Hokjes? Wat nou hokjes...!?

"Cogito ergo sum" was het adagium van René Descartes, een Franse filosoof uit de 17e eeuw. In goed Nederlands: ik denk dus ik besta. Vanzelfsprekend denken wij mensen na over van alles en nog wat. Ik ben daarop absoluut geen uitzondering. Maar hoe lang ik ook nadenk over sommige vragen, het antwoord blijft uit. Met name de veel gestelde 'waarom vraag' blijkt vaak lastig te beantwoorden en dan specifiek de vraag:"Waarom overkomt juist mij dit? Over die 'waarom' vraag heb ik ook regelmatig mijn hoofd gebroken, vanzelfsprekend zonder resultaat: Waarom heeft Moeder Natuur in haar wijsheid besloten mij op te zadelen met het verkeerde lichaam? En alsof dat niet erg genoeg was, waarom heeft zij mij vervolgens uitgekozen voor een vorm van kaalheid die zich al manifesteerde toen ik begin 20 was? Enfin, jullie weten net als ik dat het volstrekt zinloos is om deze vragen te stellen, domweg omdat er geen antwoorden zijn. Sommige dingen zijn nu eenmaal zoals ze zijn, punt uit. Zover ben ik inmiddels ook. Dus ja, ik heb door een speling van de natuur een mannenlichaam meegekregen bij mijn geboorte, en ja, aan de binnenkant ben ik een vrouw, het zij zo! Niets aan te doen. In het kader van het omdenken leg ik mij neer bij de feiten en richt ik mij niet langer op de nadelen, maar op de voordelen van dit voor mij wat ongebruikelijke lichaam, waar ik het mee moet doen.
En om maar direct met de deur in huis te vallen: ik word niet ongesteld, nooit en te nimmer en dat is voorwaar niet slecht hè. Geen maandelijkse ongemakken en ja altijd gewoon kunnen gymmen op school.
Een ander voordeel: als ik word geconfronteerd met vieze toiletten, bijvoorbeeld onderweg met de auto naar een zonnige vakantiebestemming, dan kan ik altijd nog gebruik maken van dat slangetje tussen mijn benen om staand te plassen. Of nóg beter, ik kan, als het echt niet anders kan, wildplassen tegen een boom ;-) Probeer dat maar eens met dat orgaantje waar biologische vrouwen mee zijn uitgerust. Mission impossible!
Verder ben ik een lange afstand loper en dan is iedere kilo er één te veel. Wanneer ik ga hardlopen, dan leg ik mijn siliconen borstprothesen terzijde en werk ik mijn training zonder die ballast af. Scheelt toch al snel meer dan een kilo.
Een ander voordeel van dat mannenlijf is dat ik, zoals gezegd, niet veel haar meer heb op mijn hoofd en dat betekent dat ik mijn haar niet meer hoef te wassen. Als ik zie hoeveel tijd mijn dochter en aanstaande ex nodig hebben voor het wassen, drogen, föhnen en in model brengen van hun haar, dan heb ik een makkie met mijn haarwerkje (ook wel pruik genoemd), dat ik slechts één keer in de week 10 minuten in een handwarm badje met shampoo hoef te leggen. Vervolgens met een handdoek deppen en laten drogen. Klaar-is-Kees.
En last but not least, ik kan nooit zwanger worden en dat komt niet omdat ik de anticonceptie-pil slik (die slik ik trouwens wel, maar dat is om mijn gezichtsbeharing terug te dringen), maar omdat een baarmoeder geen standaard onderdeel van het mannenlichaam.
Kortom, als ik mijn best doe met dat omdenken, dan is het niet eens zo verkeerd om een mannenlichaam te hebben, maar eerlijk is eerlijk, dan moet ik wel héél erg mijn best doen ;-)

