Aanbevolen: zo mooi en ontroerend geschreven!

Een halve dochter...

dinsdag 15 september 2015

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...

Ik zat zo'n drie weken geleden niet lekker in mijn vel. Dat hebben jullie kunnen lezen in mijn blogpost "Ik ben niet gek, ik ben een vulkaan". Nu ik er weer bovenop aan het klauteren ben, is het de hoogste tijd om met de voeten op tafel te analyseren wat er nu exact is voorgevallen dat mij in die diepte heeft doen storten. Ik heb dat nu - na gesprekken met anderen - duidelijker op mijn netvlies en wil dat graag met jullie delen. Het volgende overkwam mij drie weken geleden: ik was aan het winkelen in het Stadshart in Zoetermeer, toen mij een mede transgender tegemoet kwam lopen. Ik liep helemaal rechts en zij liep vanuit mijn perspectief helemaal links, waardoor zij mij niet zag. En terwijl ik haar volgde tot zij bij de Sting naar binnen ging, werd ik uit het veld geslagen door twee observaties. Op de  eerste plaats zag ik voor het eerst heel duidelijk de reacties van andere mensen op een transgender en dan niet in haar gezicht, maar achter haar rug. Ik zag mensen elkaar aanstoten, wijzen en lachen. Dat deed mijn hart ineen krimpen, omdat ik mij ter plekke realiseerde dat dit dus ook achter mijn rug gebeurt. Dat had ik mij tot dat moment eigenlijk onvoldoende gerealiseerd. Een beetje naïef wellicht, maar toch... Op de tweede plaats betrapte ik mij erop dat ik deze persoon ook wel een beetje een vreemde verschijning vond, half man, half vrouw. En die constatering was veel schokkender en ingrijpender dan de eerste observatie. Ik zag iemand die in wezen op mij leek en ik wees haar als het ware af. Dat sloeg in als een bom. Ik was zo geschrokken van mijn eigen reactie, dat ik direct naar huis ben gegaan. Een kennis op Facebook stuurde mij vervolgens een citaat van een genderdysforische vriendin van hem: "Every time when you look in the mirror and you see a person who is completely different from the person in your head, it drains your energy." Een voltreffer! Het beeld dat ik van mezelf heb, wijkt af van mijn spiegelbeeld, dan wel van iemand die dat spiegelbeeld representeert. Dat was precies de reden dat ik de gelijkenis met de persoon in het winkelcentrum niet zag of niet wilde zien, terwijl die er wel degelijk was. Uiteindelijk ben ik ook gewoon iemand geboren in het lijf van een man met het gevoelsleven van een vrouw, die met kunst- en vliegwerk er het beste van probeert te maken, man en vrouw, man noch vrouw. In mijn hoofd echter beschouw ik mezelf als een eenheid, een ondeelbare, harmonische eenheid. Maar als ik dan in de spiegel kijk of geconfronteerd word met iemand die als het ware model staat voor dat spiegelbeeld, dan wil of kan ik die persoon niet oprecht in de ogen kijken. Ik schiet dan in de ontkenning. Maar wie houd ik voor de gek? Ik ben geen biologische vrouw en zal dat ook nooit worden. Toegegeven, het lakken van mijn nagels, het gebruik van make-up of het dragen van bijvoorbeeld rokken voelt goed en het past gevoelsmatig bij mij, maar ben ik uiteindelijk niet gewoon een 'man in een rok'? Enfin, ik kwam terecht in een existentiële crisis. Na verloop van tijd kwam ik tot de slotsom dat er principe twee wegen zijn om uit deze impasse te geraken: ofwel mijn zelfbeeld aanpassen aan mijn spiegelbeeld, ofwel mijn spiegelbeeld aanpassen aan mijn zelfbeeld. De laatste optie is de meest verregaande stap en impliceert uiteindelijk een gang naar de genderkliniek in Amsterdam en een geslachtsveranderende operatie, mocht ik daar überhaupt voor in aanmerking komen. Daar ben ik (nog) niet aan toe. De eerste optie - mijn zelfbeeld aanpassen aan mijn spiegelbeeld -  betekent nuchter en in alle eerlijkheid vaststellen wie ik ben en tevreden zijn met wie ik ben en wat ik heb bereikt, al weet ik dat ik nog niet ben waar ik zijn wil. Ik houd mij vast aan een zeer toepasselijke affiche van Loesje van een paar jaar geleden: "Transgender, niet omdat ik anders wil zijn, maar omdat ik mezelf wil zijn." Ik hoop dat ik ooit mentaal net zo sterk ben als mijn lotgenoot in het winkelcentrum (die zich ogenschijnlijk niets aantrekt van wat anderen denken en vinden), zodat ook ik in de nabije toekomst mezelf kan zijn.


Mirror, mirror on the wall...

