Hokjes? Wat nou hokjes...!?

De vakantieperiode is weer aangebroken en veel mensen trekken erop uit. De meeste mensen die ik ken, houden van het maken van (verre) reizen en van (al dan niet luxe) vakanties als een onmisbare onderbreking van de dagelijkse sleur. Lekker naar zon, zee en strand, heerlijk relaxen in een hangmat onder een zachtjes wuivende palmboom, genietend van de welverdiende vakantie. Het leuke van het maken van een (verre) reis of het met vakantie zijn - ook in eigen land - is wat mij betreft het weer thuiskomen: home sweet home. Hoe geweldig die verre reis of die vakantie ook is, er komt een moment dat je terugverlangt naar je eigen huis, je eigen bed, je eigen douche en wc en de dierbaren die je achter hebt gelaten.
Ik ben vele jaren geleden als klein jongetje van 5 jaar op reis gegaan, een reis op zoek naar... ja naar antwoorden eigenlijk. Ik wist namelijk al op heel jonge leeftijd dat met mij iets aan de hand was; er klopte iets niet. Ik vond 'meisjesdingen' eigenlijk veel leuker dan typische 'jongensdingen' en ook meisjeskleren hadden een veel grotere aantrekkingskracht op mij dan die saaie jongenskleren. En in mijn dromen was ik ook heel vaak een meisje. Tegelijkertijd was ik mij er zeer van bewust dat wat ik voelde en wilde, sterk zou worden afgekeurd door mijn omgeving. De gevoelens bleven echter en ik voelde mij bij tijd en wijle verloren, eenzaam, in de war, verdrietig en gedwongen een leven te leiden, waarvan ik het gevoel had dat het niet mijn leven was. Op een gegeven moment was ik zo ongelukkig dat ik met de gedachte speelde om 'eruit' te stappen om zo de gemoedsrust te vinden die ik zo ontbeerde. Gelukkig is het zover niet gekomen. Ik ging op zoek naar antwoorden. Ik had zoveel vragen en zo weinig antwoorden, antwoorden op de vragen die maar door mijn hoofd bleven spoken. Vragen die ik aan niemand durfde te stellen, niet aan mijn ouders, niet aan vriendjes of vriendinnetjes, niet aan leerkrachten op school. En ofschoon die jarenlange zoektocht uiteindelijk wel een aantal antwoorden heeft opgeleverd, hebben die antwoorden mij niet de rust gebracht, waarop ik had gehoopt. Sommige antwoorden riepen op hun beurt weer nieuwe vragen op, met als gevolg dat ik na al die jaren nog steeds op reis ben. Daar komt bij dat ik af en toe helemaal niet zat te wachten op het antwoord op sommige vragen, omdat die antwoorden mij vervulden met angst voor de toekomst; van sommige antwoorden kan of wil ik de consequenties niet overzien. En zo gaat mijn queeste door, terwijl ik het reizen eigenlijk beu ben geworden. Ik ben te moe om verder te zoeken naar antwoorden en die antwoorden te duiden! Ik wil niet langer op reis en zoeken naar antwoorden; ik wil gewoon naar huis, rust, lekker slapen in mijn eigen bed, omringd door de mensen van wie ik houd! Ik wil naar huis...