Liefs, Remke xxx

Zoals jullie wellicht nog weten 'hangen' mijn eerste zelf gekochte pumps in het Amsterdam Museum in het kader van de tentoonstelling "Transmission" (tot en met 13 maart a.s.). Ik had nog geen gelegenheid de tentoonstelling zelf te bezoeken en ik was best wel benieuwd naar mijn eigen bijdrage in real life en naar de bijdragen van andere transgenders. Mijn goede (virtuele) vriendin Tamara Dutoit (woonachtig in Vlaanderen!) gaf aan dat zij ook heel graag die tentoonstelling zou willen bezoeken en dat zij ook heel graag mij een keer in real life zou willen ontmoeten. Dat was geheel wederzijds en zo spraken wij af om elkaar vrijdag 12 februari 2016 te ontmoeten bij de ingang van het Centraal Station Amsterdam. Tamara zou samen met haar vriend Tony komen. Echter, die betreffende vrijdag sloeg het noodlot toe: één van de veertjes van de beugel van Tamara was die ochtend gebroken en zij kon pas rond de middag terecht bij haar orthodontist. Gelukkig konden we alledrie ook de zaterdag daarop en zo begaf ik mij zaterdagochtend per trein richting Amsterdam Centraal Station. Via de whatsapp had ik contact met Tamara en zo wist ik dat zij en Tony op schema lagen voor onze rendez-vous rond 12.30 uur.

En zo stond ik rond 12.30 uur voor het station in het zonnetje te wachten. Ik herkende mijn Vlaamse vrienden direct. Na een hartelijk ontvangst kwamen Tamara en Tony met een cadeautje op de proppen in verband met de 'geboorte' van Remke. Zo'n lief gebaar van beiden en wat een prachtige armband van Swarovski. En dan ook nog eens in het paars.

Vervolgens zetten we ons in de richting van de Kalverstraat waar het Amsterdam Museum is gevestigd. Tony zou gaan shoppen, terwijl Tamara en ik de tentoonstelling zouden bezoeken. In het Amsterdam Museum zijn verschillende tentoonstellingen gehuisvest, die alle zijn voorzien van een audiotour zodat je via een apparaatje dat je bij je oor dient te houden, informatie krijgt over de diverse objecten in de betreffende tentoonstelling. Een heel leuke manier om iets te leren over Amsterdam. Om de tentoonstelling Transmission te bereiken, waar wij uiteindelijk voor kwamen, moesten wij heel wat andere tentoonstellingen door. Maar onze volharding werd beloond: Transmission!


En ofschoon ik de tekst van dat audiofragment zelf heb geschreven én tot 3 keer heb ingesproken, schoot ik toch weer vol, mijn levensverhaal terugluisterend (voor de tekst van het audiofragment, zie mijn blogpost van woensdag 6 januari 2016). Toen we naar buiten liepen, kwamen we Tony tegen en via diverse winkels, waaronder ICI Paris (prachtige palettes van Urban Decay ;-) ) liepen  we terug naar het Centraal Station, waar Tamara en Tony de veerpont namen en ik de trein. Wat een heerlijke dag en wat een lieve mensen die Tamara en Tony!

Zondag 1 november 2015 heb ik contact gezocht met het Amsterdam Museum naar aanleiding van de expositie "Transmission", een door Miep (1949) gekozen titel voor de fototentoonstelling, waarvan zij het onderwerp is. De prachtige portretten van Miep, gemaakt door de fotografen Koos Breugel en Milette Raats, vormden voor het Amsterdams Museum aanleiding om een podium te bieden aan meer verhalen van en over transgenders. En omdat ik al jaren naar buiten treed om ruchtbaarheid te geven aan mijn worsteling en zoektocht als transgender, vond ik dit de uitgelezen gelegenheid om een deel van mijn verhaal via dit podium aan de man/vrouw te brengen en wel aan de hand van een zelf gekozen voorwerp. Een ieder stond het vrij een eigen object mee te nemen en daar een eigen audiofragment bij in te spreken. Ik had heel graag de trouwjurk van mijn moeder willen inbrengen, maar helaas heeft mijn moeder die jurk een aantal jaren na het trouwen weggedaan. Heel jammer, want ik heb die jurk zo vaak aangehad als kind en die had mooi symbool kunnen staan voor mijn ontluikende identiteit. Maar toen ik op zolder mijn allereerste zelf gekochte pumps terugvond, wist ik dat dit het voorwerp zou zijn voor de tentoonstelling, waar ik mijn verhaal aan zou koppelen.

