx