Aanbevolen: zo mooi en ontroerend geschreven!

Een halve dochter...

zondag 12 augustus 2018

Waarheen, waartoe...?

Twee maanden geleden ging het niet optimaal met mij. Voor mijn gevoel ging het best wel lekker, maar mijn lichaam dacht daar klaarblijkelijk anders over: hartkloppingen, vermoeidheid, huilbuien en regelmatig hoofdpijn. Deze verschijnselen hadden veel weg van een naderende burn-out, terwijl ik het op mijn werk erg naar mijn zin heb en ik niet het gevoel had overwerkt of gestresst te raken. Sterker, ik nam regelmatig een dag vrij om een extra lang weekend te hebben. Wel is het zo dat mijn laatste vakantie dateert van de zomer van 2015, simpelweg omdat ik geen zin heb in een vakantie in mijn uppie. Niks aan de hand, want ik neem mijn vakantiedagen wel gewoon op.
Waar kwamen die verschijnselen dan wel vandaan? Eerlijk gezegd weet ik het niet precies. Deels zijn het bijwerkingen van de hormonen die ik slik, hormonen die vreemde dingen uithalen met mijn lijf, deels heb ik misschien toch wat te hard gewerkt de afgelopen maanden (de 'ideale' manier om gevoelens weg te drukken [heb ik jarenlang ervaring mee; werkt goed] en wellicht toch te weinig vrij genomen. Maar een belangrijke oorzaak is - na een zogenoemde 'navelstaarsessie' - het besef dat ik feitelijk mijn transitie, zowel sociaal als qua medische behandeling, heb afgerond. Ik sta weliswaar nog onder controle van het VUmc (onder andere periodieke analyse van mijn bloed) en ja, ik volg nog logopedie (maak ik een beetje een potje van en ja dat krijg ik regelmatig te horen van mijn logopodiste [maar dat terzijde]), maar in wezen ben ik 'uitbehandeld' en wordt nu van mij verwacht (of verwacht ik dat van mezelf) dat ik mijn nieuwe leven als Remke, als vrouw, verder vorm ga geven. En dat valt toch niet mee. Ik ben vorig jaar september verhuisd naar het voor mij onbekende Alphen aan den Rijn, waar ik een hele leuke woning heb gekocht (was tijdens de eerste bezichtiging direct verliefd), maar ik ben toch wat losgezongen geraakt van mijn oude sociale omgeving: mijn ex en mijn twee volwassen kinderen wonen in Zoetermeer. Weliswaar wonen vrienden van mij een straat verder, maar ik merk dat het toch energie vergt om in een nieuwe stad je draai te vinden én om een nieuw sociaal netwerk op te bouwen. Ik kies er bewust voor wat los te komen van 'onze' (mijn ex en ik) gezamenlijke vriendenkring. Ik wil graag een nieuw sociaal netwerk opbouwen, voor een (belangrijk) deel ook in de transgender community. Want laten we wel wezen, dat is toch de groep vanwaar ik de meest steun  en het meest begrip kan verwachten en waar de kans dat ik een nieuwe partner tegen het lijf wat groter is dan daarbuiten. Die nieuwe fase in mijn leven rammelt nu aan mijn voordeur, inclusief het besef dat ik daar zelf veel energie en tijd in moet steken. Ik denk dat mijn lichaam dat eind mei, begin juni probeerde duidelijk te maken. Nu dat besef er is en ik daadwerkelijk acties onderneem op dat vlak, merk ik dat een aantal verschijnselen is verminderd, waaronder die vermaledijde hartkloppingen en de periodieke hoofdpijn. De huilbuien zijn gebleven, maar dat is volgens mij echt een hormonendingetje; die neem ik graag voor lief. Tenminste, als ik alleen thuis ben, liever niet in een gezelschap... ;)
Kortom, ik timmer actief aan de weg van mijn sociale netwerk. Waarheen die weg leidt, dat weet ik nog niet, maar dat zal de tijd leren...