 Hieronder vind je de tekst zoals ik die vandaag heb ingesproken.Binnenkort zijn mijn schoenen in combinatie met het audiofragment (en die van vele anderen natuurlijk) te bewonderen in het Amsterdam Museum.

"Deze zwarte pumps zijn de eerste damesschoenen die ik als dertiger eigenhandig, weliswaar met bonzend hart en met zweet in mijn handen, heb gekocht in een gewone Amsterdamse schoenenwinkel op de Overtoom. Deze zwarte high heels, die natuurlijk voor geen meter liepen, markeren in feite het moment waarop ik uit de kast kwam als transgender.

Daarnaast staan deze zwarte pumps letterlijk en figuurlijk symbool voor de wankele zoektocht die ik als klein en onzeker jongetje van vijf jaar ben begonnen, een zoektocht naar mezelf, naar antwoorden op de vele vragen die ik had. Want al heel jong voelde ik dat ik anders was dan andere jongetjes en dat ik dingen leuk vond die vooral tot het domein van de meisjes behoorden, zoals het dragen van de trouwjurk en de pumps van mijn moeder en niet te vergeten haar make-up en nagellak. Ik was mij er gelijktijdig heel erg van bewust dat mijn sociale omgeving dit gedrag zou afkeuren. En daarmee was mijn dubbelleven geboren.

Mijn puberteit was vervolgens een buitengewoon verwarrende periode, want je wil als puber immers niets liever dan ergens bij horen, maar ik voelde mij niet thuis bij de jongens en was lichamelijk overduidelijk geen meisje. Pas toen ik in Amsterdam sociale wetenschappen ging studeren aan de UvA, locatie Grote Bickerstraat, kwam ik lotgenoten tegen, vooral transseksuelen, want het woord transgender bestond toen nog niet. Daarna ben ik geleidelijk aan mijzelf verder gaan ontdekken en ontwikkelen en kan ik zeggen dat ik na 50 jaar eindelijk mijn zoektocht heb voltooid.

Of ik antwoorden heb gevonden op al mijn vragen? Nou nee, maar dat is misschien ook iets te veel gevraagd. En dat onzekere jongetje van vijf…? Nou, dat jongetje is inmiddels veranderd in een zelfbewuste transgender, die vrede heeft met zichzelf en dat ook trots uitdraagt."

Het is vrijdag, mijn vaste vrije dag, het begin van een heerlijk lang weekend, waar ik normaliter erg naar uitkijk, maar vandaag ben ik moe, futloos, een beetje verdrietig en heb ik last van hoofdpijn. Ik zit er eigenlijk een beetje doorheen. Het zal ongetwijfeld de tol zijn van de afgelopen weken, waarin zoveel ingrijpende en emotionele dingen zijn gebeurd, die ik - en dat realiseer ik mij nu - onvoldoende een plekje heb kunnen geven. Het is vooral de snelle opeenvolging van deze gebeurtenissen geweest, die mij nu parten speelt: het zeer emotionele besluit van zondag 1 november jl. om uit elkaar te gaan, het acuut wegdoen van al mijn mannenkleding, het alleen nog dragen van dameskleding, het veranderen van mijn voornaam (ook best een ingrijpend besluit), het bezichtigen van andere woningen, het (weer) gaan dragen van een haarwerkje en het op mijn werk openlijk uitkomen voor mijn transgender -zijn. Sommige gebeurtenissen hebben mij diep aangegrepen (het besluit uit elkaar te gaan), andere waren vooral spannend (alleen nog die kleding dragen, waar ik mij prettig bij voel) en sommige ook wel leuk, zoals het bezichtigen van nieuwe woonruimte. Afzonderlijk is het allemaal prima te behappen, maar als alles tegelijk op je afkomt, dan lijkt het wel een achtbaan, waarin ik terecht ben gekomen en die - anders dan de Python in de Efteling - niet slechts anderhalve minuut duurt. Bij tijd en wijle heb ik het gevoel de regie niet langer in handen te hebben, hetgeen bij een achtbaar vanzelfsprekend ook daadwerkelijk het geval is. Maar omdat ik juist heel graag de regie over mijn eigen leven in handen wil hebben, bedenk ik - zittend op mijn bed met mijn MacBook op schoot - dat ik wat gas moet terugnemen en dat ik ruim de tijd moet nemen om bovengenoemde gebeurtenissen eerst goed te verwerken, alvorens de volgende stap te zetten. En dat is precies wat ik de komende periode ga doen: rust nemen en verwerken wat nog deels onverwerkt is. Immers, 2016 wordt een heel emotioneel jaar en daar heb ik al mijn 'processorkracht' voor nodig. Ik wil dan niet belemmerd worden door onverwerkte zaken uit 2015, met het risico dat ik er aan onderdoor ga. Ik zal niet de eerste zijn. Oftewel, stop de persen!

