Hokjes? Wat nou hokjes...!?

Afgelopen weekend werd ik door een kennis via Facebook (of was het Twitter) geattendeerd op een artikel in Trouw van zaterdag 23 mei jl. In dat artikel "Lost in transition" werd het verhaal verteld van Selm Wenselaers. Selm werd geboren als man, maar voelde zich vrouw.

Nu is dat laatste niet meer zo heel bijzonder tegenwoordig, maar deze Selm heeft gekozen voor eenzelfde strategie als ik, namelijk niet kiezen voor man of vrouw. In het artikel wordt verteld hoe Selm, na aanvankelijk te hebben gekozen voor een transitie van man naar vrouw, uiteindelijk ervoor kiest die transitie niet af te maken en daarmee wordt 'veroordeeld' om te leven tussen twee geslachten. Veel van de fragmenten uit het leven van Selm kwamen mij zo bekend voor dat het voelde alsof ik mijn eigen levensverhaal aan het lezen was. Selm vertelt onder andere dat hij/zij op school droomde om een meisje onder de meisjes te zijn. Nou, die droom heb ik ook ettelijke keren doorgemaakt. En wat te denken wat films waarin het hoofdpersonage plots van geslacht veranderde, "hetzij door een blikseminslag, een betovering of een medische fout." Dat waren natuurlijk ook mijn favoriete films. De film 'Prelude to a kiss' met Meg Ryan staat nog heel helder voor de geest, waarin een wat oudere meneer Meg Ryan kust en daarmee met haar van lichaam ruilt. Dat was ook mijn ultieme wens, van lichaam ruilen met een mooie vrouw. De praktijk is ook hier een stuk weerbarstiger en impliceert gesprekken met psychogen, hormoonbehandelingen en een geslachtsveranderende operatie, "...een langzaam en vaak pijnlijk proces van verandering. Veel transgenders verliezen hun baan, vrienden en familie als ze eenmaal aan de transitie beginnen."
Na een start te hebben gemaakt met het slikken van vrouwelijke hormonen, besluit Selm "...om 'gewoon te zijn' in plaats van iets te willen worden of niet te zijn. Ik wil niet kiezen en doe dat dan ook niet. Ik hoef niets meer te spelen en dat voelt als een bevrijding."
En dat is in de kern ook mijn gevoel: ik wil evenmin kiezen tussen man en vrouw. Ik ben beiden of geen van beiden. Ook ik zoek die gulden middenweg, die er overigens niet is, want "...mensen vinden het belangrijk om te weten wat je bent. Ben je nou een man of ben je nou een vrouw? Als dat niet direct duidelijk is, worden ze nieuwsgierig of raken ze geïrriteerd." Natuurlijk betekent de keuze om geen keuze te maken dat je compromissen moet sluiten. In mijn geval ben ik veroordeeld tot de mannentoiletten, wat nu niet direct de meest voor de hand liggende plek is om je make-up bij te werken. En is evenmin niet zonder risico. Het bezoeken van het damestoilet is overigens ook niet zonder gevaar. Maar ook pashokjes zijn niet langer vanzelfsprekend. Daar heb ik al eens eerder over geblogd. Gelukkig is het niet alleen kommer en kwel en eindigt Selm het artikel positief en daar sluit ik mij graag bij aan: "Zo houd ik mij voorlopig staande in een wereld die langzaam aan het veranderen is." (Trouw, zaterdag 23 mei 2015)