Liefs, Remke xxx

vrijdag 8 juni 2018

ASICS

ASICS, Anima Sana In Corpore Sano, oftewel, een gezonde ziel in een gezond lichaam. Lichaam en geest in balans. That's me, althans, dat heb ik lange tijd gedacht. De laatste weken echter heb ik het gevoel dat mijn lichaam mij in de steek begint te laten, terwijl het tussen mijn oren prima zit. De laatste tijd voel ik mij vermoeid, heb ik af en toe hartkloppingen en huilbuien, ben ik meer vergeetachtig dan normaal en word ik regelmatig geplaagd door hoofdpijn. Maar voor al die losse verschijnselen had ik - that's me as well - natuurljk wel een verklaring: die vermoeidheid komt doordat ik slecht slaap (slaap al jaren slecht; ik weet niet meer wanneer ik voor het laatst een nacht heb doorgeslapen), die hartkloppingen komen doordat ik abrupt ben gestopt met hardlopen, de huilbuien door het slikken van hormonen en de hoofdpijn doordat ik te weinig drink. Kortom, ik kan alles rationeel verklaren. Toen ik dit aan een goede kennis vertelde, zei zij dat die verschijnselen in samenhang mogelijkerwijs duiden op een naderende 'burn out'. Daar schrok ik best van, maar na een eerste ontkenning (ben ik ook goed in) drong het langzaam tot mij door dat dit wellicht heel dicht tegen de waarheid aanschurkt.
Immers, in een periode van slechts twee jaar heb ik mijn leven volledig op zijn kop gezet: van een brave, getrouwde burgerman met twee kinderen, een hond en een 7-persoons gezinsauto met schuifdeuren ben ik 'veranderd' in een gescheiden, alleenstaande vrouw, woonachtig in een 'vreemde' stad. Mijn kinderen (en de hond) zie ik sporadisch. Mijn geest lijkt daar overigens prima mee om te gaan, maar mijn lichaam begint nu te protesteren. Mijn analyse is dat ik mijzelf geen tijd heb gegund om aan deze drastische veranderingen te wennen; ik heb geen tijd genomen voor enige contemplatie. Gewoon doorgaan is altijd al mijn motto geweest. In mijn hoofd gaat het zoals gezegd prima: ik heb prachtige herinneringen aan die mooie lentedag in juni 2016 (0606), de dag waarop ik mij met mijn pas verworven "deskundigenverklaring transgender" meldde bij het gemeentehuis van Den Haag om officieel in mijn geboorteakte mijn geslacht te laten aanpassen van M(an) naar V(rouw) en mijn voornaam van Remco naar Remke Charlotte. En ook op de twee jaren die daarop volgden, kijk ik met voldoening terug, althans mijn ziel. Ik dacht mijn leven op dit rit te hebben, vond dat ik lekker in mijn vel zat. Kortom, ik zag de toekomst met vertrouwen tegemoet. Mijn lichaam denkt daar blijkbaar geheel anders over. De zelfmoord van mijn oudste broer begin januari van dit jaar kwam daar ook nog eens overheen. Ik heb in één week de begrafenis geregeld en daarna door met mijn leven, of beter met mijn werk. Mijn laatste vakantie dateert uit 2015!? Heel af en toe moet ik aan mijn broer denken die - goed beschouwd - (ook) in zijn werk vluchtte, hetgeen hem uiteindelijk fataal werd. Ik wil natuurlijk niet in zijn voetsporen treden. De lichamelijke signalen zijn duidelijk en ik ben mij ervan bewust dat ik nu actie moet ondernemen om het tij te keren. Ik ben er op tijd bij om mijn lichaam weer in balans te brengen met mijn ziel, ASICS. Ik weet nog niet precies hoe dat voor elkaar te krijgen, maar onderkenning van het probleem is de eerste en belangrijkste stap.
Word vervolgd.

Liefs, Remke xxx


woensdag 21 maart 2018

Het is mevrouw....!