Mijn laatste blogpost dateert van 23 oktober jl. In de vier weken volgend op die 23 oktober is er het nodige gebeurd in mijn leven. Ik heb dat eerst (deels) moeten verwerken, voordat ik de juiste woorden heb kunnen vinden om mijn gevoelens te verwoorden.
Ik heb jullie de afgelopen jaren een inkijkje gegeven in mijn leven, in mijn leven als transgender die druk doende is om zichzelf te ontdekken én uit de kast te komen. Daarbij zal het jullie duidelijk zijn geworden dat het leven van een transgender niet over rozen gaat en dan heb ik zeker niet alleen over mezelf, maar vooral ook over de dierbaren om mij heen die immers ook geconfronteerd worden met de keuzes die ik maak. Daarbij denk ik in eerste instantie over mijn vrouw en kinderen, maar natuurlijk moet ik ook denken aan mijn inmiddels 84 jarige vader, die ik vorig heb verteld dat zijn zoon ook een dochter is. De laatste 6 maanden is mijn coming out - overigens door mijn eigen toedoen - in een stroomversnelling terechtgekomen en ben ik mij in het openbaar steeds meer gaan uiten als transgender, of beter, als een mens met een sterke vrouwelijke binnenkant, die in toenemende mate de buitenkant heeft doen aansluiten bij die binnenkant. Dit is niet zonder gevolgen gebleven voor de mensen in mijn directe omgeving, die direct en indirect geconfronteerd worden met de door mij gemaakte keuzes. En ik begrijp heel goed dat dit voor hen erg lastig is (geweest) en al helemaal voor mijn vrouw. Uiteindelijk heeft mijn vrouw aangegeven zich niet te kunnen verenigen met mijn transformatie. En ik? Ja, ik wil niet meer terug de kast in, dat kan niet meer. Deze patstelling heeft er toe geleid dat mijn vrouw en ik zondag 1 november jl. het moeilijke en emotionele besluit hebben genomen om uit elkaar te gaan en dat na 35 jaar lief en leed te hebben gedeeld. We houden zeker nog van elkaar, maar liefde alleen is niet in staat deze kloof te dichten. We zijn tot de slotsom gekomen dat we elkaar op deze manier niet gelukkig gaan maken. Opvallend is dat nu dit besluit is genomen, de sfeer in huis is verbeterd: we laten elkaar vrij, waardoor ik mezelf kan zijn zonder op eieren te hoeven lopen. Cruijff zou zeggen: "Elk nadeel heb z'n voordeel." Maar al met al blijft het natuurlijk heel verdrietig dat ik door mezelf te vinden, mijn grote jeugdliefde ben verloren.

Liefs, Remke xxx

With a heavy heart...