Ik ben donderdag 7 mei 2015 samen met mijn lief naar de theatershow geweest "Ja maar - omdenken" van Berthold Gunster, de grondlegger van het omdenken. Deze voorstelling vond plaats in de pittoreske stadsschouwburg van Leiden. Wat een prachtige en gezellige locatie is dat toch, echt zo'n ouderwets theater, zoals Diligentia in Den Haag ook is.
Het onderwerp van de theatershow was dus 'Omdenken'. Omdenken is denken in termen van kansen en niet in termen van problemen. Het is een manier van denken waarbij je kijkt naar de werkelijkheid zoals die is, en wat je daar mee zou kunnen. Je gebruikt in feite de energie van het probleem voor iets nieuws. De eerste stap is om van een zogenaamd probleem een feit te maken, oftewel de stap van 'ja-maar' ("het is niet wat het zou móeten zijn en dat is een probleem") naar 'ja-en' ("het is wat het is"). Daarna is de opdracht aan jezelf om te kijken welke nieuwe mogelijkheden er ontstaan door de feiten volledig te accepteren, dus volledig ‘ja’ te zeggen tegen de realiteit. Het klinkt heel erg simpel, maar de praktijk is natuurlijk een stuk weerbarstiger. Desalniettemin heeft deze theatershow, die ik een ieder van harte kan aanbevelen (niet alleen leerzaam maar ook erg grappig), mij nog meer doen inzien dat ik moet stoppen (voor zover ik dat nog deed) om mijn transgender-zijn te zien als een probleem. Het is wat het is, een feit en van daaruit zal ik moeten ontdekken welke mogelijkheden er zijn. En die zijn er, al kan ik die nu nog even niet benoemen... Er zijn natuurlijk direct in het oog springende voordelen: mijn lief en ik kunnen kleding delen, ware het niet dat we niet dezelfde maat hebben, maar dat is een detail. En wat te denken van gelegenheden zoals vaderdag, verjaardagen, Kerst e.d. waarbij mijn lief en de kinderen altijd klagen dat ze nooit weten wat voor mij te kopen. Het zou zo lastig zijn om voor een man iets leuks te vinden. Nou, dat behoort dan ook tot het verleden. Als transgender ben ik van beide markten thuis, dus zowel gereedschap als make-up/nagellak vind ik erg leuk om te krijgen. Ik weet niet of Berthold Gunster dit nu direct bedoelt met 'mogelijkheden' maar dat mijn transgender-zijn ook voordelen met zich meebrengt, is hiermee wel bewezen ;-)

Vandaag kreeg ik via Facebook een link naar een kort filmpje op youtube https://www.youtube.com/watch?v=Cf79KXBCIDg over een jongetje met genderdysforie dat - tegen de uitdrukkelijke wens van de vader - in een paars (!) jurkje naar school gaat en daar 'natuurlijk' het mikpunt wordt van pesterijen. De moeder steunt het kind onvoorwaardelijk in zijn wens om zichzelf te zijn. Automatisch moest ik door dat filmpje terugdenken aan mijn eigen kindertijd, mede omdat ik ook al op heel jonge leeftijd wist - ik was een jaar of vijf - dat ik anders was dan mijn leeftijdgenoten en dat ik eigenlijk liever een meisje wilde zijn. Ik wist vanzelfsprekend niet wat er precies 'mis' was, laat staan dat daar een mooi woord voor bestond. Maar ook ik had de uitdrukkelijke behoefte om mij te kleden in overeenstemming met mijn gevoelens. Ik kon het verlangen om in jurkjes rond te lopen niet weerstaan, maar ik voelde mij niet veilig genoeg om daarmee naar buiten te treden of deze gevoelens met mijn ouders te delen. Vergeet niet, dit was in een tijd dat transseksualiteit nog een taboe was en daar weinig of geen ruchtbaarheid aan werd gegeven, al zeker niet op televisie. En Youtube en Facebook moesten nog worden uitgevonden! Het rondlopen in jurkjes en rokjes deed ik vooral thuis als er verder niemand aanwezig was. Ik heb daar al eerder over geblogd: ik heb jarenlang een dubbelleven geleid, waar mijn ouders en broers geen weet van hebben gehad. In die zin ben ik best jaloers op de hoofdpersoon in het filmpje die zo stoer is om zijn eigen weg te gaan, tegen de stroom in, weliswaar met de steun van zijn moeder, maar toch... Dat uiteindelijk ook de vader de liefde voor zijn kind laat prevaleren boven wat anderen er wel niet van zullen denken, is een prachtig slot van die korte film. Eind goed, al goed? Dat zullen we natuurlijk niet weten, het is immers slechts fictie. Maar we hopen dat alles goed komt en dat ze nog lang en gelukkig leven. Helaas is de praktijk weerbarstiger. Feit is dat mensen met genderdysforie levenslang hebben gekregen. Er is geen geneesmiddel voor, het gaat ook niet over. Een arts zou zeggen: "U moet er maar mee leren leven." En met de vele vooroordelen die er zijn ten opzichte van transgenders - of beter, ten opzichte van iedereen die anders is - is dat nog best een hele opgave.