Met ingang van 6 juni 2018 is het twee jaar dat ik voor de wet als vrouw door het leven ga. Ik heb jullie deelgenoot gemaakt van de weg die ik heb afgelegd om te geraken waar ik nu sta. Was het een lange weg? Best wel. Was het een moeizame weg? Dacht het wel. Ging het gepaard met verdriet? Zeker. Zou ik het weer doen? Absoluut. Ik weet uit gesprekken met cisgenders (ja, even googelen ;-) ) dat het voor hen erg lastig is om zich voor te stellen hoe het is om geboren te zijn in het 'verkeerde' lichaam. Mijn standaard antwoord is dan dat je je moet voorstellen dat je vanavond naar bed gaat en dat je morgenochtend wakker wordt in het lichaam van het andere geslacht, terwijl je gender, je gevoel man of vrouw te zijn, niet is veranderd. Dat geeft enigszins weer wat ik al die jaren heb doorgemaakt. En dan kun je je ook een voorstelling maken van het gevoel van bevrijding en gelukzaligheid dat zich van mij meester maakte toen eindelijk kon zijn wie ik al die jaren al was, waarbij mijn buitenkant eindelijk enigszins synchroon loopt met mijn binnenkant. Nou ja, binnen de beperkingen van het lichaam dat mij nu eenmaal door moeder natuur is toegewezen.
En natuurlijk is de verleiding groot om mezelf te vergelijken met biologische vrouwen en ook met transvrouwen die het qua 'voorkomen' beter hebben getroffen dan ik. Het gras bij de buren is nu eenmaal altijd groener. Maar het lukt mij steeds beter om die vergelijking los te laten en tevreden te zijn met wat ik heb bereikt en met wie ik nu ben. Want dat is een feit: ik ben nog nooit zo gelukkig geweest als nu, ondanks al de dieptepunten van de afgelopen jaren: het stuklopen van de relatie met mijn jeugdliefde met wie ik 37 jaar lief en leed gedeeld en met wie ik twee prachtige kinderen heb gekregen; het verdriet dat ik anderen heb aangedaan door mijn keuze als Remke door het leven te gaan; de in het begin moeizame relatie met mijn kinderen, die logischerwijs de tijd nodig hadden/hebben om aan het idee te wennen dat hun vader een vrouw is. Natuurlijk blijf ik voor hen 'papa', maar het is natuurlijk wel anders dan toen ik nog gewoon Remco was, geslacht 'man'.
Is het gras dan inderdaad groen genoeg? Gaat alles op rolletjes nu ik als Remke door het leven ga? Is er dan niets te wensen over? Natuurlijk wel. Telefoongesprekken zijn bijvoorbeeld een 'pain in the als' in die zin dat ik altijd met 'meneer' word aangesproken (tot dusverre een 100% score), terwijl ik mezelf heb aangeleerd de telefoon standaard op te nemen met: "Met mevrouw Verdegem..."  Maar de praktijk leert dat mensen slecht luisteren en toch vooral afgaan op de klank van de stem, want na een paar zinnen is het al snel 'meneer'. Maar eerlijk is eerlijk, als ik mezelf door de telefoon zou horen, zou ik ook 'meneer' tegen mezelf zeggen. Wellicht gloort er hoop aan de einder: ik heb morgen - na een wachttijd van bijna 12 maanden - eindelijk een afspraak bij een KNO arts en een logopediste van het VUmc, teneinde te onderzoeken of mijn stembanden zich lenen voor logopedie om qua frequentie iets hoger uit te komen dan nu het geval is. Een vrouwenstem is zonder chirurgisch ingrijpen te hoog gegrepen, maar het zou al fijn zijn indien mijn stem in een twijfelgebied komt, waarbij de persoon aan de andere kant van de telefoon denkt:"Heb ik nu met een man of met een vrouw te maken?" Ik vertrouw erop dat het opnemen met "Met mevrouw Verdegem..." dan afdoende is. Tot die tijd  - en mochten mijn stembanden toch niet te vermurwen zijn met logopedie - maar gewoon blijven corrigeren: "Nee, het is niet meneer, het is mevrouw...!"

Liefs, Remke xxx

woensdag 7 maart 2018

Walk a mile in my shoes...