Traveling

The holiday season has begun and many people have their holiday planned . Most people I know, love to make (distant) trips and have (sometimes luxury) holidays as an essential break from their daily grind. Enjoying the sun, the sea and the beach, relaxing in a hammock under a palm tree swaying gently, enjoying the well-deserved holiday. The fun of making a (distant) journey or being on a holiday for me is to come home again: home sweet home. How wonderful that distant trip or vacation may be, there comes a time when you long for your own home, your own bed, your own shower and your own toilet and to be with the loved ones you have left behind. Many years ago as a little boy of five I started a journey, a journey in search for... yes for answers actually. Because I knew at a very young age that there was something 'wrong' with me. I liked "girly things" much more that typical boys stuff and girls' clothes had a much greater attraction on me than the boring clothes boys are wearing. And in my dreams I often imagined being a girl. At the same time I was very aware that what I felt and longed for, would be strongly rejected by my environment. The feelings, however, remained and at times I felt lost, lonely, confused, sad and forced to live a life I felt was not my life. At one point I was so unhappy that I thought of stepping out in order to find the peace that I wanted so badly. Thankfully it didn't go that far. I decided to start looking for answers. I had so many questions and just so few answers, answers to the questions that kept tormenting my mind. Questions I didn't had the guts to ask anybody, not my parents, not boyfriends or girlfriends, not school teachers. And although this long journey eventually produced a number of answers, those answers didn't brought peace to my mind, which I had hoped for. Some responses even led to new questions, with the result that after all these years I'm still traveling. Occasionally I wasn't happy at all with the answer to some questions, because those answers filled me with fear for the future. Of some answers I just couldn't of wasn't willing to see the consequences. And so my quest goes on whilst actually I am really done traveling. I'm too tired to look for answers and to grasp the meaning behind those answers! I am simply no longer willing to travel any longer in search for answers. I just want to go home, to rest, to have a good sleep in my own bed, surrounded by the people I love! I just want to go home... 

Zoals jullie wellicht nog weten heb ik ruim vier weken geleden een nieuwe pruik gekocht bij De Haarlounge in Den Haag. Na heel lang wikken en wegen kwam ik tot de slotsom dat ik blijkbaar toch zwaarder til aan het gemis van een haarbos dan ik mijzelf altijd heb voorgehouden. Dat de laatste maanden de balans meer naar mijn vrouwelijke kant doorslaat, zal ongetwijfeld aan die afweging hebben bijgedragen. Als mensen mij vragen hoe ik 'in elkaar zit', dan refereer ik doorgaans aan het televisieprogramma van Arie Boomsma, "Hij is een zij" en duid ik mijzelf als "Hij is ook een zij". Dat suggereert iets van een middenpositie, een evenwicht tussen man en vrouw, waarvan ik lang heb gedacht dat dat een modus operandi is, waar ik vrede mee zou kunnen hebben. Ik dacht na een jarenlange worsteling met mijzelf en met mijn omgeving, de gulden middenweg gevonden te hebben, waarbij ik - tot een bepaald niveau - mezelf kan zijn. Ik had gehoopt daarmee een balans in mijn leven en die van mijn naasten te hebben gevonden, maar dat blijkt een vergissing. Het dragen van mannenkleding gaat mij steeds meer tegenstaan en ik neig meer en meer naar androgyne kleding en naar kleding die bedoeld is voor 'de andere sekse', kleding die gevoelsmatig beter bij mij past. Ik zeg bewust gevoelsmatig, want lichamelijk is het natuurlijk wel wat behelpen ;-).

En zo neemt mijn vrouwelijke kant het heft steeds meer in handen ten koste van mijn mannelijke kant, met als resultaat dat ik vorige week vrijdag voor het eerst in mijn leven (!) overdag de vrouw in mezelf bewust alle ruimte heb gegeven. En dat voelde heerlijk. Het is moeilijk dat gevoel onder woorden te brengen, maar het voelde als een opluchting. Alle puzzelstukjes vielen als het ware op hun plek. Ja, natuurlijk, ik vond het ook best eng om mij zo kwetsbaar op te stellen, maar uiteindelijk overwint het gevoel om mezelf te willen zijn. Gewoon als mezelf over straat gaan, winkelen, dat voelde echt goed, een gevoel van thuiskomen! Deze constatering heeft echter een keerzijde, zoals alles een keerzijde heeft, want heel langzaam dringt de uiterste consequentie van dit gevoel van thuiskomen tot mij door: dat waar ik jaren dacht als transgender een middenpositie in te nemen (zowel man als vrouw, of noch man, noch vrouw), ik nu wel degelijk het gevoel  heb in het verkeerde lichaam te zijn geboren....

Coming home...

