Hokjes? Wat nou hokjes...!?

In mijn vorige blogpost kondigde ik al aan dat ik in april een dienstreis naar Oxford zou gaan maken, dé reden om mijn paspoort te vernieuwen en te voorzien van een pasfoto van Remke, want om nu bij de douane tegen te worden gehouden omdat de pasfoto in mijn paspoort onvoldoend gelijkenis vertoont met de houder ervan, daar had ik natuurlijk geen zin in.
Afgelopen maandag 11 april jl. was het zover en zou ik voor het eerst als Remke naar het buitenland afreizen. Ik nam met een gezonde spanning in mijn lijf de trein naar Schiphol; ik was best wel benieuwd of ik openlijk als transgender zonder problemen naar Groot Brittannië zou kunnen reizen, dan wel dat ik of op Schiphol en/of op London Heathrow staande zou worden gehouden ;-) Welnu, Schiphol leverde geen enkel probleem op, integendeel. De paspoortcontrole bleek inmiddels geheel geautomatiseerd, waarbij je paspoort wordt gescand en je pasfoto wordt vergeleken met de houder van het paspoort. Wat was ik op dat moment blij dat een pasfoto van Remke op mijn paspoort prijkte. Vervolgens moest mijn handbagage worden gecontroleerd en volgde de 'visitatie', waarbij ik netjes met mevrouw werd aangesproken (jippie!) en ik een vrouwelijke beveiligingsmedewerker kreeg toegewezen voor het fouilleren. Mijn hart sprong op, ik werd 'gezien' als een vrouw! Mijn dag kon niet meer stuk. Bij aankomst op Heathrow was er weer even een beetje spanning, maar ook hier leverde de paspoortcontrole geen probleem op, omdat ook hier de paspoortcontrole geheel was geautomatiseerd.
By the way, ik was in Groot Brittannië voor de jaarlijkse 2-daagse internationale gebruikersgroep Preservica, een softwareoplossing voor het duurzaam bewaren van digitale objecten (tekstdocumenten, spreadsheets, databases, websites, afbeeldingen, video, etc.). Mijn volgende blogpost zal ik wijden aan mijn verblijf in de prachtige historische stad Oxford, waar de geest van Harry Potter nog altijd prominent rondwaart.

Liefs, Remke xxx

Met een buitenlandse dienstreis in april in het verschiet én met een 5 jaar oud paspoort in mijn bezit met de pasfoto van ene Remco, besloot ik vorige week vrijdag een nieuw paspoort aan te vragen en dat nieuwe paspoort te voorzien van een foto van Remke. Dat zou het inchecken op Schiphol en buitenlandse vliegvelden vergemakkelijken, zo was mijn inschatting. En zo toog ik naar het gemeentehuis van Zoetermeer met een pasfoto van Remke in mijn binnenzak. De ambtenaar van de burgerlijke stand nam de nieuwe pasfoto aan, checkte mijn identiteit aan de hand van mijn huidige paspoort en zei glimlachend: "Dat ziet er heel anders uit mét haar." Wel gaf ze aan dat ik in sommige landen mogelijk problemen zou kunnen krijgen door de combinatie van deze pasfoto met de vermelding M in mijn paspoort. Waarop ik de logische vraag stelde welke weg ik zou moeten bewandelen om de M om te zetten naar V en mijn naam van Remco naar Remke. De gemeenteambtenaar gaf aan dat een verklaring van een expert voldoende was, waarop ik adrem antwoordde dat die expert voor haar stond. Helaas blijkt dat een ervaringsdeskundige niet volstaat, jammer. Het moet een 'gecertificeerde' deskundige zijn. Of ik dan wellicht in behandeling ben bij het Genderteam in Amsterdam? "Eh... nee, ik ben niet in behandeling, ik ben geen patiënt!" Ik voel me kerngezond, zowel lichamelijk als psychisch. Bottomline: zou ik in behandeling zijn, dan zou ik die verklaring tegen betaling van een kleine vergoeding kunnen verkrijgen. Maar omdat ik niet in behandeling ben, moet ik op zoek naar zo'n deskundige. Eenmaal thuis heb ik direct op internet gezocht naar deze experts, waarvan er niet zo heel veel in Nederland voorhanden zijn. En die hebben het blijkbaar druk: ik kan pas dinsdag 31 mei a.s. terecht bij, in dit geval, een vrouwelijke therapeute, die in een 2 uur durende sessie vaststelt of ik al dan niet in het verkeerde lichaam huis. Ik vind dit best een heel spannende gebeurtenis, omdat de uitslag mede bepalend is voor de rest van mijn toekomst. Maar goed, morgen eerst maar mijn nieuwe paspoort ophalen met de foto van Remke prominent aanwezig. Dat vind ik al winst. De eerste vuurproef wordt dan maandag 11 april a.s op Schiphol met de paspoortcontrole door de koninklijke marechaussee, respectievelijk de paspoortcontrole op Heathrow. Maar de echte vuurproef vindt natuurlijk plaats dinsdag 31 mei a.s. Mijn eigen D-day! Wordt vervolgd.

