Aanbevolen: zo mooi en ontroerend geschreven!

Een halve dochter...

vrijdag 11 oktober 2019

Een inhaalrace...

Ik heb een paar maanden niet meer geblogd. Noem het een writersblock, noem het een gebrek aan tijd of domweg even geen zin.
Maar nu ik onlangs 60 jaar ben geworden (ja, au dat doet zeer ;) ), voel ik de behoefte mijn gedachten weer eens aan het digitale papier toe te vertrouwen. Ja, 60 jaar, ik kan het zelf ook maar moeilijk geloven..!  Waar is de tijd gebleven? Enfin, 60 jaar wordt door velen gezien als een mijlpaal die uitbundig gevierd moet worden. Voor mij is het niet meer dan een mooi moment waarop ik, mijn inziens, het onvervreemdbare recht hebt om terug te kijken op mijn leven ;) Lezers die mijn blog al langere tijd volgen, weten dat ik een hele lange weg heb afgelegd met veel obstakels en hobbels, dat ik mensen verdriet heb gedaan en dat ik de nodige offers heb moeten brengen om te komen waar ik nu ben. Met het ouder worden, word ik mij steeds meer bewust van de vele dingen die ik als meisje/jonge vrouw heb gemist, domweg omdat ik pas op latere leeftijd de stap heb gezet om mezelf te zijn en het juk van 'man-zijn' van mij af heb weten te werpen. En natuurlijk geniet ik nu met volle teugen van de geneugten van het vrouw-zijn. Op sommige terreinen is dat een soort van inhaalrace: dingen die ik daarvoor niet kon doen, althans niet open en bloot, doe ik nu alsnog. Het zijn die soms kleine dingen die bijdragen aan mijn gevoelens van geluk. Maar tegelijkertijd realiseer ik me dat er ook dingen zijn die niet meer zijn in te halen (ook niet als je Max Verstappen heet), domweg omdat deze zijn verbonden aan een bepaalde ontwikkelingsfase van je leven: je eerste kalverliefde, je eerste schoolfeestje, als puber met schoolvriendinnen schoolspullen inslaan bij het Hema (in mijn tijd zou je dat doen bij de schoolcampus van de V&D), samen make-up kopen (of stelen ;) ), giebelen over jongens (of over meisjes in mijn geval), met vriendinnen in de stad hangen. Enfin, you get the picture.
Voor de goede orde, ik heb geen spijt van hoe mijn leven is gelopen. Blijkbaar heb ik die lange aanloop gewoon nodig gehad, mede omdat ik ben geboren in een tijd dat het woord 'transgender' niet eens bestond. En uiteindelijk heb ik aan die lange aanloop wel twee mooie kinderen overgehouden, en wie weet, in de toekomst, prachtige kleinkinderen.
Daarom ben ik heel blij dat de tijden drastisch zijn veranderd en dat kinderen vandaag de dag de ruimte krijgen om zichzelf te verkennen en te ontdekken, ook op het gebied van genderdiversiteit. Dat is mede de reden dat ik als voorlichter vanuit COC Leiden gastlessen seksuele diversiteit en genderdiversiteit verzorg op voornamelijk middelbare scholen (maar ook op scholen voor mbo en hbo) om te laten zien dat je als trans persoon oprecht gelukkig kunt zijn, ondanks het feit dat je wellicht 'anders' bent. Ik hoop voor jongeren (maar ook voor ouderen natuurlijk) een rolmodel te zijn, een voorbeeld waar zij zich aan kunnen spiegelen: een trans vrouw die haar geluk heeft gevonden, een goede baan heeft en omringd is door familie, vrienden en kennissen die haar accepteren zoals zij is.