As you perhaps know, more than four weeks ago I have bought a new wig at The Hair Lounge in The Hague. After a long deliberation, I concluded that apparently I missed some form of hair more than I've always told myself. The fact that in recent months the balance went over to my feminine side, will undoubtedly have contributed to that assessment. When people ask me 'what am I', I usually refer to the Dutch television program by Arie Boomsma, "He's a she". I see meself as "He's a she too." That suggests something of a middle position, a balance between man and woman, which I thought for a long time would be my modus operandi, giving me peace of mind. After a long struggle with myself and my environment, I thought to have found this way in the middle, where - to a certain degree - I can be myself. I hoped to have found a balance in my life and in the life of my beloved ones, but it appears to be a mistake. Wearing men's clothes increasingly started to annoy me and I tended more and more to androgynous clothing and for clothing meant for the opposite sex, clothes that suit me better emotionally. I deliberately say emotionally because physically of course it is far from perfect ;-).

 
And so my feminine side becomes stronger and stronger at the expense of my masculine side, with the result that last week for the first time in my life (!)  I decided to give the woman in myself the necessary space. And it felt great. It's hard to put into words that feeling, but it felt like a relief. All the pieces fell into place, so to speak. Of course, at the same time, it was pretty scary to expose myself, but eventually the feeling of being myself overcame my fear of being vulnerable. Being myself, walking in the street, shopping, that felt really good, a feeling of coming home! However, this observation has a downside, as everything has a downside, because very slowly the ultimate consequence of this feeling of coming home penetrates on me: that I wasn't the transgender I thought I was, namely a transgender in the middle (both male and female, or neither man nor wife), but that I actually was born in the wrong body...

Natuurlijk is het niet alleen kommer en kwel en maak ik ook regelmatig hele leuke dingen mee, ontmoet ik oprecht geïnteresseerde mensen en af en toe ben ik onbedoeld het middelpunt van een - achteraf - grappige situatie. Zo zat ik enige tijd geleden in de trein naar huis, dat is de trein van Den Haag Centraal naar Zoetermeer Oost. Dat is een typische forensentrein waarvan, naast de nodige ambtenaren, werkzaam in de Hofstad, ook veel studenten van de Haagse Hogeschool en InHolland gebruik maken. De trein waar ik op dat moment instapte was nog niet al te druk en ik nam plaats schuin tegenover een meisje van een jaar of 18 dat uitsluitend aandacht had voor haar smartphone (wie niet tegenwoordig) en mij in eerste instantie compleet negeerde. Pas toen de trein zich in beweging had gezet, kreeg zij oog voor mij. Ik zag vanuit mijn ooghoeken dat zij mij meerdere keren intensief observeerde, van top en teen. Nou ja, eerder van top tot gelakte vingernagels. Wellicht had zij nog niet eerder een transgender 'in het wild' gezien. Dat staren ben ik overigens wel gewend, vind dat verder ook geen probleem (tenzij het echt heel gênant wordt) en ik ging dan ook ongestoord verder met waarmee ik bezig was, waarschijnlijk twitteren, Instagrammen of het nieuws lezen op NU.nl. Op een gegeven moment echter zag ik dat het meisje haar smartphone op een wat ongebruikelijke manier voor zich hield. Het zou toch niet zo zijn dat ze...!? Ik kreeg het idee dat zij van plan was om 'onopvallend' een foto van mij te nemen, als ware ik een BN'er. Maar voordat ik de kans kreeg om daar iets van te vinden, ging de flits af van haar smartphone, zat ik met een reisgenote schijn tegenover me met een rood hoofd (het onopvallend nemen van de foto ging de mist in aangezien zij had verzuimd de flits uit te zetten!) en ik met een glimlach op mijn gezicht. Want ja, dit vond ik best een grappige situatie, vooral omdat het meisje, ondanks haar rode boei, verder deed of er niets gebeurd was. Pas later realiseerde ik mij dat er wellicht ergens op Facebook of Twitter een foto van mij circuleert, waar ik geen weet van heb. Of zou het meisje die foto van mij terstond hebben verwijderd, gezien de gênante situatie. Ik weet het niet, het boeit mij verder ook niet, maar ik  kan er achteraf wel om lachen én smakelijk over vertellen. Wie 'verre' reizen maakt, kan veel verhalen.