Liefs, Remke xxx

In mijn emotionele blogpost "Met pijn in mijn hart..." van 28 november 2015 heb ik jullie reeds verteld dat mijn vrouw en ik zondag 1 november 2015 hebben besloten om na 35 jaar (!) uit elkaar te gaan. Mijn aanstaande ex - voor het gemak noem ik haar L - kan zich niet verenigen met mijn verregaande transformatie en ik, ja ik  kan en wil niet meer terug de kast in om van daaruit mijn oude dubbelleven weer op te pakken. Dat stadium is wat mij betreft een gepasseerd station. Onz wederzijdse gevoelens van liefde blijken niet in staat deze breuk te lijmen. L en ik hebben in de dagen daarna afgesproken om elkaar de ruimte te geven om onze nieuwe levens vorm te geven. Vooral voor mij is dat belangrijk, omdat ik heel graag de ontwikkeling die ik heb ingezet, wil voortzetten. Voor mijn gevoel kom ik steeds dichter bij de kern van wie ik ben. En dat voelt heel fijn. En tegelijkertijd ben ik verdrietig om wat komen gaat. Het voelt heel dubbel! L en ik liggen sinds 1 november 2015 in scheiding, zoals dat heet (wat een rare uitdrukking is dat eigenlijk) en dat gaat gepaard met de nodige emoties, waaronder verdriet, boosheid en pijn. Het is vergelijkbaar met het proces van rouwverwerking, nadat een dierbare is overleden. Tegelijkertijd ga ik mij als mens steeds prettiger voelen nu ik meer dan voorheen mijn eigen leven kan leiden en ik mij niet langer gedwongen voel het leven van een ander te leiden. Begrijp mij niet verkeerd, ik vond die Remco geen onaardige jongen, sterker, hij had best wel zachte, vrouwelijke trekjes, maar het was simpelweg niet mijn leven! Met de geboorte van Remke neem ik langzaam afstand van deze Remco en ook dat is een proces van afscheid nemen, dat gepaard gaat met verdriet. Waar ik sinds enige maanden dacht gebroken te hebben met mijn dubbelleven, krijg ik er nu een dubbel gevoel voor terug. Wat liggen geluk en verdriet toch dicht bij elkaar!