My last blog post dates of October 23 this year. In the four weeks following that October 23 a lot has happened in my life. I first had to (partially) process all of that, before I was able to find the right words to express my feelings.
Over the last few years I have given you an insight into my life, into my life as a transgender that is working hard to discover himself and to come out of the closet. I trust that it became clear to you that my life as a transgender is not a bed of roses and then I am certainly not talking about myself, but especially about the loved ones around me who are in fact confronted with the choices I make. I am thinking primarily of my wife and children, but of course I also think of my 84 year old father, whom I told last year that his son is also a daughter. The last six months my coming out - by my own doing - rightly gained momentum and in public I am increasingly expressing myself as a transgender, or better, as a human being with a strong female inside, who is increasingly trying to fit the outside with the inside. This did have consequences for the people around me, who are confronted directly and indirectly with the choices made by me. And I understand very well that this is (was) very difficult for them and especially for my wife. Eventually my wife indicated she was unable to cope with my transformation. And I couldn't and wouldn't go back into the closet, I just can't. This stalemate meant that my wife and I, on Sunday November 1st this year, took the most difficult and emotional decision ever to split up and that after having shared joys and sorrows for the last 35 years. We still love each other, but love alone is not able to close this gap. We have come to the conclusion that we're not going to make each other happy this way. It is remarkable that now this decision is taken, the atmosphere at home has improved: we give each more space, enabling me to be myself without having to think about what my wife would think of it. Cruyff would say: "Every disadvantage has its advantage." But at the end it is really sad that finding myself means losing my childhood love.

Love, Remke xxx

Wat was het leven eenvoudig tot een paar weken geleden. Qua kleding dan bedoel ik hè, om misverstanden te voorkomen. Als ik kleding voor de volgende dag moest uitzoeken, dan was ik zo klaar. Ik had grosso modo de keuze uit zo'n 15 overhemden (overwegend paars natuurlijk) en uit 3 maatwerkpakken. Ik droeg onder het overhemd standaard een wit t-shirt en aan mijn voeten had ik antracietgrijze sokken en zwarte schoenen, doorgaans van Van Bommel. That's it. Voor de goede orde, ik heb het over doordeweekse dagen, waarop ik moest werken. Op mijn vrije dagen liep ik er overigens wel wat frivoler bij. Maar het was in ieder geval snel en overzichtelijk. En het kostte mij niet meer dan 5 minuten om de kleding voor de volgende dag klaar te leggen.
Hoe anders is dat nu, nu ik langzaam aan (nou ja langzaam...) mijn mannengarderobe aan het inwisselen ben voor een vrouwengarderobe. Het uitzoeken van kledingstukken, die ik de volgende dag zal dragen, kost heden ten dage véél meer tijd. Het aantal combinaties is nu ook vele malen groter. Welke broek zal ik aantrekken? De stonewashed boyfriend spijkerbroek, die blauwe skinny spijkerbroek, of toch maar die zwarte? Of toch maar die  zwarte legging of toch maar die tregging (vraag mij niet wat het verschil is...) of durf ik het aan die gewaagde gebreide jurk aan te trekken? Of toch maar die maxi dress? En een colbertje? Welke? En welk sjaaltje past daar dan weer bij. En dan heb ik het nog niet eens over de keuze van het schoeisel: hakken, geen hakken? Enkellaarsjes, knielaarzen, pumps? Kortom, het leven is er absoluut niet eenvoudiger op geworden; wel veel leuker trouwens. Ik wist natuurlijk al mijn hele leven dat voor vrouwen veel leukere kleding wordt gemaakt dan voor mannen en dat vrouwen veel meer keuze hebben, maar nu ben ik zo ver dat ik die dameskleding ook zelf durf te dragen. De uitdrukking "Kleren maken de man" betekent overigens dat men wordt beoordeeld op wat men draagt. In die zin is er in mijn geval helemaal niets veranderd, sterker: ik word nu meer dan ooit beoordeeld op wat ik draag. And you know what? I don't give a shit (anymore)!