Het is inmiddels 2 maanden geleden dat ik de aangetekende afscheidsbrief van mijn broer op het postkantoor ophaalde, een brief waarin mijn broer aankondigde dat het leven, wat hem betreft, voltooid was en dat hij op Nieuwjaarsdag 2018 een einde aan zijn leven zou maken. Gezien de uitgebreide brief en de details in de brief wist ik direct dat mijn broer niet meer in leven was; ik ontving de brief overigens pas vrijdag 5 januari 2018. De rest is geschiedenis.
Ik heb de eerste weken enorm geworsteld met schuldgevoelens, met de vraag of ik de zelfdoding van mijn 1 jaar oudere broer niet had kunnen en wellicht had moeten zien aankomen. Ik wist dat mijn broer sinds zijn boventallig worden op zijn werk - mijn broer was een zeer deskundig bouwkundige - depressief was en dat hij anti-depressiva slikte en gesprekken voerde met psychologen om zijn depressie te boven te komen. Geen seconde heb ik gedacht aan de mogelijkheid dat hij als resultante van die depressie zijn leven zou beëindigen.
Mensen om mij heen verzekerden mij dat ik deze onomkeerbare daad nooit had kunnen voorkomen en dat ik de keuze van mijn broer moest respecteren. Zover ben ik echter nog niet, ook niet na 2 maanden. Ja, natuurlijk, ik moet accepteren wat er is gebeurd, maar zijn keuze respecteren...? Moeilijk!
Gevoelens van verdriet, maar ook van boosheid maken zich nog steeds van mij meester, want ja, naast verdriet ben ik heel af en toe ook gewoon boos (of is het onmacht?) dat mijn broer heeft gekozen voor de makkelijke weg, de weg van de minste weerstand. Maar al heel snel realiseer ik mij dat dat toch vooral te maken heeft met mijn eigen onvermogen om mij te verplaatsen in iemand die depressief is. En zeg ik zelf niet regelmatig tegen anderen: "Walk a mile in my shoes, see what I see, hear what I hear, feel what I feel. Then maybe you'll understand why I do what I do. Till then, don't judge me."?  In die zin moet ik toegeven dat ik geen idee heb wat er zich in het hoofd van mijn broer heeft afgespeeld, gedurende die laatste maanden, die laatste weken, die laatste dagen, die laatste uren, die laatste minuten... Het antwoord op de vraag zal nooit meer worden gegeven. Ik zal mij moeten verzoenen met het feit dat mijn broer, met wie ik als kind heel close was, er niet meer is, dat hij niet bij mij (of mijn vader) heeft aangeklopt voor hulp, dat ik dit niet heb kunnen voorkomen en dat hij uiteindelijk heeft gekozen voor een route waarvan hij overtuigd was dat die hem rust zou brengen. Heel langzaam dringt het besef tot mij door dat ik niet kan en niet mag oordelen over het besluit van mijn broer om zijn leven eigenhandig te beëindigen. De pijn blijft...


Liefs, Remke xxx

vrijdag 12 januari 2018

Ondanks alle goede wensen voor het nieuwe jaar die ik heb mogen ontvangen, had 2018 voor mij een buitengewoon verdrietige start in petto met het overlijden van mijn 1 jaar oudere broer Ralph, die in de nacht van 2 op 3 januari 2018 zichzelf van het leven beroofde. Mijn hart stond even stil toen ik vrijdag 5 januari zijn afscheidsbrief, die hij mij aangetekend had gestuurd, onder ogen kreeg. Begrijpen doe ik het nog steeds niet en er vrede mee hebben, is ook echt nog een brug te ver.  
Donderdag 11 januari 2018 vond zijn crematie in besloten kring plaats. Daarbij heb ik onderstaande tekst voorgedragen:

“Over de doden niets dan goeds

Ooit waren Ralph en ik onafscheidelijk. We deden echt alles samen. Het is dat het toilet te klein is voor twee, anders hadden we dat ook nog samen gedaan. We knikkerden samen met andere kinderen, waarbij we een soort van vals speelden: ik waagde op de pot en Ralph maakte het dan af of vice versa. De andere kinderen wisten namelijk niet dat Ralph en ik broertjes waren. Waren we feitelijk ook niet. We waren broer en zus, maar dat wist Ralph toen nog niet. Ik trouwens ook niet.

Ik kan mij nog heel goed een binnenbrandje herinneren op een vroege zondagmorgen in Ede, waarbij Ralph en ik met klappertjes speelden en het ons een goed idee leek om in een donker hoekje achter een pluche speelgoedbeer een klappertje te doen afgaan met een speelgoed kaartjesknipper van een conducteur. Gevolg: een speelgoedbeer die in brand en pa die uit bed vloog. Ik denk dat het mijn idee was en al was het Ralph’s idee, dan was het alsnog mijn idee. Immers, over de doden niets dan goeds.