Liefs, Remke xxx

vrijdag 12 juli 2019

In mijn vorige blogpost heb ik beschreven dat ik mijn draai heb gevonden in mijn nieuwe woonplaats Alphen aan den Rijn en dat ik heel blij ben met mijn gezellige, volledig door mij zelf ingerichte, woning. Kortom, het geluk lacht mij regelmatig uitbundig toe.
En ofschoon het voelt alsof ik altijd al als vrouw door het leven ben gegaan (wat feitelijk ook zo is wat mijn genderidentiteit betreft) ga ik eigenlijk pas sinds eind 2015 voor de buitenwacht als vrouw door het leven. En daarbij moet ik nog veel leren en loop ik af en toe tegen situaties aan, waarvan ik denk: "Hoe moet ik dat nu doen?"
Eén van die leermomentjes is het brengen van een bezoek aan het toilet als ik een lange rok draag. Want ja, toiletbezoek kun je weliswaar een tijdje uitstellen, maar er komt een moment dat er niet aan te ontkomen is. Nu ben ik het overgrote deel van mijn leven opgevoed als ware ik een jongen en daarbij is het betrekkelijk eenvoudig: je leert dat als je naar het toilet gaat, je je broek laat zakken. Laat ik voor de volledigheid melden dat wij thuis allen zittend onze behoefte deden: vanzelfsprekend de grote boodschap, maar ook zeker de kleine. Mijn moeder liet ons kinderen ooit zien wat het effect is als je zwarte koffie op 'piemelhoogte' schenkt in de toiletpot: overal zwarte koffiespetters. Kortom, bij ons thuis was zitten de regel. En bij jongens ging de broek (lange broek, korte broek, sportbroek, zwembroek, you name it) naar beneden; een andere optie was er trouwens ook niet, maar dat terzijde. Nou ja, ik heb nooit getest of het mogelijk is om zittend te plassen via de gulp van een broek. Ik zou zeggen: "Don't try this at home ;). Echter, toen ik eenmaal volledig als mezelf door het leven ging en ik heerlijk in alle vrijheid jurken en rokken kon dragen, zag ik mij geconfronteerd met het dilemma 'wat te doen met zo'n lange rok als ik naar het toilet moet'? Naar beneden vond ik nu niet direct een heel hygiënisch idee; de vloer van een toilet is doorgaans niet erg proper. In de beginperiode koos ik ervoor mijn lange rok helemaal uit te trekken (de kunst is dan wel zonder de vloer te raken) en op het haakje aan de binnenkant van de toiletdeur te hangen. Een beetje omslachtig wellicht, maar wel heel effectief. Tot ik een toilet trof zonder haakje! Dus toch maar bij een vrouwelijke collega geïnformeerd hoe zij dat toch doet. "Naar boven" was haar even eenvoudige als ontnuchterende antwoord!" Dat ik daar zelf niet op was gekomen. Zo zie je maar hoe een jarenlange opvoeding als ware ik een jongen zijn uitwerking niet heeft gemist. Niet naar beneden, maar gewoon naar boven en die lange rok of maxi dress onder je armen vastklemmen om te voorkomen dat het achterste deel in het toiletpot komt te drijven; evenmin een hygiënisch vooruitzicht. En ja, dat werkt inderdaad...! Natuurlijk wel even goed opletten dat alles weer netjes zit wanneer het toilet wordt verlaten. Want diezelfde collega wees mij er laatst lachend op dat de onderkant van mijn lange rok in mijn onderbroek zat. Blijkbaar ook een klassieker ;)
En zo zie je maar, ik leer iedere dag weer bij...