A picture, voluntarily or not...

Of course it's not all doom and gloom and I regularly encounter very nice things as well. I meet people who are genuinely interested in me and once in a while unintentionally I am the center of a - in retrospect - funny situation. One day I was sitting in the train going home, that's the train from Den Haag Centraal to Zoetermeer Oost. This is a typical commuter train with besides to the usual civil servants working in The Hague, many students of The Hague University and InHolland. The train I got on was not too busy at that time of embarking and I sat opposite a girl about 18 years old who was only paying attention to her smartphone (who doesn't these days?) and initially I was completely ignored. When the train was put in motion, she got an eye for me. From the corner of my eye I noticed that she was intensively observing me, from head to toe. Well, actually from head to painted fingernails ;-). Maybe this was the first time she spotted a transgender 'in the wild'. By the way I am quite used to begin stared at and that's fine by me, unless it's really embarrassing. So I continued   with what I was doing, probably twittering, Instagramming or reading the news my iPhone. At some point, however, I saw that the girl was holding her smartphone in a somewhat unusual way. It would not be that she ...!? I got the idea that she was going to 'unobtrusive' take a picture of me, as if I were a celebrity. But before I got the chance to think about that option, the flash of her smartphone fired and I was looking at a traveling companion opposite of me with a red head (the unobtrusively taking of the shot completely failed as she had forgotten to turn the flash off. I was sitting with a smile on my face. I thougth it was a funny situation, especially since the girl, despite her red head, acted as if nothing had happened. Only later I realized that there might circulate pictures on Facebook or Twitter of my in the train. pictues I do not know about. Or would the girl have immediately removed my photo, because of the embarrassing situation. I do not know, I don't care either. I can laugh about it afterwards and tell tasty storiesl. Who travels, has stories to tell.

Vorige week was het dan eindelijk zover: ik kon het door mij zorgvuldig uitgekozen haarwerk (duur woord voor pruik) ophalen. Ik had in een ver verleden vaker een pruik gedragen en wel in de periode dat ik regelmatig een bezoek bracht aan de maandelijkse inloopavonden van wat toen nog heette de Landelijke Kontaktgroep Transseksualiteit en Travestie (LKG-T&T), inmiddels omgedoopt in Transgendervereniging Nederland. Ik ging dan 'en femme' naar - in mijn geval - Utrecht waar ik in een veilige omgeving met lotgenoten kon vertoeven. Daarbij maakte ik gretig gebruik van de invallende duisternis, want te worden ontmaskerd als man was wel het laatste waar ik op zat te wachten. Dat heb ik een aantal jaren volgehouden en dat heeft zeker zijn meerwaarde gehad voor mijn ontwikkeling, maar op een gegeven moment vond ik het wisselen tussen mijn mannelijke en mijn vrouwelijke voorkomen te belastend en niet bij mij passend. Ik voelde mij als het ware gedwongen om te kiezen tussen twee persoonlijkheden al naar gelang mijn bui of de maandelijkse LKG-T&T bijeenkomst. Nee, dit ís mijn persoonlijkheid! Ik ben een ondeelbare entiteit met zo je wilt mannelijke en vrouwelijke eigenschappen. Vanaf dat moment besloot ik mij te richten op het convergeren (het samenbrengen,  het integreren) in plaats van divergeren (het verkennen van de opties).