Ook hebben we vele uren samen tafeltennis gespeeld op een doe-het-zelf tafeltennistafel in de eetkamer op de Troelstralaan in Delft. Tientallen pingpongballetjes hebben we versleten. Een andere balsport waar we samen ook heel veel plezier aan hebben beleefd, was biljarten (inmiddels woonden we op de Wijnberg in Zoetermeer). De biljarttafel was een cadeau van oom Paul, als ik het mij goed herinner. Werkelijk geen idee hoeveel tijd Ralph en ik hebben besteed aan het vervolmaken van onze biljarttechnieken, maar in ieder geval hebben we heel veel uurtjes samen opgetrokken.

En natuurlijk mag het darten niet ongenoemd blijven, waarbij we het dartbord – toen eenmaal bleek dat wij geen Raymond van Barneveld in de dop waren -  steeds verder weg gingen ophangen. Op de Wijnberg in Zoetermeer, zelfs een etage hoger en dan maar proberen het bord nog te raken. Natuurlijk moest dat een keer verkeerd gaan, wat prompt ook gebeurde. Daarbij doorboorde het dartpijltje pardoes het raam; dit was nog de tijd van enkel glas. Ik weet niet meer of Ralph nu dat pijltje gooide of ik, maar ik ben natuurlijk graag bereid de schuld op mij te nemen. Immers, over de doden niets dan goeds.

Helaas zijn Ralph en ik elkaar vele jaren geleden uit het oog verloren, niet alleen letterlijk (Lochem ligt nu eenmaal niet direct om de hoek), maar ook figuurlijk (we waren simpelweg uit elkaar gegroeid). Opvallend daarbij is wel dat Ralph als enige direct positief reageerde op mijn berichtje dat zijn 1 jaar jongere broertje voortaan als zijn 1 jaar jongere zusje door het leven ging. Ralph was eerlijk gezegd de laatste persoon van wie ik die reactie had verwacht. Ik hield rekening met zijn karakteristieke, weinig genuanceerde reactie, maar niets van dat alles. Hij zei mij volledig te steunen. Dit was in de tijd dat hij nog met Samira was.

Het contact met Ralph bleek echter broos en moeilijk te onderhouden, ofschoon ik de laatste jaren op regelmatige basis contact had met Ralph. Zijn verjaardag was voor mij een vast moment om hem te benaderen. Soms kreeg ik een reactie, soms niet. En ook oud en nieuw was zo’n terugkerende gebeurtenis waarbij ik contact zocht met Ralph. Mijn laatste berichtje aan hem, waarbij ik een reactie terugkreeg dateert van 3 juni 2017, zijn 59ste verjaardag. Een simpel “Remke bedankt” viel mij ten deel toen ik hem feliciteerde, ook zo typerend voor Ralph, iemand van weinig woorden. Mijn berichtje van 22 december 2017, waarbij ik hem fijne kerstdagen toewenste en ik de wens uitsprak dat 2018 hem beter gezind zou zijn dan 2017, heeft hem helaas niet meer bereikt; zijn telefoon stond toen blijkbaar al uit. Of 2018 hem daadwerkelijk ook beter gezind is geweest, dat laat ik graag in het midden. Immers, over de doden niets dan goeds. Hoe het ook zij, ik ga Ralph missen, wij gaan Ralph missen en we zullen het voortaan moeten doen met onze dierbare herinneringen aan hem."


Alphen aan den Rijn, 11 januari 2018

zondag 31 december 2017

2017, een bewogen jaar...