Liefs, Remke xxx

zondag 5 mei 2019

2019 is the new 2018

2018 had gewoon mijn jaar moeten worden, zo simpel was het. Na mijn verhuizing naar Alphen aan den Rijn in september 2017 had ik 2018 gereserveerd om mijn leven als trans vrouw vorm te geven, mijn bestaan als alleenstaande dame in een voor mij onbekende stad, nadat ik het grootste deel van mijn leven als family 'man' had doorgebracht. De werkelijkheid bleek - zoals altijd - een stuk weerbarstiger. Niet alleen gooide mijn één jaar oudere broer roet in het eten door zichzelf op de derde dag van 2018 van het leven te beroven, ook mijn eerste blootstelling ooit aan geweld - in elkaar geschopt worden in een late en verlaten trein in maart 2018 - betekende dat ik mijn verwachtingen voor 2018 drastisch moest bijstellen, het jaar dat daarmee weliswaar dan toch mijn jaar werd, maar niet op de manier die ik voor ogen had. Beide traumatische ervaringen heb ik in de loop van 2018 een plekje weten te geven, al zijn er natuurlijk momenten dat het overlijden van mijn broer en/of het gerichte geweld tegen mij als trans vrouw keihard boven komen drijven, al doe ik nog zo mijn best op een positieve manier met deze gevoelens van verdriet en/of angst om te gaan. De dood van mijn broer is - zoals de dood van ieder ander - onomkeerbaar; ik kan dat niet meer terugdraaien, al zou ik daar alles voor over hebben, noch kan ik daar een positieve draai aan geven: het is zo zinloos. Het gevoel gefaald te hebben jegens mijn broer, die kampte met depressiviteit, sluimert op de achtergrond stilletjes door om vervolgens, als je kwetsbaar bent, toe te slaan, onverwachts en uit het niets.
Die angstige minuten in die late trein naar huis op die bewuste zaterdagavond heb ik wel een positieve draai kunnen geven. In plaats van mij terug te trekken op mijn eilandje en mijn leven zo onzichtbaar mogelijk te leiden  - als het ware in een cocon, warm en veilig - heb ik juist gekozen voor de 'aanval' door nog meer dan daarvoor zichtbaar te zijn. Deze laffe daad van geweld was voor mij de trigger om mij in het najaar van 2018 aan te melden bij COC Leiden als voorlichter, om zo op scholen, variërend van middelbare scholen tot en met HBO en universiteit, gastlessen te verzorgen over seksuele diversiteit en met name genderdiversiteit. Want zo'n cocon is misschien warm en veilig, maar ik wil gewoon die prachtige vlinder zijn, die zich vrij kan bewegen en zijn schoonheid kan tonen aan wie het maar wil zien. Met het risico dat er mensen zijn die die schoonheid niet kunnen waarderen.


Sinds het najaar van 2018 heb ik de nodige gastlessen verzorgd namens COC Leiden, variërend van havo/vwo scholieren, studenten verpleegkunde tot en met studenten van de Hogeschool Leiden. Als oud-docente Nederlands voel ik mij er als een vis in het water.
Maar nog belangrijker dan het plezier dat ik beleef aan het verzorgen van die gastlessen, is het gevoel dat ik nu in 2019 dan toch mijn draai heb gevonden in mijn nieuwe woonplaats. Regelmatig ben ik dit jaar al 'overvallen' door gevoelens van geluk, waarbij ik niet eens kan duiden wat de trigger precies is geweest: ik ben af en toe gewoon heel erg gelukkig. Ik merk ook dat de symptomen van genderdysforie (voor de niet-ingewijden: het gevoel van onvrede met het geslacht waarmee ik ben geboren en opgegroeid) sterk zijn afgenomen. Ik kan bijvoorbeeld voor het eerst van mijn leven met plezier én trots naar mezelf kijken, naar mijn selfies en naar mijn spiegelbeeld dat eindelijk na al die jaren overeenstemt met het beeld dat ik van mezelf had en heb in mijn hoofd.
Kortom, wat 2018 had moeten zijn, lijkt 2019 te worden!