http://www.raamstijn.nl/

Ik besloot niet langer te wisselen tussen beide entiteiten (~ divergeren), maar deze te integreren (~ convergeren) en ondeelbaar mezelf te zijn, een mens die zich positioneert tussen beide geslachten. Dat is geen eenvoudige positie in een maatschappij die alleen M of V kent. De laatste jaren krijgt mijn vrouwelijke kant wat meer de ruimte, zowel qua gevoelsleven als qua buitenkant, wellicht een vorm van positieve discriminatie. Veel mensen 'kennen' mij inmiddels van de paars gelakte nagels en de veelal paarse oog make-up. De ironie wil echter dat moeder natuur zo wreed is geweest om mij weliswaar te voorzien van een sterke vrouwelijke inborst, maar tegelijkertijd heeft gezorgd voor voldoende mannelijke hormonen die kaalheid tot gevolg hebben. Lang heb ik daar geen moeite mee gehad, maar naarmate ik mijn vrouwelijke kant meer de ruimte geef, gaat die kaalheid toch knagen. En aangezien zoveel mensen gebruik maken van pruiken, haarstukjes, haarextensions, etc. waarom zou ik die kans dan laten lopen? En na een "marktverkenning" haalde ik vorige week mijn haarwerkje op bij De Haarlounge in Den Haag, waar ik twee keer ben geweest om mijn wensen te bespreken en pruiken te passen. Ik ben buitengewoon plezierig en professioneel geadviseerd door Heleen van Dijk, eigenaresse van De Haarlounge. En ofschoon ik vorige week na mijn derde en laatste bezoek aan De Haarlounge de pruik heb opgehouden (alleen de betrekkelijk veilige autorit van Den Haag naar Zoetermeer!), was de echte vuurproef gisteren toen ik besloot aan het einde van de ochtend om getooid met mijn nieuwe aanwinst met het openbaar vervoer naar Den Haag te reizen, onder andere omdat mijn MAC foundation op was en zonder foundation ga ik niet over straat... Buiten de spits is de trein van Zoetermeer naar Den Haag normaliter best rustig, maar deze zaterdag leek het wel gratis reizen, zo druk was het. Heel snel schoten twee opties door mijn hoofd: niet instappen en de volgende trein pakken of gewoon instappen. Ik koos voor het laatste (al was het maar omdat ik een hekel heb aan wachten), maar wel met een bonzend hart. De treinreis duurt slechts 13 minuten, maar het leek wel een eeuwigheid. Ik ben heus wel gewend aan starende blikken, maar nu had ik het gevoel of iedereen naar mij zat te kijken. Toen ik eenmaal was uitgestapt in Den Haag was ik weer rustig en vol zelfvertrouwen. Ik bracht een bezoek aan de MAC stand in de Bijenkorf en vervolgens aan de Haagse vestiging van MakeUpStudio. Daarna relaxed in het zonnetje terug gelopen naar Den Haag Centraal en daar de - nu - rustige trein naar huis genomen. Ik had weer een kleine overwinning op mezelf behaald en deze smaakte naar mee. Vuurproef doorstaan!

Acid test...

Last week it was finally there: I could pick up my carefully chosen wig. In the distant past I had  often worn a wig and in the period that I regularly visited the monthly meetings of the so called 
National Contact Group Transsexualism and Travesty, now renamed Transgender Association Netherlands. In those days I travelled 'en femme' to - in my case - Utrecht where I could be with peers in a safe environment. In addition, I made good use of the falling darkness, for to be exposed as man was the last thing I was waiting for. I have done that a number of years and it certainly has had its value to my development, but at one point in time I found the changing between my male and my female entity overly burdensome and not appropriate for me. I felt as if I was forced to choose between two personalities depending on my mood or monthly LKG T & amp; T meetings. But no, this is my personality! I am an indivisible entity with my male and female characteristics. From that moment on I decided to focus on the convergence (bringing together, integrating) instead of diverging (exploring the options).