Liefs, Remke xxx

"Cogito ergo sum" was het adagium van René Descartes, een Franse filosoof uit de 17e eeuw. In goed Nederlands: ik denk dus ik besta. Vanzelfsprekend denken wij mensen na over van alles en nog wat. Ik ben daarop absoluut geen uitzondering. Maar hoe lang ik ook nadenk over sommige vragen, het antwoord blijft uit. Met name de veel gestelde 'waarom vraag' blijkt vaak lastig te beantwoorden en dan specifiek de vraag:"Waarom overkomt juist mij dit? Over die 'waarom' vraag heb ik ook regelmatig mijn hoofd gebroken, vanzelfsprekend zonder resultaat: Waarom heeft Moeder Natuur in haar wijsheid besloten mij op te zadelen met het verkeerde lichaam? En alsof dat niet erg genoeg was, waarom heeft zij mij vervolgens uitgekozen voor een vorm van kaalheid die zich al manifesteerde toen ik begin 20 was? Enfin, jullie weten net als ik dat het volstrekt zinloos is om deze vragen te stellen, domweg omdat er geen antwoorden zijn. Sommige dingen zijn nu eenmaal zoals ze zijn, punt uit. Zover ben ik inmiddels ook. Dus ja, ik heb door een speling van de natuur een mannenlichaam meegekregen bij mijn geboorte, en ja, aan de binnenkant ben ik een vrouw, het zij zo! Niets aan te doen. In het kader van het omdenken leg ik mij neer bij de feiten en richt ik mij niet langer op de nadelen, maar op de voordelen van dit voor mij wat ongebruikelijke lichaam, waar ik het mee moet doen.
En om maar direct met de deur in huis te vallen: ik word niet ongesteld, nooit en te nimmer en dat is voorwaar niet slecht hè. Geen maandelijkse ongemakken en ja altijd gewoon kunnen gymmen op school.
Een ander voordeel: als ik word geconfronteerd met vieze toiletten, bijvoorbeeld onderweg met de auto naar een zonnige vakantiebestemming, dan kan ik altijd nog gebruik maken van dat slangetje tussen mijn benen om staand te plassen. Of nóg beter, ik kan, als het echt niet anders kan, wildplassen tegen een boom ;-) Probeer dat maar eens met dat orgaantje waar biologische vrouwen mee zijn uitgerust. Mission impossible!
Verder ben ik een lange afstand loper en dan is iedere kilo er één te veel. Wanneer ik ga hardlopen, dan leg ik mijn siliconen borstprothesen terzijde en werk ik mijn training zonder die ballast af. Scheelt toch al snel meer dan een kilo.
Een ander voordeel van dat mannenlijf is dat ik, zoals gezegd, niet veel haar meer heb op mijn hoofd en dat betekent dat ik mijn haar niet meer hoef te wassen. Als ik zie hoeveel tijd mijn dochter en aanstaande ex nodig hebben voor het wassen, drogen, föhnen en in model brengen van hun haar, dan heb ik een makkie met mijn haarwerkje (ook wel pruik genoemd), dat ik slechts één keer in de week 10 minuten in een handwarm badje met shampoo hoef te leggen. Vervolgens met een handdoek deppen en laten drogen. Klaar-is-Kees.
En last but not least, ik kan nooit zwanger worden en dat komt niet omdat ik de anticonceptie-pil slik (die slik ik trouwens wel, maar dat is om mijn gezichtsbeharing terug te dringen), maar omdat een baarmoeder geen standaard onderdeel van het mannenlichaam.
Kortom, als ik mijn best doe met dat omdenken, dan is het niet eens zo verkeerd om een mannenlichaam te hebben, maar eerlijk is eerlijk, dan moet ik wel héél erg mijn best doen ;-)

Liefs, Remke xxx

Zoals jullie wellicht nog weten 'hangen' mijn eerste zelf gekochte pumps in het Amsterdam Museum in het kader van de tentoonstelling "Transmission" (tot en met 13 maart a.s.). Ik had nog geen gelegenheid de tentoonstelling zelf te bezoeken en ik was best wel benieuwd naar mijn eigen bijdrage in real life en naar de bijdragen van andere transgenders. Mijn goede (virtuele) vriendin Tamara Dutoit (woonachtig in Vlaanderen!) gaf aan dat zij ook heel graag die tentoonstelling zou willen bezoeken en dat zij ook heel graag mij een keer in real life zou willen ontmoeten. Dat was geheel wederzijds en zo spraken wij af om elkaar vrijdag 12 februari 2016 te ontmoeten bij de ingang van het Centraal Station Amsterdam. Tamara zou samen met haar vriend Tony komen. Echter, die betreffende vrijdag sloeg het noodlot toe: één van de veertjes van de beugel van Tamara was die ochtend gebroken en zij kon pas rond de middag terecht bij haar orthodontist. Gelukkig konden we alledrie ook de zaterdag daarop en zo begaf ik mij zaterdagochtend per trein richting Amsterdam Centraal Station. Via de whatsapp had ik contact met Tamara en zo wist ik dat zij en Tony op schema lagen voor onze rendez-vous rond 12.30 uur.