Liefs, Remke xxx

zondag 30 december 2018

2018 was een jaar met hoogtepunten, maar ook zeker met de nodige dieptepunten, waarvan de zelfdoding van mijn broer op woensdag 3 januari 2018 er overduidelijk één is. Het jaar stond nog in de startblokken toen deze onheilstijding bij mij op de deurmat viel. Mijn broer had besloten zijn afscheidsbrief aan mij te richten, niet aan mijn vader (was dat niet 'logischer' geweest?) of aan mijn jongere broertje. Nee, deze twijfelachtige eer viel mij ten deel. Ik heb daar al een blogpost aan gewijd (https://remco20.blogspot.com/2018/01/niets-dan-goeds-over-de-doden.html), dus die zal ik hier niet herhalen. We zijn bijna een jaar verder en ja, ik heb de dood van mijn broer inmiddels een plekje kunnen geven, al zal ik er nooit helemaal vrede mee kunnen hebben.
Een ander dieptepunt dat een grote impact op mij heeft gehad, was mijn eerste echte confrontatie met agressie, gewoon omdat ik ben wie ik ben. Natuurlijk weet ik dat transgenders, meer dan andere minderheidsgroepen, het risico lopen met agressie en geweld te worden geconfronteerd, Maar ik dacht altijd, dat zal mij niet overkomen. Want mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik een pacifist en vredestichter ben en conflicten, ruzies en dergelijke uit de weg ga. Ik ben mijn hele leven nooit in een vechtpartij beland, noch heb ik zelf ooit iemand geslagen. En nee, ik ben ook nooit het slachtoffer geweest van geweld of agressie, tot die bewuste zaterdag 24 maart 2018.
Zaterdag 24 maart jl. maakte ik als Remke mijn allereerste vrijgezellenfeestje mee in Utrecht van een goede vriendin. Het was reuze gezellig en ik heb het prima naar mijn zin gehad, maar op de terugreis ging het helaas mis. In de trein van Utrecht naar Alphen aan den Rijn koos ik voor een lege treincoupé. Ik dacht heerlijk in mijn eentje van de muziek op mijn iPhone te kunnen genieten. Op een gegeven moment kwamen drie mannen in mijn treincoupé zitten. Ik heb geen idee waar die ineens vandaan kwamen, maar ik had er direct geen goed gevoel bij. Ik vermoed dat zij (te veel) hadden gedronken en op zoek waren naar 'een verzetje'. Zij zagen mij zitten en hadden blijkbaar in de gaten dat ik geen biologische vrouw was, want al snel hadden zij het over 'een omgebouwde vent' en wist ik dat ik wel eens in serieuze problemen zou kunnen komen. Mijn instinct gaf mij in om mij uit de voeten te maken, maar toen ik een poging deed om te vluchten, werd ik onderuit geschopt, waardoor ik op de grond viel. Het enige wat ik dacht was om mijn hoofd en gezicht te beschermen. Ik kreeg nog wat trappen in mijn buik en ribbenkast, waarna zij de benen namen. Ik ben mij ervan bewust 'geluk' te hebben gehad. Het had veel erger kunnen aflopen. En ja, achteraf gezien had ik natuurlijk aangifte moeten doen. Dat heb ik niet gedaan. Ik wilde zo snel mogelijk naar huis en dit incident achter mij laten. Dit verhaal heb ik om die reden tot nu toe ook met niemand gedeeld. Deels omdat ik het zo snel mogelijk wilde vergeten en deels omdat ik mij ook schaamde, al weet ik niet precies waarvoor..!? Ja, misschien omdat ik zo onverstandig was om als vrouw alleen 's avonds laat in een lege treincoupé te gaan zitten? Maar nu ik dit opschrijf, realiseer ik mij dat dit natuurlijk onzin is. Het is helemaal niet mijn schuld, donder op! Afgezien van wat blauwe plekken en gekneusde ribben heb ik er geen blijvende schade aan overgehouden. Nou ja, mijn gevoel van veiligheid heeft een flinke knauw gekregen. Ik zal 's avonds ook nooit meer in een lege treincoupé gaan zitten. Ik zoek nu heel bewust medereizigers op, die er min of meer betrouwbaar uitzien, liefst in het gezelschap van kinderen ;).
Maar het mooie is dan toch dat deze gebeurtenis een positieve wending heeft genomen in het kader van 'omdenken', want het heeft mij wel doen besluiten om - veel actiever dan tot dat noodlottige moment - mij in te zetten voor de emancipatie en acceptatie van transgenders, onder andere door het geven van voorlichting op (middelbare) scholen namens het COC Leiden, maar óók door als transgender zichtbaar te zijn en zichtbaar te blijven. Ik ga mij zeker niet verstoppen voor transfobe mensen, niet op social media en ook niet in het dagelijkse leven, al zal het reizen met de trein nooit meer hetzelfde zijn als voor die 24ste maart 2018.