Lifelong

Today I received via Facebook a link to a short video on youtube https://www.youtube.com/watch?v=Cf79KXBCIDg about a boy with gender dysphoria who - against the express wish of his father - goes to school in a violet dress, where he 'of course' is the target of harassment. The mother supports the child unconditionally in his desire to be himselve. Automatically it reminded me of my own childhood, because I knew already at a very young age - I was five years old - that I was different from my peers and I really would rather be a girl. I obviously didn't know exactly what was 'wrong', with me, let alone that there was a word for my condition. But I had the explicit need to dress according to my feelings. I could not resist the desire to walk in dresses, but I did not feel confident enough to come out of the closet or to share these feelings with my parents. Bare in mind, this was at a time that transsexualism was still a taboo and that there was little or no publicity about gender dysphoria, certainly not on the television. Youtube and Facebook still had to be invented! I used to walk around in dresses and skirts at home, especially if no one else was present. I have previously blogged about this: for many years I have led a double life, of which my parents and brothers had no knowledge. In that sense I am quite jealous of the main character in the movie who has the courage to go his own way, against the mainstream, albeit with the support of his mother, but still... At the end of the short movie the father's love for his child appears to be stronger over than what others might think, which is a great end of the short movie. All is well that end well? Of course we will never know, since it is fiction. But we do hope that everything will be fine and that they will  live happily ever after. Unfortunately, the practice is more stubborn. The fact is that people with gender dysphoria have lifelong! There is no cure, it doesn't fade. A doctor would say, "You have to learn to live with it." And with the many prejudices that exist with respect to transgenders - or better, with respect to all who deviate from the norm - that's quite a challenge.

De laatste tijd is er veel aandacht voor transgenders in de media. Programma's als 'Hij is een zij', gepresenteerd door Arie Boomsma en 'Transparent', een zwarte komedie (een Amerikaanse serie die vrijdagavond rond 23:00 uur op NPO2 wordt uitgezonden) over een man, gescheiden en met drie volwassen kinderen, die na zijn pensionering uit de kast komt als transseksueel, zetten de problematiek van transgenders op de kaart. Thomas Wormgoor, coördinator van Transvisie Zorg, een zorginstelling voor transgenders, vindt dit op zich een goede ontwikkeling, maar plaatst wel een kanttekening: "Ik hoop alleen niet dat het doorslaat naar een boodschap van: transgender zijn is alleen maar leuk en makkelijk, en nog hip ook! Een beetje hip mag wel, dat heeft bij de acceptatie van homoseksualiteit ook enorm geholpen. Maar het blijft natuurlijk een heel moeilijke weg en eigenlijk gun je het toch niemand, dus we moeten nou ook weer niet gaan doen alsof het een en al feest is." Door al die aandacht voor transgenders ben ik zelf een beetje uit mijn evenwicht gebracht en dat terwijl ik juist dacht eindelijk mijn balans te hebben gevonden. Ik had het idee na die jarenlange en moeizame zoektocht een modus te hebben gevonden, waarbij ik mezelf had geaccepteerd zoals ik ben, daarbij terdege rekening houdend met mijn naaste omgeving. De laatste maanden echter heb ik het gevoel niet langer in balans te zijn. Mijn vrouwelijke kant rammelt nadrukkelijker dan ooit aan de deur en het kost mij steeds meer moeite om deze kant van mijzelf in te perken, of beter, in balans te houden met mijn afkalvende mannelijke kant. De afgelopen maanden heb ik de vrouwelijke kant van mijzelf noodgedwongen wat meer ruimte gegeven. Ik ga eigenlijk niet meer zonder make-up over straat, mijn nagels zijn vrijwel altijd gelakt, ik draag sinds begin van dit jaar oorbellen (ik heb inmiddels vier piercings laten zetten (2 gaatjes per oor), ik heb meer dan ooit de behoefte om vrouwelijke, of in ieder geval androgyne, kleding te kopen en te dragen en ik denk serieus na over het definitief laten verwijderen van mijn gezichtsbeharing. Ik heb afgelopen vrijdag zelfs al een oriënterend bezoek gebracht aan Skinso, een paramedisch centrum voor huidtherapie, overigens op initiatief van Skinso zelf. Skinso was mij op het spoor was gekomen via deze blog. Ik heb daar uitgebreid met twee huidtherapeuten gesproken over een manier waarop we gezamenlijk meer
ruchtbaarheid kunnen geven aan een verantwoorde manier van ontharen voor transgenders. Daarbij is ook afgesproken dat ik in het najaar proefondervindelijk ga vaststellen of het ontharen van mijn gezicht via lasertechnologie iets voor mij is. Kortom, allemaal ontwikkelingen die ik een jaar geleden niet had kunnen voorspellen. Mijn zorgvuldig opgebouwde balans is verstoord en dat voelt bij tijd en wijle niet fijn. Ik ben naarstig op zoek naar een hernieuwd evenwicht en naar harmonie, zowel in mijzelf als in relatie tot mijn omgeving en dat gaat niet zonder slag of stoot. Ik weet overigens als geen ander dat het zinloos is om je te verzetten tegen je eigen gevoelens. Dat is iets dat ik de afgelopen jaren wel heb geleerd. Ik ben benieuwd naar en tegelijktijd ook wel wat bezorgd over wat deze zoektocht naar hernieuwde balans mij gaat brengen...