En zo stond ik rond 12.30 uur voor het station in het zonnetje te wachten. Ik herkende mijn Vlaamse vrienden direct. Na een hartelijk ontvangst kwamen Tamara en Tony met een cadeautje op de proppen in verband met de 'geboorte' van Remke. Zo'n lief gebaar van beiden en wat een prachtige armband van Swarovski. En dan ook nog eens in het paars.

Vervolgens zetten we ons in de richting van de Kalverstraat waar het Amsterdam Museum is gevestigd. Tony zou gaan shoppen, terwijl Tamara en ik de tentoonstelling zouden bezoeken. In het Amsterdam Museum zijn verschillende tentoonstellingen gehuisvest, die alle zijn voorzien van een audiotour zodat je via een apparaatje dat je bij je oor dient te houden, informatie krijgt over de diverse objecten in de betreffende tentoonstelling. Een heel leuke manier om iets te leren over Amsterdam. Om de tentoonstelling Transmission te bereiken, waar wij uiteindelijk voor kwamen, moesten wij heel wat andere tentoonstellingen door. Maar onze volharding werd beloond: Transmission!


En ofschoon ik de tekst van dat audiofragment zelf heb geschreven én tot 3 keer heb ingesproken, schoot ik toch weer vol, mijn levensverhaal terugluisterend (voor de tekst van het audiofragment, zie mijn blogpost van woensdag 6 januari 2016). Toen we naar buiten liepen, kwamen we Tony tegen en via diverse winkels, waaronder ICI Paris (prachtige palettes van Urban Decay ;-) ) liepen  we terug naar het Centraal Station, waar Tamara en Tony de veerpont namen en ik de trein. Wat een heerlijke dag en wat een lieve mensen die Tamara en Tony!

Zondag 1 november 2015 heb ik contact gezocht met het Amsterdam Museum naar aanleiding van de expositie "Transmission", een door Miep (1949) gekozen titel voor de fototentoonstelling, waarvan zij het onderwerp is. De prachtige portretten van Miep, gemaakt door de fotografen Koos Breugel en Milette Raats, vormden voor het Amsterdams Museum aanleiding om een podium te bieden aan meer verhalen van en over transgenders. En omdat ik al jaren naar buiten treed om ruchtbaarheid te geven aan mijn worsteling en zoektocht als transgender, vond ik dit de uitgelezen gelegenheid om een deel van mijn verhaal via dit podium aan de man/vrouw te brengen en wel aan de hand van een zelf gekozen voorwerp. Een ieder stond het vrij een eigen object mee te nemen en daar een eigen audiofragment bij in te spreken. Ik had heel graag de trouwjurk van mijn moeder willen inbrengen, maar helaas heeft mijn moeder die jurk een aantal jaren na het trouwen weggedaan. Heel jammer, want ik heb die jurk zo vaak aangehad als kind en die had mooi symbool kunnen staan voor mijn ontluikende identiteit. Maar toen ik op zolder mijn allereerste zelf gekochte pumps terugvond, wist ik dat dit het voorwerp zou zijn voor de tentoonstelling, waar ik mijn verhaal aan zou koppelen.

 Hieronder vind je de tekst zoals ik die vandaag heb ingesproken.Binnenkort zijn mijn schoenen in combinatie met het audiofragment (en die van vele anderen natuurlijk) te bewonderen in het Amsterdam Museum.

"Deze zwarte pumps zijn de eerste damesschoenen die ik als dertiger eigenhandig, weliswaar met bonzend hart en met zweet in mijn handen, heb gekocht in een gewone Amsterdamse schoenenwinkel op de Overtoom. Deze zwarte high heels, die natuurlijk voor geen meter liepen, markeren in feite het moment waarop ik uit de kast kwam als transgender.