Het einde van het jaar is traditioneel het moment om terug te kijken. Na al die jaaroverzichten (het nieuws, belangrijke sportgebeurtenissen, de oranjes en wat al dies meer zij) is het de beurt aan mij voor een heel persoonlijke terugblik op 2017. De mensen die mij echt goed kennen, weten dat ik niet houd van oneven getallen, nou ja, tenzij die getallen symmetrisch zijn, zoals bijvoorbeeld 1991 of mijn vorige huisnummer 141. In die zin ben ik blij dat 2017 er bijna opzit, al was 2017 - de eerlijkheid gebiedt dat te zeggen  - voor mij best een goed jaar, een jaar met de nodige hoogtepunten, maar natuurlijk ook met de onvermijdelijke dieptepunten.
2017 begon met een 'dieptepunt': het uitspreken van de echtscheiding door de Haagse rechtbank, waarmee een officieel einde kwam aan een relatie die 37 jaar heeft geduurd en waarin mijn ex en ik lief en leed hebben gedeeld. De echtscheidingspapieren ploften op Valentijnsdag (!)  op onze deurmat (tja, wat te denken van die timing), terwijl de echtscheiding zelf op 20 februari 2017 werd ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand. Wel een mooie even én symmetrische datum, 20-02, maar dat terzijde. Enerzijds natuurlijk een verdrietig moment, anderzijds een moment waar zoals mijn ex als ik naar hadden uitgekeken, want nu konden we eindelijk verder met onze eigen levens. We hadden afgesproken dat mijn ex in ons oude huis zou blijven wonen en dat ik zou uitkijken naar andere woonruimte. Daarover later meer.
In diezelfde maand februari had ik mijn laatste gesprek met de psycholoog van het VUmc/genderkliniek in het kader van de diagnostische fase. Na 4 gesprekken (normaliter staan daar 6 tot 10 gesprekken voor) was ook mijn psycholoog ervan overtuigd dat ik bij mijn geboorte het verkeerde lichaam had meegekregen van moedertje natuur. Dat wist ik zelf natuurlijk allang, maar een deskundige moet dat wel bevestigen ;) Zij zou mijn casus met een positief advies voorleggen aan het VUmc/genderteam. Bij groen licht van het team zou ik mogen starten met de hormoonbehandeling. Dat groene licht kwam inderdaad eind februari, waarna ik alsnog 4 maanden moest wachten voor de afspraak met de endocrinoloog. Tja, als je eenmaal in die medische mallemolen zit, dan leer je wel geduld te betrachten.
Ondertussen was ik druk doende met het zoeken naar andere woonruimte, want volgens het echtscheidingsconvenant moest ik uiterlijk een jaar na inschrijving in het echtscheidingsregister mijn oude huis hebben verlaten. Ik wilde graag opnieuw kopen, ofschoon de markt op dat moment al enigszins overspannen was. Ik had veel woningen bezichtigd in Zoetermeer en Den Haag, maar bij geen enkele woning had ik een goed gevoel. Tot ik op Funda een woning zag in Alphen aan den Rijn (ik had mijn jachtterrein inmiddels vergroot). Na de eerste bezichtiging van die woning wist ik zeker: hier wil ik wonen. Het voelde direct intuïtief goed. Een week later (op een zaterdag)  bracht ik een bod uit. De maandag daarop deed de verkoper een tegenbod, waar ik mee kon leven. En daarmee was ik de trotse eigenaar van een poortwoning in Alphen aan den Rijn, een woning waar ik eindelijk echt mezelf zou kunnen zijn. Ik kwam met de verkoper overeen dat de overdracht bij de notaris op 15 september  zou plaatsvinden.
Maar voor het zover was, had ik donderdag 30 juni dan eindelijk mijn afspraak met de endocrinoloog voor de start van de hormoonbehandeling. Na wat lichamelijke testjes en de onvermijdelijke anamnese kreeg ik diezelfde dag twee recepten mee: één voor vrouwelijke hormonen (die slikte ik overigens al een jaar via mijn huisarts) en één voor pillen die het mannelijke hormoon testosteron onschadelijk zouden maken, waarmee de concentratie testosteron in mijn bloed zou dalen. Daarmee was voor mij de transitie bijna afgerond. Het enige dat ik nog overweeg is een borstvergroting aangezien het slikken van vrouwelijke hormonen slechts een beperkte groei van borstweefsel met zich meebrengt.
Terug naar mijn verhuisperikelen: vrijdag 15 september kreeg ik dan eindelijk de sleutel van mijn nieuwe woning, iets waar ik sinds het tekenen van de voorlopige koopovereenkomst in mei heel erg naar had uitgekeken. Op de bewuste vrijdag reed ik met mijn auto volgeladen met kluspullen naar Alphen aan den Rijn. Ik maakte nog een selfie terwijl ik de deur opende. Maar waar ik had verwacht een geluksgevoel te ervaren, werd ik overvallen door gevoelens van verdriet: ik realiseerde mij op dat moment dat dit écht het einde betekende van onze relatie. Een week later zou ik immers verhuizen en staat er definitief een punt achter een tijdperk. Dat gevoel overheerste die vrijdag, maar toen de dag daarop vrienden kwamen helpen met klussen, maakte dat gevoel al snel plaats voor een gevoelens van geluk: hier kan ik als Remke opnieuw beginnen, in een nieuwe omgeving. Hier kan ik dan eindelijk helemaal mezelf zijn.
2017 was in heel veel opzichten een roerig jaar voor mij. Ik weet natuurlijk niet wat 2018 voor mij in petto heeft, maar ik kan mij niet voorstellen dat het nieuwe jaar 2017 gaat evenaren qua dynamiek, maar de tijd zal het leren. Rest mij jullie te bedanken voor alle steun en liefde die ik heb mogen ontvangen het afgelopen jaar. Ik wens jullie een hele fijne jaarwisseling en een spetterend en voorspoedig 2018!