Liefs, Remke xxx

Nawoord voor mijn vader, mijn tante, mijn ex, mijn kinderen en anderen die mij dierbaar zijn. Mocht deze blogpost jullie onder ogen komen, ik heb dit niet eerder met jullie gedeeld om jullie niet onnodig ongerust te maken. Het is gebeurd, het ligt achter me en het is wat mij betreft eenmalig.

zaterdag 15 december 2018

Sinds mijn aanmelding als voorlichtster bij COC Leiden heb ik 6 blokuren (12 lesuren) voorlichting gegeven aan 3- en 4- havo scholieren over seksuele diversiteit en genderdiversiteit, verdeeld over twee middelbare scholen. Daarvoor had ik al op eigen houtje voorlichting gegeven op verschillende scholen, waaronder een MBO verpleegkunde.
Ik wil heel graag mijn verhaal doen aan scholieren op middelbare scholen, omdat ik nog altijd de illusie heb tijdens die lessen bij hen een zaadje te planten dat te zijner tijd zal uitgroeien tot iets moois dat acceptatie van mensen die 'anders' zijn, zal vergroten. Deels door kennis over te dragen, maar vooral door mijn eigen verhaal van 'uit de kast komen' te vertellen. Uit ervaring weet ik, en wetenschappelijk onderzoek heeft dat ook aangetoond, dat dit 'eigen verhaal' veruit het krachtigste middel is om een verandering in het denken van mensen over onder andere transgenders te bewerkstelligen en empathie bij hen los te maken voor mensen die 'anders' zijn dan zijzelf. Ik gebruik heel bewust momenten uit mijn eigen leven waarvan ik vermoed, nee waarvan ik wéét, dat zij zich daar iets bij kunnen voorstellen, zoals het moment dat ik mijn kinderen vertelde dat ik transgender was. Mijn dochter was toen 15 jaar, de leeftijd die de leerlingen in de betreffende klassen ook hebben. Zij kunnen zich voorstellen hoe moeilijk zij het zouden vinden als hun vader zo'n ontboezeming met hen zou delen. Of hoe eenzaam het voor mij moet zijn geweest als 15-jarige puber om een dergelijk geheim zo lang bij me te dragen en niet te durven delen. Met mijn coming out verhaal zie ik de impact die mijn verhaal op hen heeft: ik weet zeker dat het hen raakt en hopelijk gaan ze daar iets mee doen, nu of op de wat langere termijn.
Ik ben natuurlijk niet zo naïef dat ik denk op deze wijze de wereld te verbeteren - die tijd van idealisme ligt inmiddels ver achter me - maar ik ben al heel blij als een paar leerlingen naar huis gaan met de gedachte van "die Remke, die voorlichtster van COC Leiden, dat was toch eigenlijk best een leuk mens" (net een mens ;) ) en dat zij die herinnering vasthouden bij een volgende ontmoeting met een transgender. Ja, ik blijf toch een beetje die idealist.
And what's in it for me? Ja, ik beleef heel veel plezier aan die voorlichtingslessen, meer dan ik ooit had kunnen vermoeden. En misschien heb ik inderdaad mijn roeping gemist. Ik was immers ooit docent(e) Nederlands, maar doordat er geen werk was in het onderwijs (ja, echt waar, halverwege de jaren '80), heb ik mij laten omscholen in de informatica. Ik heb daar overigens geen seconde spijt van gehad, want ik heb echt een hele leuke baan in de IT bij het Nationaal Archief in Den Haag, met geweldige en begripvolle collega's. Het is een baan die weliswaar ook voldoening geeft, maar niet te vergelijken met de voldoening die ik put uit de contacten met scholieren op middelbare scholen, waarbij ik het gevoel heb écht het verschil te kunnen maken. Daar wil ik de komende maanden/jaren de nodige tijd en energie in investeren, in de wetenschap dat mijn klok doortikt en dat ik een expiratiedatum heb ;)