About three weeks ago I wasn’t feeling well. You may have read that in my blog post "I'm not crazy, I am a volcano." Now that I'm getting back on my feet, it is time to analyze what has really upset me. I have -after having spoken to different persons, a more clear view, which I would like to share with you. The following happened to me three weeks ago: I was shopping at the mall in Zoetermeer, when I spotted a fellow transgender. I walked at the right side and she was walking at the left side, seen from my perspective. She did not see me. And as I watched her until she went into the The Sting, a clothing store, I was baffled by two observations. In the first place I noticed clearly for the very first time the reactions of other people on a transgender person and not visible for her, but behind her back. I saw people poking each other, laughing and pointing to her. That made my heart cringe, because I realized on the spot that this also happens to me behind my back. Until that moment I wasn’t really aware of that. A little naive perhaps, but still... Secondly, I caught myself thinking that this person was a strange phenomenon, half man, half woman. And this observation was far more shocking than the first observation. I saw someone who essentially looked like me and I sort of rejected her. It hit me like lightning. I was so shocked by my own reaction that I went straight home. A friend on Facebook sent me a a quote from a genderdysforic girlfriend: "Each time when you look in the mirror and you see a person who is completely different from the person in your head, it drains your energy." A direct hit. The image I have of myself differs from my mirror image, or from someone who represents this mirror image. That was exactly the reason I did not see or did not want to see the resemblance with the person in the mall, while indeed there was a resemblance. At the end, wasn't I just someone born with(in) the body of a man, but feeling partly like a woman, or neither a man nor a woman? However, I consider myself as a unity in my head, an indivisible, harmonious unity. But when I look in the mirror or when I see someone who represents this mirror image, I don’t want or I just can’t honestly look that person in the eye. I went into denial. But who am I kidding? I'm not a biological woman and will never be one. I have to admit, painting my nails, using makeup or wearing skirts for example, make me feel good and intuitively fits me, but at the end, ain’t I just a man in a skirt? Anyway, I ended up in an existential crisis. Thinking about it, I came to the conclusion that there are basically two ways to get out of this impasse: either I have to adapt myself to my mirror image or I have to adjust my mirror image to my self image. The last option is the most far-reaching step and must entail going to the gender clinic in Amsterdam and have sex reassignment surgery, if I qualify. I'm not (yet) ready for this rigorous step. The first option - adapt myself to my mirror image - means honestly assessing who I am and being happy with who I am and what I have achieved so far, although I do know that I'm not where I want to be. There is a very appropriate poster of Loesje a few years ago I really love: "Transgender, not because I want to be different, but because I want to be myself." I hope that one day I am mentally as strong as my companion at the mall (which apparently didn't care about what others think), so I can really be myself in the near future.

4 reacties:

Tamara zei

Voor hetzelfde geld was die andere persoon ook niet zo vrolijk innerlijk zls uiterlijk. Het is niet omdat je transgender bent dat je twijfelt tussen wie je bent en wat je ziet. Ik vind het top dat mensen ermee naar buiten komt en niet alleen tussen 4 muren. Als iedereen ermee buiten zou komen zou er niemand meer ervan opkijken. Mensen zijn nu helaas hard voor elkaar ... . Ben je te dun bekijken ze je als een anorexiapatiënt, ben je te dik = lui/ heel de dag eten/ en nog veel meer, heb je een andere huidskleur = die zal wel slecht zijn, heb je een afwijking kijken ze je ook na, ben je een natuurlijke beauty word je lastig gevallen of uit jaloersheid uitgescholden. De tip is leer jezelf te aanvaarden en lief te hebben en laat alle andere. Ook een grote werkpunt voor mezelf. Sterkte en succes xxx

Sonja van de Sande zei

Jammer dat mensen zo moeten reageren. Dat ten eerste. En eigenlijk onbewust doe je het allemaal. Doe ik het bij soortgenoten. Ik betrapte mij ook op een innerlijke uitspraak 'nou, nou... Je bent geen 18 meer' toen ik een vrouw zag die een beetje naar mijn idee te jeugdig gekleed ging. Het is toch raar dat we moeten voldoen aan bepaalde maatstaven? Dat je nog niet meer je eigen ik durft te zijn?
Nou die vrouw deed dat dus ook, aantrekken waar zij zich blijkbaar prettig in voelde. En hij/zijj was wellicht ook onzeker en voelde de priemende ogen en wijzende vingers... Het is moeilijk en eerlijk? Ik weet het ook niet!

remco0808 zei

Je hebt rationeel helemaal gelijk Tamara, maar in de waan van de dag nemen emoties af en toe het heft in handen en lijkt zelfacceptatie weer een stapje verder weg!

remco0808 zei

Het is wat Tamara zegt... Het begint met zelfacceptatie en jezelf liefhebben. Daarna kun je bij wijze van spreken de hele wereld aan 😃