 


http://www.raamstijn.nl/

I decided no longer to switch between the two entities (~ diverging), but to integrate them (~ converge) and are indivisible myself, a man that positions itself between the sexes. That's not an easy position in a society that has only M or F. In recent years my feminine side has been given more space, both in feelings and in terms of life outside, perhaps a form of positive discrimination. Many people "know" me now as the person with the purple painted nails and mostly purple eye makeup. Mother Nature has been so cruel to provide me with a strong female character, but at the same time provide me with enough male hormones that cause baldness. For a long time I have had no problem with it, but as I have been given more space to my feminine side, the baldness kept gnawing away inside me. And since so many people use wigs, hairpieces and hair extensions, why wouldn't I? And after a "market research" I picked up my wig last week at The Hair Lounge in The Hague, where I have been twice to discuss my needs and try on different wigs. I was extremely enjoyable and professionally advised by Heleen van Dijk, owner of The Hair Lounge. And though last week after my third and last visit to The Hair Lounge I wore the wig (but only during the relatively safe ride from The Hague to Zoetermeer), the real acid test was yesterday when I decided at the end of the morning to put on my wig and travel by public transport to The Hague, partly because I needed new mac foundation. Because without foundation I do not go outside... Outside of rush hour, the train from Zoetermeer to The Hague normally is pretty quiet, but this Saturday it seemed that every citican of Zoetermeer was travelling to The Hague. In a blink of an eye two options crossed my mind: not to enter this train and wait for the next train or just ignore my fear and to get on this train. I chose the latter (partly because I hate to wait), but with a pounding heart. The trip by train takes only 13 minutes, but it seemed like an eternity. I am really accustomed to a few people looking to me, but now I felt that everyone was looking at me. Once I got out of the train in The Hague I was calm and confident. I visited the Mac stand in the Bijenkorf and went over to the Hague establishment of Makeup Studio. Next I walked back, relaxed, enjoying the sun, to The Hague Central Station, whrere the - this time - quiet train took me home. Again I had a small victory achieved on myself and I feel there is more to come. I have stood this test!

Afgelopen weekend werd ik door een kennis via Facebook (of was het Twitter) geattendeerd op een artikel in Trouw van zaterdag 23 mei jl. In dat artikel "Lost in transition" werd het verhaal verteld van Selm Wenselaers. Selm werd geboren als man, maar voelde zich vrouw.

Nu is dat laatste niet meer zo heel bijzonder tegenwoordig, maar deze Selm heeft gekozen voor eenzelfde strategie als ik, namelijk niet kiezen voor man of vrouw. In het artikel wordt verteld hoe Selm, na aanvankelijk te hebben gekozen voor een transitie van man naar vrouw, uiteindelijk ervoor kiest die transitie niet af te maken en daarmee wordt 'veroordeeld' om te leven tussen twee geslachten. Veel van de fragmenten uit het leven van Selm kwamen mij zo bekend voor dat het voelde alsof ik mijn eigen levensverhaal aan het lezen was. Selm vertelt onder andere dat hij/zij op school droomde om een meisje onder de meisjes te zijn. Nou, die droom heb ik ook ettelijke keren doorgemaakt. En wat te denken wat films waarin het hoofdpersonage plots van geslacht veranderde, "hetzij door een blikseminslag, een betovering of een medische fout." Dat waren natuurlijk ook mijn favoriete films. De film 'Prelude to a kiss' met Meg Ryan staat nog heel helder voor de geest, waarin een wat oudere meneer Meg Ryan kust en daarmee met haar van lichaam ruilt. Dat was ook mijn ultieme wens, van lichaam ruilen met een mooie vrouw. De praktijk is ook hier een stuk weerbarstiger en impliceert gesprekken met psychogen, hormoonbehandelingen en een geslachtsveranderende operatie, "...een langzaam en vaak pijnlijk proces van verandering. Veel transgenders verliezen hun baan, vrienden en familie als ze eenmaal aan de transitie beginnen."
Na een start te hebben gemaakt met het slikken van vrouwelijke hormonen, besluit Selm "...om 'gewoon te zijn' in plaats van iets te willen worden of niet te zijn. Ik wil niet kiezen en doe dat dan ook niet. Ik hoef niets meer te spelen en dat voelt als een bevrijding."
En dat is in de kern ook mijn gevoel: ik wil evenmin kiezen tussen man en vrouw. Ik ben beiden of geen van beiden. Ook ik zoek die gulden middenweg, die er overigens niet is, want "...mensen vinden het belangrijk om te weten wat je bent. Ben je nou een man of ben je nou een vrouw? Als dat niet direct duidelijk is, worden ze nieuwsgierig of raken ze geïrriteerd." Natuurlijk betekent de keuze om geen keuze te maken dat je compromissen moet sluiten. In mijn geval ben ik veroordeeld tot de mannentoiletten, wat nu niet direct de meest voor de hand liggende plek is om je make-up bij te werken. En is evenmin niet zonder risico. Het bezoeken van het damestoilet is overigens ook niet zonder gevaar. Maar ook pashokjes zijn niet langer vanzelfsprekend. Daar heb ik al eens eerder over geblogd. Gelukkig is het niet alleen kommer en kwel en eindigt Selm het artikel positief en daar sluit ik mij graag bij aan: "Zo houd ik mij voorlopig staande in een wereld die langzaam aan het veranderen is." (Trouw, zaterdag 23 mei 2015)