Liefs, Remke xxx

zaterdag 8 december 2018

Toen ik mij realiseerde dat ik mijn biologische geslacht wat meer in lijn wilde brengen met mijn genderidentiteit, had ik niet direct behoefte aan een geslachtsaanpassende operatie. Ik had weliswaar via mijn huisarts de anti-conceptiepil geregeld, waarmee ik de concentratie oestrogenen in mijn lichaam zou verhogen en waarmee mijn lichaam enigszins zou gaan vervrouwelijken, maar chirurgisch ingrijpen, nee dat ging mij te ver. Na circa een jaar aan de pil (prima spul overigens, want niet zwanger geworden ;) ) wilde ik eigenlijk ook wel van de testosteron af, het mannelijk geslachtshormoon. Helaas was mijn huisarts niet bereid ook daaraan mee te werken, omdat testosteronblokkers nu niet bekend staan als 'onschuldig' en een periodieke controle van bloedwaardes vereisen. En zo kwam ik alsnog - zeer tegen mijn zin - in het medische circuit terecht. Tegen mijn zin, omdat ik mij immers geen patiënt voel. Ja, tuurlijk, ik ben een transgender, maar dat betekent toch niet automatisch dat ik een patiënt ben? Maar eenmaal in het VUmc verword je vanzelf tot patiënt! Het allereerste dat je krijgt is immers een patiëntenpasje dat deuren opent die anders gesloten blijven. Daar heb ik mij op een gegeven moment maar bij neergelegd. En zo kreeg ik na vier gesprekken met de psycholoog groen licht om via het VUmc oestrogenen en testosteronblokkers tot mij te nemen. En eerlijk is eerlijk, dat beviel prima. Van de bijwerkingen van beide hormonen had ik weinig last en mijn lichaam reageerde ook goed op beide hormonen. Desondanks kreeg ik steeds meer bedenkingen bij die testosteronblokkers: die pillen zijn niet goed voor je lever en de lange termijn effecten zijn ook niet duidelijk. Het was voor mij duidelijk dat ik niet de rest van mijn leven die zogenoemde 'cyproteronacetaat' pillen wilde blijven slikken.  Kortom, ik wilde van die pillen af, maar natuurlijk ook blijvend van de testosteron! En zo werd het idee geboren om afscheid te nemen van mijn testosteron fabriekjes, oftewel van mijn testikels, die immers verantwoordelijk zijn voor de aanmaak van het leeuwendeel van de testosteron. Ook de bijnieren maken weliswaar testosteron aan, maar dat zijn minimale hoeveelheden. Mijn psycholoog vond dat ook een prima idee en zo werd die operatie - met een duur woord een orchidectomie genoemd - ingepland.
Dinsdag 27 november 2018 vond die operatie plaats en ik was er helemaal klaar voor. Ik was nog nooit geopereerd en was vooral benieuwd hoe dat alles in zijn werk zou gaan. Ik was ook in het geheel niet nerveus. Nu vond die operatie onder algehele narcose plaats, dus voor ik er erg in had, was ik onder zeil. En als je dan bijkomt op de verkoeverkamer, is alles al achter de rug. Een heel vreemde gewaarwording vond ik dat.
De orchidectomie was mij, zoals gezegd, te doen om te kunnen stoppen met die testosteronblokkers, dus puur een lichamelijke ingreep. Desondanks merk ik nu dat de ingreep wel degelijk ook een psychologisch effect op mij heeft, een effect dat ik echt niet heb zien aankomen. Ik kon per 27 november 2018 stante pede stoppen met die testosteronblokkers, maar gelijktijdig maakte zich ook een gevoel van euforie meester van mij, nu ik een cruciaal deel van man-zijn kwijt ben. Immers, testosteron wordt alom beschouwd als het summum van mannelijkheid. Ik voel mij nu ook meer vrouw dan voor de operatie en dat is een heel prettige bijkomstigheid aan het einde een moeizaam jaar, dat zo verdrietig begon met de zelfmoord van mijn broer.