Daarnaast staan deze zwarte pumps letterlijk en figuurlijk symbool voor de wankele zoektocht die ik als klein en onzeker jongetje van vijf jaar ben begonnen, een zoektocht naar mezelf, naar antwoorden op de vele vragen die ik had. Want al heel jong voelde ik dat ik anders was dan andere jongetjes en dat ik dingen leuk vond die vooral tot het domein van de meisjes behoorden, zoals het dragen van de trouwjurk en de pumps van mijn moeder en niet te vergeten haar make-up en nagellak. Ik was mij er gelijktijdig heel erg van bewust dat mijn sociale omgeving dit gedrag zou afkeuren. En daarmee was mijn dubbelleven geboren.

Mijn puberteit was vervolgens een buitengewoon verwarrende periode, want je wil als puber immers niets liever dan ergens bij horen, maar ik voelde mij niet thuis bij de jongens en was lichamelijk overduidelijk geen meisje. Pas toen ik in Amsterdam sociale wetenschappen ging studeren aan de UvA, locatie Grote Bickerstraat, kwam ik lotgenoten tegen, vooral transseksuelen, want het woord transgender bestond toen nog niet. Daarna ben ik geleidelijk aan mijzelf verder gaan ontdekken en ontwikkelen en kan ik zeggen dat ik na 50 jaar eindelijk mijn zoektocht heb voltooid.

Of ik antwoorden heb gevonden op al mijn vragen? Nou nee, maar dat is misschien ook iets te veel gevraagd. En dat onzekere jongetje van vijf…? Nou, dat jongetje is inmiddels veranderd in een zelfbewuste transgender, die vrede heeft met zichzelf en dat ook trots uitdraagt."

Het is vrijdag, mijn vaste vrije dag, het begin van een heerlijk lang weekend, waar ik normaliter erg naar uitkijk, maar vandaag ben ik moe, futloos, een beetje verdrietig en heb ik last van hoofdpijn. Ik zit er eigenlijk een beetje doorheen. Het zal ongetwijfeld de tol zijn van de afgelopen weken, waarin zoveel ingrijpende en emotionele dingen zijn gebeurd, die ik - en dat realiseer ik mij nu - onvoldoende een plekje heb kunnen geven. Het is vooral de snelle opeenvolging van deze gebeurtenissen geweest, die mij nu parten speelt: het zeer emotionele besluit van zondag 1 november jl. om uit elkaar te gaan, het acuut wegdoen van al mijn mannenkleding, het alleen nog dragen van dameskleding, het veranderen van mijn voornaam (ook best een ingrijpend besluit), het bezichtigen van andere woningen, het (weer) gaan dragen van een haarwerkje en het op mijn werk openlijk uitkomen voor mijn transgender -zijn. Sommige gebeurtenissen hebben mij diep aangegrepen (het besluit uit elkaar te gaan), andere waren vooral spannend (alleen nog die kleding dragen, waar ik mij prettig bij voel) en sommige ook wel leuk, zoals het bezichtigen van nieuwe woonruimte. Afzonderlijk is het allemaal prima te behappen, maar als alles tegelijk op je afkomt, dan lijkt het wel een achtbaan, waarin ik terecht ben gekomen en die - anders dan de Python in de Efteling - niet slechts anderhalve minuut duurt. Bij tijd en wijle heb ik het gevoel de regie niet langer in handen te hebben, hetgeen bij een achtbaar vanzelfsprekend ook daadwerkelijk het geval is. Maar omdat ik juist heel graag de regie over mijn eigen leven in handen wil hebben, bedenk ik - zittend op mijn bed met mijn MacBook op schoot - dat ik wat gas moet terugnemen en dat ik ruim de tijd moet nemen om bovengenoemde gebeurtenissen eerst goed te verwerken, alvorens de volgende stap te zetten. En dat is precies wat ik de komende periode ga doen: rust nemen en verwerken wat nog deels onverwerkt is. Immers, 2016 wordt een heel emotioneel jaar en daar heb ik al mijn 'processorkracht' voor nodig. Ik wil dan niet belemmerd worden door onverwerkte zaken uit 2015, met het risico dat ik er aan onderdoor ga. Ik zal niet de eerste zijn. Oftewel, stop de persen!