A little out of balance...

Lately there has been much attention to transgender people in the media. Programs like "He's a she," presented by Arie Boomsma and 'Transparent', a black comedy (an American series that will be broadcasted Friday night around 23:00 on NPO2) about a man, divorced, with three adult children, who, after he retired from the cabinet, turns out to be s transsexual, put the issue of transgender on the map. Thomas Wormgoor, coordinator of Trans Vision Care, a Dutch organisation for transgender people thinks this is a good development, but has one remark: "I just hope not to pass a message of: being transgender is only fun and easy, and yet hip too! A little hip is allowed and helped the acceptance of homosexuality also tremendously. But it remains a difficult road and it is something you begrudge nobody, so we shouldn't do not the being a transgender is some sort of a party."  All that attention for transgenders resulted for me in getting a little out of balance, although I thought that I had finally found my balance. I had the idea - after years of long and arduous quest - that I had found a mode where I had accepted myself as I am, taking into account the feelings of my immediate environment. However, in recent months, I feel I am no longer in balance. My feminine side rattles at the door more than ever and it requires a lot of effort to restrain this side of myself, or better, to keep it in balance with my dwindling masculine side. In recent months I have given the feminine side of myself more space. I actually never go out without make-up, my nails are almost always painted and since the beginning of this year I have earrings (I have four piercings; 2 holes per ear). More than ever I feel the need to buy female, or at least androgynous, clothes and I think seriously about having my facial hair removed permanently. Last Friday I paid an exploratory visit to Skinso, a paramedical center for skin therapy, an initiative by Skinso itself. Skinso had been reading my blog and invited me for a visit to the clinic. I have spoken with two skin therapists about a way to give more publicity to responsible ways of hair removal for transgenders. It was also agreed that I'm going to determine in the autumn whether or not facial hair removal via laser technology is the right thing for me. In short, developments I could not have predicted a year ago. My carefully constructed balance was disturbed and at times it feels unpleasant. I am desperately looking for a renewed balance and harmony, both within myself and in relation to my environment and that does not easy. I do know by experience that it's useless to igore your own feelings. That is something that I've learned the hard way over the last years. I am curious and at the same time a bit worried about where this search for renewed balance will take me...

Kinderen en dronkaards spreken de waarheid...! Wie kent dat gezegde niet. Ik vind kinderen en met name jonge kinderen doorgaans ontwapenend eerlijk; jonge kinderen - in tegenstelling tot ouderen - zeggen wat ze denken en dat is niet alleen eerlijk, maar soms ook verfrissend. Zo liep ik laatst in de plaatselijke Jumbo om de dagelijkse boodschappen in te slaan. Ik liep in de richting van de groenteafdeling, waar ik mijn vaste route door de Jumbo altijd begin. Op mijn weg daar naartoe passeerde ik een moeder en haar dochtertje van een jaar of vijf. Ik zag dat het meisje mij van top tot teen opnam, waarna zij tegen haar moeder zei: "Mama, die meneer draagt meisjesschoenen." Jonge kinderen hebben zich de kunst van het fluisteren nog niet eigen gemaakt, waardoor niet alleen haar moeder, maar ook ik hoorde wat het meisje zei. Ik moest daar om glimlachen, want het was natuurlijk ook gewoon waar. En waar noch het meisje in kwestie, noch ik daar een probleem van maakten, zat de moeder nu wel met een dilemma. Ik zag haar worsteling met het zoeken naar de juiste woorden om haar dochter toe te spreken. Ik was inmiddels bij de groenteafdeling aangekomen, dus ik weet niet welke wijze woorden deze moeder tot haar dochter richtte, maar ik hoop dat dit meisje haar ontwapenende eerlijkheid nog lang mag koesteren! Kinderen en dronkaards spreken de waarheid en dat is een groot goed ;-)

Girls shoes...