Liefs, Remke xxx


zondag 18 november 2018

De bakens verzetten...

In een van mijn eerdere blogposts (https://remco20.blogspot.com/2018/10/roeping-gemist.html?m=0) heb ik jullie al verteld dat ik veel plezier heb beleefd aan mijn ‘optreden’ op het Nova College in Hoofddorp begin oktober, waar ik voor 3de jaars studenten mbo verpleegkunde en verzorging iets over mezelf heb verteld in het kader van het thema ‘Transgender’. En toen de vraag vanuit de groep kwam of ik niet op hun school als docente Nederlands aan de slag wilde, was dat de trigger om bij mezelf te rade te gaan wat ik in deze fase van mijn leven nog graag zou willen doen. En al heel snel kwam boven drijven dat ik, naast mijn werk als IT’er bij het Nationaal Archief, toch weer graag voor de klas zou willen staan, maar dan specifiek met als oogmerk het verminderen van vooroordelen, het vergroten van acceptatie als het gaat om transgenders en het bevorderen van genderdiversiteit. Ik werk weliswaar al als vrijwilliger bij Transgender Netwerk Nederland, maar TNN richt zich toch voornamelijk op het strategisch en tactisch niveau: politici, beleidsmakers, directeuren HRM, etc. Voorlichting geven op scholen is vooral het terrein van de plaatselijke COC verenigingen. Aangezien Alphen aan den Rijn geen eigen COC vereniging heeft, maar valt onder de regio Leiden, heb ik de coördinator van die regio aangeschreven met het aanbod om vanuit COC Leiden voorlichting te geven. Na een kennismakingsgesprek met de coördinator en een collega voorlichter om te kijken of er van beide kanten een klik is, heb ik een trainingsmiddag meegemaakt en al snel kwam het verzoek om maandag 19 november met de coördinator een blokuur (100 minuten) voorlichting te geven aan een 4-havo groep van het Scala College in mijn Alphen aan den Rijn. Normaliter gaat een aspirant voorlichter 2 of 3 keer mee om vanaf de zijkant mee te kijken, maar in mijn geval had de coördinator er blijkbaar vertrouwen in dat ik - mede gezien mijn onderwijsbevoegdheid - wel in het diepe kon worden gegooid. En zo sta ik dus morgen, na een kleine 30 jaar, weer voor de klas op een middelbare school. Ik heb er heel veel zin in en ik heb er alle vertrouwen in dat ik vanuit mijn persoonlijke verhaal (ik blijft heel dicht bij mezelf), een bescheiden bijdrage kan leveren aan het vergroten van de acceptatie van transgenders en het bevorderen van met name genderdiversiteit. En ja, ik heb veel hobbels moeten nemen; ja, ik heb de nodige offers heb moeten brengen, dat mogen de leerlingen best weten, maar wat vooral moet blijven hangen is dat ik nu als mens gelukkiger ben dan ik ooit ben geweest. Jezelf kunnen zijn, is immers onbetaalbaar! En dat ik me geaccepteerd voel, zowel door mezelf (niet onbelangrijk), maar ook door de mensen om mij heen. Ja, ik ben anders, maar ik hoor er wel gewoon bij! Die zogenoemde ‘inclusieve samenleving’ is de spreekwoordelijke stip op de horizon, al ben ik na de beelden van gisteren (intocht Sinterklaas) wat minder optimistisch :(

Liefs, Remke xxx

;;