Mijn blog heeft als ondertitel weliswaar "Belevenissen van een transgender", maar na al die blogposts de afgelopen maanden, waarin vooral ikzelf centraal heb gestaan, wil ik het deze keer nu eens niet over mezelf hebben, maar over jullie. Ik heb de afgelopen maanden namelijk ontzettend veel steun gehad aan jullie. Ik durf zonder meer te stellen dat ik niet zo ver was gekomen als ik deze reis in mijn eentje had moeten afleggen. Ik ben deze reis jaren geleden begonnen en gedurende de reis, die overigens nog niet ten einde is, heb ik altijd een schare supporters langs de lijn gehad die mij door dik en dun hebben gesteund. Ik zou dolgraag al die mensen met naam en toenaam noemen, maar dan zou deze blogpost een ellenlange opsomming worden van namen en dat zou een beetje saai worden en als ik ergens niet van houd... En dan loop ik ook nog eens het risico dat ik sommige mensen zou vergeten; dat zou ik mezelf niet vergeven. Een aantal van jullie heb ik inmiddels in real live ontmoet, anderen ken ik alleen in de virtuele wereld. Hoe dan ook, al die mensen die mij onvoorwaardelijk hebben gesteund en die mij met raad en daad hebben bijgestaan, al die mensen wil ik langs deze weg bedanken voor het steentje dat zij hebben bijgedragen aan mijn ontwikkeling en aan mijn feitelijke coming out.

Zoals gezegd, het is helaas ondoenlijk om iedereen te noemen, ofschoon ik dat het liefst had gedaan. Desondanks wil ik een beperkt aantal mensen met naam en toenaam noemen, omdat die een heel speciale rol hebben gespeeld tot dusverre. Dat wil echter geenszins zeggen dat de bijdragen van de anderen, die ik hier niet noem, niet belangrijk zijn geweest. Integendeel, alle reacties en steunbetuigingen heb ik met liefde omarmd en hebben mij gesterkt in de af te leggen weg.
Ik zei 'naam en toenaam', maar uit privacy overwegingen noem ik alleen de voornaam van betrokkenen. Ik weet bijna zeker dat de betreffende personen zich wel in mijn beschrijving zal herkennen. En anders, wie de schoen past, trekke hem aan.
Om te beginnen wil ik Mariëlle noemen, die als katalysator heeft gewerkt. Mariëlle vroeg mij jaren geleden om mijn liefde voor nagellak uit de doeken te doen op haar nagellak blog. Door dat initiatief kwam mijn coming out in een stroomversnelling. Ik schreef de eerste blogs bij Mariëlle onder het pseudoniem Nagellakman, maar na een jaartje ben ik onder mijn eigen naam de columns gaan schrijven. En dat doe ik nog steeds met heel veel plezier. Ook Sonja mag niet onvermeld blijven. Ik beschouw Sonja als mijn soulmate, een geestverwante, een schat van een mens met een groot hart, die zelf ook de nodige bagage met zich meezeult, maar toch altijd weer voor anderen klaarstaat. Zowel Mariëlle als Sonja heb ik inmiddels in real live ontmoet.
Ook Myrna mag niet ontbreken. En ofschoon ik Myrna helaas nog nooit in real live heb ontmoet, hebben we vele persoonlijke gesprekken gevoerd via Whatsapp en via e-mail, hield zij mij regelmatig een spiegel voor en stimuleerde Myrna mij om vooral mijn eigen weg te vinden en te volgen. O ja, Myrna is ook mijn persoonlijke kledingcoach, die ik vanuit de paskamer bestook met foto's van kledingstukken. En niet te vergeten, een paar weken geleden praatte Myrna mij moed in om in mijn nieuwe lange rok de 'boze' buitenwereld te trotseren, en met succes ;)
Een andere belangrijke persoon is Pippi, een Indische dame van stand die ik leerde kennen via Twitter en via haar prachtig geschreven stukjes op haar blog. Pippi ontmoette ik tijdens mijn allereerste meet&greet met nagellak liefhebbers. We hadden afgesproken op Leiden Centraal en de klik was er direct (beiden Indo's ;) ). We hebben daarna elkaar regelmatig ontmoet en ik ben zelfs een keer bij haar thuis geweest om haar indrukwekkende verzameling nagellak (toentertijd tegen de 2000 (!) lakjes) met eigen ogen te aanschouwen.
En ja, zoals gezegd, verder zijn er vele tientallen personen die mij accepteren zoals ik ben en die mij regelmatig een hart onder de riem hebben gestoken (en nog steeds steken). En daarvoor wil ik iedereen hartelijk bedanken: jullie bijdrage aan mijn leven is van onschatbare waarde en niet in geld uit te drukken. Jullie allen wil ik langs deze blogpost in de bloemetjes zetten.... (wel paarse bloemen vanzelfsprekend; jullie kennen me inmiddels)