There is a Dutch saying: 'Children and drunks tell the truth ...' Who does know that saying. I love children and especially young children who are usually disarmingly honest. Young children - unlike adults - say what they think and that is not only fair, but sometimes refreshing. Last time I was walking in the local grocery for the daily shopping. I walked toward the vegetables department, where I my regular route through the Jumbo grocery always starts. On my way to the vegetables, I passed a mother and her five year old daughter. I saw that the girl was looking at me from head to toe, and then she said to her mother: "Mom, this man is wearing girl shoes." Young children have not yet mastered the art of whispering, so not just her mother but I too could hear what the girl said. I was smiling, because of course it was true. Neither for the girl in question, nor for me, there were a problem. The mother however was manoevered in a difficult situation. I saw her struggling with finding the right words to say to her daughter. I had arrived in the vegetables department, so I do not hear the words mother spoke to her daughter, but I do hope this girls' disarming honesty may be cherished for a long time! Children and drunks speak the truth and that is great ;-)

Eh... niet in mijn tanden en kiezen natuurlijk (al heb ik die helaas ook), maar in mijn oren. Een lang gekoesterde wens is zondag 4 januari 2015 in vervulling gegaan. Mijn eerste (goede) voornemen in dit nieuwe jaar is daarmee verzilverd. Ik speel al jaren met de gedachte om gaatjes in mijn oren te nemen, zodat ik eindelijk ook eens oorbellen kan dragen, maar op de een of andere manier is het er gewoon nooit van gekomen. Wellicht omdat ik niet zo'n fan ben van naalden in mijn lijf ;-) Pas nadat een twittervriendin op een selfie van mij paarse oorknopjes had gephotoshopt wist ik het zeker, ja ik  

wil gaatjes in mijn oorlellen. De vraag is dan vervolgens: welke methode? Gaatjes schieten of laten piercen. Gaatjes laten schieten kan eigenlijk bij iedere juwelier, maar piercen? Tja, dan kom je al snel uit in de mijn onbekende wereld van tattoo- en piercingshops en dat zijn toch gelegenheden waar ik normaliter nooit kom. Echter via Instagram werd mij toch dringend geadviseerd om de gaatjes via piercen te laten maken. Oorbelletjes schieten zou meer schade toebrengen aan het oorweefsel dan piercen, aangezien bij de eerste methode met een relatief bot voorwerp het oorweefsel wordt doorboord. Bij piercen wordt via een scherpe naald een gat in het oorlelletje gemaakt. Dit zou sneller genezen. Oké, gaatjes dus en ja, laten piercen. Maar waar? Ook nu bood een Instagram vriendin uitkomst: een tattoe- en piercingshop in Den Haag werd mij van harte aangeraden en zo toog ik zondag 4 januari jl. naar Den Haag met in mijn iPhone het adres van "Fearless Tattoo", gevestigd op de Prinsestraat 60. Mijn iphone leidde mij netjes naar het ingegeven adres, alwaar ik bij de ingang even twijfelde. Dit was inderdaad een etablissement met een hoog tattoo gehalte waar ik normaliter nooit naar binnen zou stappen. Maar mijn verlangen naar gaatjes in mijn oren won het van mijn terughoudendheid. Bij binnenkomst vroeg een vriendelijke jongeman wat hij voor mij kon doen. Ik vertelde hem dat ik gaatjes wilde in mijn oorlellen. Hij gaf aan dat ik daarvoor bij het juiste adres was en pakte alvast het afsprakenboek erbij. De 'gatenmaker' was op dat moment namelijk niet aanwezig, maar ik kon wel een afspraak maken. Maar terwijl hij bladerde in het afsprakenboek kwam een jong meisje met haar lunch in een papieren zak de winkel in; zij bleek de gatenmaker te zijn. Nou, die gaatjes kon zij direct wel even doen. En zo liep ik met haar mee naar het souterrain van de winkel waar ik plaats mocht nemen op een stoel in het halletje, waar Linda - zo heette zij - 'kantoor hield'. Zij stelde mij op mijn gemak, markeerde de twee plekken waar het gaatje moest komen en doorboorde met een naald mijn eerste oorlel, plaatste de oorbel en herhaalde dezelfde stappen aan mijn andere oorlel. Binnen een paar minuten was het gepiept en eerlijk is eerlijk, ik voelde slechts kort een prikje. Het was inderdaad 'een fluitje van een cent'. Na 15 minuten stond ik weer op straat en was ik de trotse eigenaar van twee piercings. De afgelopen 6 weken moest ik het doen met de 'standaard' piercings, maar daarna zou ik iedere oorbel kunnen dragen. Mensen die mij een beetje kennen weten natuurlijk dat ik voor paars ben gegaan, what else ;-)