Ik ben donderdag 7 mei 2015 samen met mijn lief naar de theatershow geweest "Ja maar - omdenken" van Berthold Gunster, de grondlegger van het omdenken. Deze voorstelling vond plaats in de pittoreske stadsschouwburg van Leiden. Wat een prachtige en gezellige locatie is dat toch, echt zo'n ouderwets theater, zoals Diligentia in Den Haag ook is.
Het onderwerp van de theatershow was dus 'Omdenken'. Omdenken is denken in termen van kansen en niet in termen van problemen. Het is een manier van denken waarbij je kijkt naar de werkelijkheid zoals die is, en wat je daar mee zou kunnen. Je gebruikt in feite de energie van het probleem voor iets nieuws. De eerste stap is om van een zogenaamd probleem een feit te maken, oftewel de stap van 'ja-maar' ("het is niet wat het zou móeten zijn en dat is een probleem") naar 'ja-en' ("het is wat het is"). Daarna is de opdracht aan jezelf om te kijken welke nieuwe mogelijkheden er ontstaan door de feiten volledig te accepteren, dus volledig ‘ja’ te zeggen tegen de realiteit. Het klinkt heel erg simpel, maar de praktijk is natuurlijk een stuk weerbarstiger. Desalniettemin heeft deze theatershow, die ik een ieder van harte kan aanbevelen (niet alleen leerzaam maar ook erg grappig), mij nog meer doen inzien dat ik moet stoppen (voor zover ik dat nog deed) om mijn transgender-zijn te zien als een probleem. Het is wat het is, een feit en van daaruit zal ik moeten ontdekken welke mogelijkheden er zijn. En die zijn er, al kan ik die nu nog even niet benoemen... Er zijn natuurlijk direct in het oog springende voordelen: mijn lief en ik kunnen kleding delen, ware het niet dat we niet dezelfde maat hebben, maar dat is een detail. En wat te denken van gelegenheden zoals vaderdag, verjaardagen, Kerst e.d. waarbij mijn lief en de kinderen altijd klagen dat ze nooit weten wat voor mij te kopen. Het zou zo lastig zijn om voor een man iets leuks te vinden. Nou, dat behoort dan ook tot het verleden. Als transgender ben ik van beide markten thuis, dus zowel gereedschap als make-up/nagellak vind ik erg leuk om te krijgen. Ik weet niet of Berthold Gunster dit nu direct bedoelt met 'mogelijkheden' maar dat mijn transgender-zijn ook voordelen met zich meebrengt, is hiermee wel bewezen ;-)