In the spotlight...

My blog is subtitled "Adventures of a transgender," but after all the blog posts in the recent months, which all had the focus mainly on me, this time I don't want to talk about myself, but about you guys. In the past few months I have had a lot of support by you all. I dare say that I had not come this far if I had to to it on myown. I started this journey years ago and during that journey, which still isn't finished, I have always had a crowd of supporters along the way who have been very supportive of me. I would love to mention all these people by name, but this blog post would become a very long list of names and that would be a bit boring as well. And then there would be the risk that I would forget some people; I would not forgive myself. Some of you I have already met in real live, others I only know in the virtual world. Anyway, all those people who have supported me unconditionally and that have assisted me, all those people I want to thank for their contribution to my growth and development and to my coming out.

As mentioned, it is unfortunately impossible to mention everyone, although I would prefer to have done that. Nevertheless, I want to mention a few people by name because they have played a very special role so far. However, this does not mean at all that the contributions of the others I don't mention here, have not been significant. All the reactions and expressions of support I have embraced with love and have strengthened me in the way to go.
I said, 'naming and shaming', but for privacy reasons I only mention the first name of those involved. I'm pretty sure the subjects will recognize themselves in my description. Otherwise, if the cap fits, you should wear it.
To begin, I want to mention Marielle, who has worked as a catalyst. Marielle has asked me years ago to reveal my love for nail polish on her nail polish blog. Through this initiative my coming out was rapidly accelerated. I wrote the first blogs at Marielles blog under the pseudonym Nagellakman (Nailpolish man), but after a year I started using my own name. And I still write my monthly columns with a lot of fun. Sonja should not go unmentioned. I consider Sonja as my soulmate, a like-minded, a very sweet lady with a big heart, who also has encountered a lot in her life, but who always is willing to help others. Both Marielle and Sonja I have met in real live.
Myrna also is a must. Although I unfortunately have never met Myrna in real live, we have had many personal conversations using Whatsapp and via e-mail. She regularly confronted me with myself and encouraged me to find my own path and follow it. Oh, not to forget, Myrna is also my personal clothes coach, who I send many pictures in the fitting room showing her garments. And very important, a few weeks ago Myrna encouraged me to go out in the street, wearing my new long skirt and successfully ;)
Another important person is Pippi, an Indonesian lady that I have met via Twitter and via her beautifully written posts on her personal blog. I have met Pippi in real live during my first Meet & Greet with nail polish lovers. We agreed to meet at Leiden Centraal and then there was a connection right away (both Indo's ;-) ). We still meet regularly and once I even visited her at home to see with my own eyes her impressive collection of nail polish (more than 2000 bottles (!) of nail polish) .
And yes, as said before, there are still dozens of people who accept me as I am and who frequently supported me (and still do). And all those lovely peopple I want to thank their your contribution to my life. Your contribution have been invaluable and can not be expressed in dollars or euros. I would like to put all of you all in the spotlight of this blog post and hand you these flowers .... (purple flowers of course, you know me by now)