Van de week was ik bij de Primark (jazeker, ook ik kom daar wel eens) op zoek naar een skinny spijkerbroek. In eerste instantie op de herenafdeling op de eerste etage, maar omdat mijn maat daar niet voorradig was (dan wel niet te vinden) week ik uit naar de damesafdeling op de begane grond. Voor de mensen die de Primark niet kennen; de Primark is een lage prijzen kledingketen, altijd erg druk en waar de klanten het door elkaar gooien van de stapels kleiding tot kunst hebben verheven. Met andere woorden de stapels (als er al stapels liggen) zijn volstrekt willekeurig gesorteerd, waardoor je er niet aan ontkomt door alle stapels kleding te doorzoeken op zoek naar je maat. Na verschillende stapels te hebben doorgenomen had ik zowaar 3 skinny spijkerbroeken gevonden in maat 38 en 40. Passen dus! Ik op zoek naar de paskamers op de begane grond. Daar aangekomen is het een kwestie van aansluiten in de rij tot je aan de beurt bent. Toen ik na een kwartier wachten aan de beurt was en ik aan de medewerkster van de Primark aangaf dat ik 3 kledingstukken wilde passen, vertelde zij mij dat dit de damespaskamers waren en dat ik naar de eerste etage diende te begeven, waar de herenpaskamers waren. Het feit dat ik niet voldeed aan het standaard beeld van de man (ik was opgemaakt, mijn nagels ware gelakt en ik droeg hakken) en dat ik de 3 skinny damesspijkerbroeken van deze etage had uitgezocht, legde geen gewicht in de schaal. Ik mocht hier niet passen. Verdere discussie leek mij zinloos, dus ik zocht de roltrap op naar de eerste etage, De paskamer op die etage is voor mannen én voor vrouwen. Opnieuw in de rij. Toen ik aan de beurt was om zo'n ding te krijgen waarop wordt aangegeven hoeveel kledingstukken mee de paskamer ingaan, keek de medewerkers naar de kledingstukken en vroeg mij of ik van plan was die af te geven bij één van de damespaskamers. Zij dacht blijkbaar dat mijn vrouw of dochter al in de paskamer was. Toen zij nog eens goed naar mij keek zag zij haar dwaling in en vroeg zij mij of die zelf wilde passen. Ik antwoordde bevestigend en zij verwees mij naar het linkergangetje waar de herenpaskamers waren. Daar aangekomen trof ik daar ook de nodige dames en meisjes! Het is bij de mannen immers altijd rustiger dan bij de damespaskamers. Ik snap dat best, maar het bevreemd mij wel dat ik word geweerd bij de damespaskamers, terwijl toch duidelijk was dat ik - als transgender - ook prima bij de damespaskamers had gepast. Enfin, broeken gepast en er twee gekocht. Eind goed, al goed. Nou, eigenlijk niet! Ik vind dat ik als transgender best gebruik had mogen maken van de damespaskamers. Wellicht had ik de manager erbij moeten halen. Dat speelde wel even door mijn hoofd, maar gezien de rij achter mij, vond ik dat dit keer niet de meest geschikte weg om mijn gelijk te halen. Maar een volgende keer laat ik het erop aan komen... Wordt vervolgd!