Vandaag kreeg ik via Facebook een link naar een kort filmpje op youtube https://www.youtube.com/watch?v=Cf79KXBCIDg over een jongetje met genderdysforie dat - tegen de uitdrukkelijke wens van de vader - in een paars (!) jurkje naar school gaat en daar 'natuurlijk' het mikpunt wordt van pesterijen. De moeder steunt het kind onvoorwaardelijk in zijn wens om zichzelf te zijn. Automatisch moest ik door dat filmpje terugdenken aan mijn eigen kindertijd, mede omdat ik ook al op heel jonge leeftijd wist - ik was een jaar of vijf - dat ik anders was dan mijn leeftijdgenoten en dat ik eigenlijk liever een meisje wilde zijn. Ik wist vanzelfsprekend niet wat er precies 'mis' was, laat staan dat daar een mooi woord voor bestond. Maar ook ik had de uitdrukkelijke behoefte om mij te kleden in overeenstemming met mijn gevoelens. Ik kon het verlangen om in jurkjes rond te lopen niet weerstaan, maar ik voelde mij niet veilig genoeg om daarmee naar buiten te treden of deze gevoelens met mijn ouders te delen. Vergeet niet, dit was in een tijd dat transseksualiteit nog een taboe was en daar weinig of geen ruchtbaarheid aan werd gegeven, al zeker niet op televisie. En Youtube en Facebook moesten nog worden uitgevonden! Het rondlopen in jurkjes en rokjes deed ik vooral thuis als er verder niemand aanwezig was. Ik heb daar al eerder over geblogd: ik heb jarenlang een dubbelleven geleid, waar mijn ouders en broers geen weet van hebben gehad. In die zin ben ik best jaloers op de hoofdpersoon in het filmpje die zo stoer is om zijn eigen weg te gaan, tegen de stroom in, weliswaar met de steun van zijn moeder, maar toch... Dat uiteindelijk ook de vader de liefde voor zijn kind laat prevaleren boven wat anderen er wel niet van zullen denken, is een prachtig slot van die korte film. Eind goed, al goed? Dat zullen we natuurlijk niet weten, het is immers slechts fictie. Maar we hopen dat alles goed komt en dat ze nog lang en gelukkig leven. Helaas is de praktijk weerbarstiger. Feit is dat mensen met genderdysforie levenslang hebben gekregen. Er is geen geneesmiddel voor, het gaat ook niet over. Een arts zou zeggen: "U moet er maar mee leren leven." En met de vele vooroordelen die er zijn ten opzichte van transgenders - of beter, ten opzichte van iedereen die anders is - is dat nog best een hele opgave.

Lifelong

Today I received via Facebook a link to a short video on youtube https://www.youtube.com/watch?v=Cf79KXBCIDg about a boy with gender dysphoria who - against the express wish of his father - goes to school in a violet dress, where he 'of course' is the target of harassment. The mother supports the child unconditionally in his desire to be himselve. Automatically it reminded me of my own childhood, because I knew already at a very young age - I was five years old - that I was different from my peers and I really would rather be a girl. I obviously didn't know exactly what was 'wrong', with me, let alone that there was a word for my condition. But I had the explicit need to dress according to my feelings. I could not resist the desire to walk in dresses, but I did not feel confident enough to come out of the closet or to share these feelings with my parents. Bare in mind, this was at a time that transsexualism was still a taboo and that there was little or no publicity about gender dysphoria, certainly not on the television. Youtube and Facebook still had to be invented! I used to walk around in dresses and skirts at home, especially if no one else was present. I have previously blogged about this: for many years I have led a double life, of which my parents and brothers had no knowledge. In that sense I am quite jealous of the main character in the movie who has the courage to go his own way, against the mainstream, albeit with the support of his mother, but still... At the end of the short movie the father's love for his child appears to be stronger over than what others might think, which is a great end of the short movie. All is well that end well? Of course we will never know, since it is fiction. But we do hope that everything will be fine and that they will  live happily ever after. Unfortunately, the practice is more stubborn. The fact is that people with gender dysphoria have lifelong! There is no cure, it doesn't fade. A doctor would say, "You have to learn to live with it." And with the many prejudices that exist with respect to transgenders - or better, with respect to all who deviate from the norm - that's quite a challenge.