Liefs, Remke xxx

woensdag 29 november 2017

Ode aan...

5 december 2017. Heerlijk avondje is gekomen. Voor veel mensen, en vooral voor kleine kinderen, heeft 5 december een feestelijke en magische klank, terwijl deze dag voor mij sinds 22 jaar een hele andere gevoelswaarde heeft gekregen. 5 december is namelijk ook de verjaardag van mijn moeder. Zij zou vandaag 84 jaar zijn geworden. Helaas heeft het zo niet mogen zijn: op 61-jarige leeftijd werd zij getroffen door een fatale hartaanval. De liefste moeder van de wereld, die mij het leven had geschonken én die mij een beetje begreep, werd van het ene op het andere moment uit het leven gerukt. Niemand heeft afscheid van haar kunnen nemen. Over en uit! Ik kan mij dat verschrikkelijke telefoontje van het ziekenhuis nog herinneren als de dag van gisteren. Het ziekenhuis kon mijn vader niet bereiken en ik was blijkbaar de nummer twee op hun bellijst.

Mijn moeder nam en neemt een heel speciaal plekje in mijn hart in. Zij vermoedde al in een vroeg stadium dat ik anders was dan mijn beide broers, dan andere jongetjes en dat ik meer eigenschappen had en/of gedrag vertoonde van een meisje dan van een jongen. De tijdgeest was er echter niet naar om daar nu direct iets mee te doen: het woord 'transgender' bestond niet en op transseksualiteit berustte een groot taboe. Mijn moeder wees mij wel heel subtiel op radiouitzendingen over transseksualiteit. Ik was toen een jaar of 14, een onzekere puber, worstelend met mijn gevoelens en met mijn gender (al had ik natuurlijk nog nooit van dat woord gehoord). Mijn beide ouders dachten echter dat het met mij wel goed ging, want ik was een rustige 'jongen' die nooit problemen veroorzaakte en 'zijn' best deed op school. Hun aandacht ging vooral uit naar mijn twee broers, die het mijn ouders veel lastiger maakten. Mijn interne worsteling wist ik voor mijn ouders blijkbaar heel goed te verbergen en die worsteling zou nog vele jaren voortduren, zoals jullie inmiddels weten.
Wat jullie echter niet weten, is dat mijn moeder heel graag een dochter had willen hebben. Zij gaf echter geboorte aan drie zonen, nou ja, twee zonen en mijn persoontje. Het is des te verdrietiger dat mijn moeder de transitie van Remco naar Remke niet heeft mogen meemaken en omgekeerd, ik had zo graag het 'eindresultaat' van mijn lange reis met haar gedeeld, al zou de echtscheiding haar ongetwijfeld ook verdriet hebben gedaan. Nu heb ik die lange reis vooral in mijn eentje moeten afleggen. En niet alleen mijn vrouw-zijn heeft mijn moeder niet mee mogen maken, ook de geboorte van mijn mooie dochter Esmée, haar kleindochter, was mijn moeder niet meer gegund. De gedachte aan mijn moeder draag ik iedere dag met mij mee en het biedt enige troost als familieleden en vrienden stellen dat ik steeds meer op mijn moeder ga lijken. Op die manier leeft mijn moeder een klein beetje in mij voort. Dat doet mij wel goed, ofschoon het verdriet natuurlijk blijft, ook nog na 22 jaar.

Voor altijd in mijn hart...



Liefs, Remke xxx


;;